Ben je weleens bang, onzeker of depri, dan is dat natuurlijk vervelend, maar niet zo erg. Dips horen erbij. Maar het is ook zeker niet de bedoeling dat je je altijd ongelukkig voelt. Daar kun je, met hulp, iets aan doen. Van psychische problemen spreek je pas als negatieve gevoelens heel extreem zijn. Zoals bij angstklachten (paniekaanvallen, straatvrees), depressiviteit of slaapstoornissen. Maar ook als zo’n ongelukkige periode heel erg lang duurt. Als je weken somber en verdrietig bent, of als je juist helemaal niets voelt en niets je boeit.

Dip of depressie?

Als niets je nog raakt, kan het zijn dat je een depressie hebt. Je hebt geen plezier meer in je leven, niets is nog leuk. Je hebt nergens energie voor. Je komt slecht in slaap, of juist moeilijk uit je bed. Soms kan een periode van slecht slapen depressieve gevoelens veroorzaken of versterken. Het kan voorkomen dat je geen trek meer hebt in eten, of juist veel meer eetlust hebt (soms gaat dit gepaard met eetbuien). En je voelt ook geen emoties, geen verdriet.

Sommige jongeren hebben tijdens een depressieve periode gedachten aan de dood, of maken zelfs plannen om zichzelf iets aan te doen. Als deze gedachten en/of plannen steeds vaker terugkeren en je er geen controle meer over hebt, is het belangrijk om er direct met iemand over praten. Sommige jongeren voelen zich emotioneel zo in de war of klem zitten, dat ze de neiging hebben om zichzelf te gaan beschadigen (bijvoorbeeld krassen of snijden). Dit kan een manier zijn om met spanning/stress om te gaan, of om juist iets te voelen. In ieder geval is het een serieus teken dat het niet goed met je gaat en is het belangrijk om erover te praten.

Meisjes die zich depressief voelen, trekken zich vaak terug in zichzelf, jongens zoeken eerder afleiding in feesten, drank en drugs.

Blowen is een risico

Goed om te weten: mensen die blowen hebben een grote kans op het ontwikkelen van allerlei psychische klachten, zoals depressie, angstklachten, slaapstoornissen, concentratieproblemen, psychose. Omgekeerd kan iemand met psychische klachten gaan blowen om zichzelf beter te voelen (zelfmedicatie). Dit lijkt op de korte termijn te helpen, maar leidt op de langere termijn tot veel meer (psychische) problemen.

Boosheid en agressie

Psychische problemen hebben vaak te maken met de situatie waarin je zit. Misschien is er iemand overleden of heb je problemen op school, thuis of in je relaties met anderen. Depressieve gevoelens kunnen samengaan met prikkelbaarheid en boosheid. Soms kan dit leiden tot agressief gedrag.

Als je te maken hebt met agressie van iemand anders, kan je hier ook somber van worden. Ook kan je je zelfvertrouwen kwijtraken, problemen krijgen met concentreren of zelf agressief gedrag gaan vertonen. Onder agressie vallen onder meer pesten, seksuele intimidatie en (lichamelijke/geestelijke) mishandeling.

Wat kan ik doen als ik me rot voel?

Jongeren die problemen hebben op het gebied van hun gevoelens, gedachten of gedrag, zijn vaak bang dat anderen denken dat ze ‘gek’ zijn. Maar heb je ermee te maken, dan is het belangrijk dat je hierover met iemand praat, die je vertrouwt. Als er niemand voor je beschikbaar is, zoek dan professionele hulp, via een docent, schoolarts of huisarts. Je kunt ook (anoniem) chatten met JouwGGD.

Je moet er niet alleen mee blijven rondlopen, zeker als een normale ‘dip’ niet overgaat. De meeste mensen krijgen vroeg of laat een keer te maken met depressieve klachten. Het komt veel voor. Het is echt mogelijk om je weer beter te gaan voelen. Bij ruzie en geweld kan het extra moeilijk zijn om hulp te vragen. Vaak gaat ’t om mensen die dicht bij je staan. Maar ook dan is het heel belangrijk om met iemand te praten en zo nodig hulp in te schakelen.

 

 

39 reacties

Geef jouw reactie

Geef jouw reactie

  1. Anoniem

    Hallo, ik ben vrouw 36 jaar, ik ben single en daar zit ik soms best mee, al doe ik er vrij weinig aan om een leuke partner te vinden. Ik voel mij daardoor best anders dan de rest. Maar waar ik eigenlijk mee zit is iets anders. Na bijna 3 jaar werkloos geweest te zijn heb ik nu een hele mooie nieuwe baan. Ik werk nu 8 maanden 40 uur per week. In eerste instantie wilde ik iets minder gaan werken. 32 of 36 uur. Maar de functie is echt voor 40 uur. Bij mijn verlenging (na een half jaar) had ik mijzelf voorgenomen nog voor 40 uur te gaan omdat ik toch wat extra wil sparen en lekker geld wil verdienen. Omdat ik slechte ervaringen had bij mijn laatste werkgever met full time werken, ben ik bang dat het bij deze werkgever weer slecht zal gaan. Soms heb ik hele kleine paniekanvalletjes. Ik wil dat ik in mijn hoofd die 40 uur kan accepteren. Maar het blijft voortdurig in mijn hoofd spoken dat ik 40 uur niet aan kan. Terwijl ik altijd full time hebt gewerkt. Wat ik zeg ik kan het op een of andere manier niet accepteren omdat ik altijd hebt gezegd toen ik op zoek was naar werk dat ik nooit meer 40 uur wilde werken. Vroeger als klein kind kreeg ik altijd mijn zin. Zou dat er mee te maken hebben? Ik denk namelijk dat ik van mijn angst af ben als ik bijvoorbeeld 32 of 36 uur zou werken, maar ik wil gewoon die knop omzetten en accepteren dat ik voor 40 uur ga, maar het lukt mij gewoon niet. Heeft u misschien een tip voor mij?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,
      Klinkt als een lastige situatie waar je nog niet goed uit bent gekomen! Wat ik me afvraag is waarom je voor jezelf 40 uur zou moeten blijven werken als je denkt dat 32 of 36 uur beter zou zijn voor je psychische gezondheid. Er is helemaal niets ergs aan om genoeg tijd over te houden om goed voor jezelf te zorgen of bijvoorbeeld weer meer gemotiveerd te raken om een partner te zoeken mocht je dit willen!
      Verder is het denk ik wel goed om te bedenken dat angstklachten niet per se weg hoeven te gaan door een paar uur minder te werken. Wat dat betreft zou je ook, mocht dit nog eens nodig zijn, met een psycholoog of praktijkondersteuner bij de huisarts kunnen praten. Of je zou je eens kunnen verdiepen in yoga of (mindfulness) meditatie, en regelmatig sporten en gezonde voeding zijn hierin ook essentieel. Er is namelijk genoeg onderzoek dat erop wijs dat een goede therapie veel gelukkiger maakt dan een hoger salaris vanaf een bepaalde drempel.

      H. Krol, Jeugdarts

  2. A

    Ik ben 19 jaar en heb 3 broertjes met gedragsproblemen en /of ontwikkelingsachterstand. Mn broertje van 17 is vorig jaar opgenomen in een beschermde woongroep. Tegen anderen doet hij altijd negatief over mn ouders ten onrechte. Hij krijgt ook altijd aandacht van bijvoorbeeld familie omdat ze hem zielig vinden. Terwijl ze niet in de gaten hebben dat ik rot leven heb mede door hem. Ik vraag me vaak af wat dit leven voor zin heb al zou ik geen zelfmoord durven plegen. Met mn vader heb ik geen goede band met mn moeder beter. Ze zegt wel eens dat ik meer moet praten over wat mij bezighoud. Ik zeg altijd dat er niks is want ik wil mn ouders niet nog meer pijn doen en ze hebben al genoeg narigheid meegemaakt met mn broertje. Ik heb wel een vriendin maar die snapt mij te diepste ook niet. Van mezelf ben ik geen prater en ik vind het lastig om mijn gevoelens te uiten en om contacten met andere te maken. Ik heb hiervoor op sovatraining gezeten maar dat heeft niet echt geholpen. Ik voel me alleen, onbegrepen en eenzaam. Ik weet niet meer wat ik moet doen want zo verder leven wil ik niet. Ik durf geen hulp te zoeken ook omdat ik voor de buitenwereld sterk lijk en alles lijkt voorspoedig te gaan.

  3. Anoniem

    Anoniem hier…

    Ik zit de laaste tijd in een k*t gevoel eigenlijk weet ik nii hoe ik me voel. Dat vind ik dus K*t. Ik snij me zelf vaak onder me voet dan kan niemand het zien ( me ouders ).
    Ik doe mestal gwn blij maar dat is een masker. Ik wil gwn iemand zijn waar mensen echt van houden. Waar mensen aandacht aan willen geven. Ik voel me nii thuis in me klas. Ik heb. Het gevoel dat ik het buiten beentje ben en dat ik er nii bij hoor. Ik heb wel vrienden maar die snappen mijn gevoel nooit. En ja ik zit elke avond te huilen ik slaap bijna nii meer ik eet bijna nii meer. Ik voel me gwn nii meer goed want iedereen is zo perfect om het zo te zeggen en ik sta onder perfect. Ik snap nii hoe mensen dat doen blij zijn. Dat mensen hun mogen. Ik weet nii goed hoe dat voelde want ik heb het gevoel dat me klas me haat geen zin in me heeft het gwn het liefste wil dat ik weg ga uit de klas. Maar hierdoor ging ik de laaste periode van me school ook helemaal verkloten omdat ik het gwn allemaal nii meer wist. Ik heb het gevoel dat iedereen om me heen staat met zekerheid. En ik alleen sta met onzekerheid boven me hoofd. Dat iedereen me raar aan kijkt en dat ik er nii bij hoor….

  4. Jasmijn

    Hoi ik ben Jasmijn (13 jaar oud)

    De laaste tijd voel ik me nii goed. Ik heb het gevoel dat andere beter zijn dan mij en dan ik niks waar ben. En ik ben me zelf niet en ik weet zelf nii hoe ik zelf ben eigenlijk. En ja ik denk zelf ook steeds dat iedereen me haat niemand naar me opkijkt. En dat ik altijd geskipt word. En daardoor word ik de laatste tijd heel onzeker van. Ik heb wel vriendinnen enzo maar die begrijpen me nii als ik er over wil gaan praten. En ik ben fan van een Koreaanse band maar ik dacht ik wil gwn anders zijn maar nee dat vinden ze bij goed. Ik huil de laaste tijd zo vaak nii normaal als ik naar school ging deed ik heb een malser op met een blij gezicht.ik weet zelf nii hoe dit komt of hoezo ik me zo voel. Want heel veel meisje is me klas zijn gwn mooi en kano aardig enzo. Ik ben alles daar tegenover gestelde dervan liever zit ik in een andere. Dat mensen dan wel om me geven en niet doen alsof…

    Heeft iemand tips om dit gevoel te laten verdwijnen ik heb het al heel lang

    • JouwGGD

      Beste Jasmijn,

      Jammer dat je vriendinnen je niet begrijpen. Meestal helpt praten het beste. Het geeft niet meteen een oplossing, maar door het er over te hebben kom je vaak wel op nieuwe ideeën.
      Daarom is het ook helemaal niet raar om eens met een professional te gaan praten. Je zou contact met de huisarts of jeugdarts kunnen opnemen.
      Via mindmasters kan je ook online een coach krijgen.

      P. Jansen Jeugdarts

  5. Carlijn

    haii ik ben 14 jaar oud en best heel onzeker over mezelf, ik heb me al best vaak gesneden en vaak voel ik me dan ook beter. Ik denk heel vaak aan zelfmoord en verschillende manieren hoe ik het snelde dood kan. Ik voel me nutteloos en vraag me vaak af hoe zou het zijn als ik dood was. Ik voel me vaak eenzaam op school want ik kan mensen niet snel zien als vrienden. Mensen uit mijn omgeving vinden mij raar omdat ik van Gamen hou, daarom durf ik niet meer dingen te doen waarbij ik me fijn voel, daardoor ben ik heel ongelukkig geworden want ik heb het gevoel dat ik mezelf verlies dat ik vergeet wie ik eigenlijk ben. Ik er niet over te praten met andere mensen want ik denk altijd dat ik andere mensen niet moet irriteren/lastig vallen met mijn ‘problemen’. Ik heb het gevoel dat alles om heen zwart is dat ik eigenlijk in een zwarte bubbel zit waardoor ik altijd pech heb en ik altijd moet huilen als ik andere mensen gelukkig zie zijn, ik moet ook huilen als ik een fout maak in de klas, ik durf geen presentaties te geven. ik ben hierdoor al een niveau omlaag gegaan om school ik raak gewoon heel snel in paniek ze zeggen dat dit komt doordat ik gepest ben maar ik denk zelf dat het gewoon aan mezelf ligt dat ik gewoon zo k*t ben. Ik ben bang dat ik in een depressie zit maar dat ik er niet vooruit durf te komen. Ik hoop dat u misschien zou weten wat er aan de hand is me mij.

    • JouwGGD

      Beste Carlijn,

      Dit is best heftig. Via dit medium kan ik geen diagnose stellen dat je depressief bent of juist niet. Wel denk ik dat je met dit schrijven aangeeft dat je professionele hulp nodig hebt. Je geeft aan op verschillende punten met jezelf in de knel te zitten en juist je moeilijk durft/kan uiten.
      Indien je nog steeds die zelfmoorgedachten heb kan je 24/7 contact opnemen met 113online.nl
      Kom anders eens op de chat om de juiste hulp te zoeken die bij jou past.

      P. Jansen Jeugdarts

  6. Isabel

    Hoii ik ben een meisje van14 jaar oud. Ik was 3 maanden geleden depressief geweest. Het was een ernstige depressie.Ik weet niet of ik dit nog steeds heb kunnen verwerken want ik krijg er steeds flashbacks van en de laatste tijden gaat het ook niet meer goed thuis mijn moeder maakt me het meest verdrietig ze trekt altijd mijn zusje voor, laat het toe dat zij mij gaat uitschelden, ze maakte een keer een grapje over mijn depressie etc. ik kan er echt niet meer tegen. En dit gebeurt heel vaak ik ben nu al 3 dagen achter elkaar verdrietig en heb de neiging om met spullen te gooien of mezelf te beschadigen. Elke keer als er weer iets slechts gebeurt dan lijkt het alsof de wereld op me zakt ik krijg dan alle flashbacks terug van mijn depressie en de problemen waar ik nu last van heb. En het allerergste is dat ik bang ben dat mijn depressie weer terug gaat komen als ik er niks aan ga doen. En door al deze gebeurtenissen ga ik misschien niet over en dit allemaal wordt me nu teveel.

    • JouwGGD

      Beste Isabel,

      Kan je drie maanden na een ernstige depressie zeggen dat je er helemaal overheen bent? Heb je geen nazorg gekregen, een telefoon nummer waarmee contact op te nemen indien je een terugval voelt aankomen.
      Het zou goed zijn de hulp die je toen had, nu meteen weer in te schakelen. Hoe eerder je hulp krijgt hoe eerder je ook weer de juiste weg hebt gevonden.
      Kom eens chatten op de chat, soms helpt het al om er over te praten.

      P. Jansen Jeugdarts

  7. Mandy

    Ik voel mij vaak niet fijn. En ik denk vaak dat ik anders ben dan anderen, ik doe en praat niet zoals anderen dat doen. Kindern van mijn klas doen vaak stoer en ik weet van mij zelf dat ik dat niet ben maar er zijn ook andere kinderen die beter zijn met het leren, daar hoor ik ook eigenlijk bij alleen zij kunnen wel lol maken en ik heb daarerg veel moeite mee. Dus vaak ga ik mij verstoppen in mijn huiswerk alleen dat lukt niet want ik kan mij echt nooit concentreren.
    Op school hebben we vertrouwen personen en daar praat ik dus elke week mee, zij weet zo’n beetje hoe mijn hele leven in elkaar zit. We zeggen bijna elke keer tegen elkaar dat ik hulp nodig heb. En afgelopen jaar heb ik dat bij psyzo gehad maar dat werkte niet want ik weet zelf niet wat er met mij aan de hand is en ik weet niet wat ik moet doen of hoe ik mij moet gedragen.
    Ik wil graag geholpen worden en normaal zijn maar ik weet niet hoe

    • JouwGGD

      Beste Mandy,

      Normaal zijn, wie bepaald of je normaal bent. Iedereen is anders en zal anders reageren op verschillende situaties. Goed dat je hulp heb gekregen met iets dat je in de weg zit, jammer dat het blijkbaar net niet aansloot.
      Is er niet ook overleg met de Jeugdarts op school geweest. Deze weet mogelijk nog een andere oplossing. Op de site van mindmasters staan verschillende tips op verschillende thema’s. Altijd handig om een keer te lezen.
      Kom je er niet uit, ben je altijd welkom op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts

  8. Samara

    Ik ben heel kort maar ben 9 ben 1,20 m
    Kinderen behandelen me als een kleuter ze tillen me de hele tijd op ze zeggen de hele tijd kleintje ik voel me zo rot

    • Anonieme helper

      Hoi samara ik zelf ben 11 en 1.30meter ik wordt net als jou soms ook behamdeld als kleuter maar je moet er niks van aan trekken praat er over en als ze je weer optillen moet je ze kei hard schoppen en tegen je leraar zeggen dat je het niet meer leuk vind

  9. Isa

    Ik ben heel erg depressief dat heb ik al vanaf me 6 en ben nu 11 ik heb pogingen gedaan om lichaamsdelen te breken dat komt heel veel door school (en ook andere dingen ) maar ja wat moet ik doen ik ben al naar therapie geweest en zit er nu nog op

    • JouwGGD

      Beste Isa,

      Depressief zijn is een heel naar! Ik snap dat je wel hulp hebt weten te vinden. Ik begrijp uit je verhaal ook dat het nog niet over is.
      Denk dat het wel goed is om met je therapeut dit te overleggen. Dat je nog steeds met deze gedachten rond loopt. Op het moment dat je je zelf iets aan wilt doen kan je 24/7 contact opnemen met 113online.nl

      Praten helpt, soms met je therapeut maar mogelijk ook met anderen.
      Aan ieder school zit ook een jeugdarts, mogelijk dat die je op school kan helpen.
      P. Jansen Jeugdarts

  10. Anoniem

    hii x
    Toen ik 8 jaar was werd ik door mijn broertje van 5 gechanteerd over aantasting tot dat ik het opgegeven moment zover vond gaan dat ik het me ouders heb vertelt. Het is allemaal wel weer goedgekomen! Een paar jaar later voelde ik me altijd steviger dan andere kinderen in de klas waardoor ik mij wat onzekerder voelde, ik liet het aan niemand zien, zelf ben ik best wel gevoelig. Toen ik naar de middelbare ging werd alles een stuk lastiger In 2e werd ik wel is gepest omdat ze vonden dat ik een varkens neus had. Dat deed mij enorm zeer alleen ik liet het niet merken, ik was zeergevoelig voor dat soort dingen. Ik ging daardoor afleiding zoeken bij jongens waardoor ik niet de slimste dingen deed. Mijn ouders zijn altijd best streng geweest waardoor ik heel veel dingen stiekem ging doen, waar ze later alsnog achter zijn gekomen. Mijn ouders kregen daar ruzie om en ik met een enorme schuldgevoel dat alleen maar door mij kwam waardoor mijn vader steeds meer afstand wilde nemen van mij (hij onthoud alles wat ooit gebeurd is en verzameld dat en stapelt alles op..). Waardoor ik soms echt het leven niet meer zag zitten. Een paar jaar later was ik niet meer zo erg met jongens bezig want ik realiseerde dat het alleen maar was voor afleiding. Later ontmoette ik mijn vriend waarmee ik nu al 1,5 jaar een relatie heb. Hij gaf/geeft mij het gevoel dat ik het leven waard ben en mij niks van andere moet aantrekken. Waardoor het super goed met mij ging en ik niks stiekem meer deed waardoor ik geen ruzie meer had met mijn ouders. alleen het lastige is dat hij zelf ook niet zn lekker verleden.(Hij is vroeger gepest naar spygoloog en gaat niet meer naar school hij zit nu bij een ziekenhuis therapie die hem daarmee helpt. Hij heeft een angststoornis/depressie.). Ooit heeft hij 1 keer afgezegt op een familie feest waardoor hij zich zo schuldig voelde dat hij nu al 3kwartjaar niet meer bij mij thuis is geweest. Mijn vriend en ik praten dr soms wel over maar er komt nooit veel uit. Ik wordt er soms heel erg depri van en mijn ouders krijgen nu weer ruzie, mijn familie maakt mij zorgen om mij en mijn vader vertelde mij zelf dat hij echt afstand van mij gaat doen omdat hij ziet hoeveel pijn het mij doet en dat hij dat niet wilt zien,
    waardoor hij afstand van mij neemt. Ik zit er precies midden in, het lijd mij enorm ook af van mijn school ik kan mij bijna nooit consenteren en ik begrijp mijn vriend ook wel ,dat super lastig is en van mijn familie over hoe hun er over denken. Ik hou na alle omstandig heden super veel van mijn vriend en ik zal hem echt niet zomaar los laten. Als mijn ouders dan iets vragen over mijn vriend dan wordt ik heel snel chagrijnig en wil ik er gewoon geen antwoord opgeven en het geeft gewoon het gevoel dat het allemaal mijn schuld is.. S’nachts lig ik er echt wakker van en ik heb echt geen idee wat ik moet doen..
    Groetjes van een meisje van 17

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Een heel verhaal met een lange voorgeschiedenis. Uiteindelijk is je vraag volgens mij hoe je met de vragen van je ouders om moet gaan en dat je daar ’s nachts wakker van ligt.
      De combi van niet goed slapen en lastige situatie, maar ook nog eens dat de vragen die je krijgt… je extra raken denk ik. Denk dat het altijd goed is om te praten met je familie. Laat hen weten hoe het jou beïnvloed als ze je die vragen stellen.
      Je hebt online zelfhulp programma’s om om te gaan met stress.
      Er staan ook veel pieker tips online, je moet even kijken wat jou past.

      P. Jansen Jeugdarts

  11. Kyra

    Ik ben kyra 21 jaar oud. Ik kan ’s avonds moeilijk in slaap komen. Ik pieker zoveel dat ik er ’s nachts zelfs wakker van word. ’s morgens ben ik niet vooruit te branden. Ik heb het idee dat ik niks goed kan doen. En dat de dingen die ik leuk vind niet voor mij zijn weg gelegd. Op school ben ik het buitenbeentje, iedereen zit bijelkaar en ik heb niet echt het idee dat ik er toe doe.

    Hebben jullie tipa

        • JouwGGD

          Beste Jano,

          Juist daar is ook een training voor! Ik snap dat je daar sociaal last van hebt.
          Het is goed te weten dat er geen medische oorzaak is, indien dat nog niet is uitgesloten.
          Zorg dat je geen last hebt van obstipatie! (moeilijk kunnen poepen) Zorg dat je goed uitplast voor het slapen (ga zitten! ontspan met een boekje, tablet.. blijf 15 min zitten).
          Zorg dat je overdag voldoende drinkt. Ga niet om het uur naar de wc (dan weet je blaas niet meer wat vol en leeg is).
          Heb je al eens een plaswekker gehad?

          Hoe lastig ook, er is een oplossing. Kom op de chat of ga naar de Jeugdarts op school.
          (weet dat die wettelijk niet mag doorvertellen aan school, anderen)

          P. Jansen Jeugdarts

  12. anoniem

    Hoi, (liever blijf ik even anoniem)
    ik ben 13jaar en zit op het vmbo (eerste klas) ik doe het niveau basis maar engels en nederlands doe ik op kader niveau, alle docenten die ik krijg zeggen dat ik makkelijk in de 2e klas helemaal naar kader kan ik heb gezegt dat in dat niet wil en dat ik dat heel moeilijk vind want ik weet van me zelf dat ik ga stressen en me zelf iets aan doe ik kreeg mijn eerste toets op kader niveau van engels ik kreeg er rillingen van zweete me dood en uiteindelijk had ik een 6 of 7 (weet ik niet meer precies) toen tijdje daarna kreeg ik een nederlands proefwerk waar ik een 6 voor had opgelucht natuurlijk!! Maar ik voelde me wel heel erg onbelangrijk al sinds de meivakantie (t einde van de vakantie) terwijl ik die laatste week van de vakantie jarig was maar goed ik voel me somber, emotioneel, weet niet goed wat ik moet doen daarnaast heb ik super veel ruzie met mn oude klasgenoten van de basisschool waar ik al jaren ruzie mee heb. Ik groep 7 kreeg ik een echt hele goede en beste vriendin maar die moesten 2meiden zo nodig van me afpakken (ik leeg niet precies uit hoe enz want dan ben ik een jaar bezig) toen in groep 8 negeerde iedereen me en begon ik me zelf af te vragen of als ik niet meer leefde dat niemand dat erg vond toen ging ik naar de eerste en kreeg ik het super naar mn zin en wel nog steeds alleen veel minder want ik voel me minder jarig (hoe je dat dan ook zegt) en ook in groep 6 of 7 kreeg ik te horen dat mn zus lesbies is ik keek daar niet raar naar omdat ik meerdere mensen kende die dat ook waren maar ik zat op een christelijke school en vonden dat natuurlijk niet oke zelfs de leraren ook niet en ja iedereen heeft zn eigen mening maar als een leraar teen je zegt dat je weg mag gaan omdat mijn zus lesbies is is dat super raar want dat zeg je niet dat vind ik dan en mn klasgenoten zeiden lesbie, vieze vieze tering pot en nog veel meer ik heb het nooit echt erg gevonden maar afgelopen vrijdag wachten ze op mij toen ik uit school was ik vond dat eigenlijk wel zo leuk maar goed waar dit eigenlijk op slaat weet ik ook niet goed in elk geval voel me heel deprie en heb me een paar weken geleden gesneden 3dagen achterelkaar mijn moeder is er toen achter gekomen omdat ik met super warm weer soms wel 30 graden lange mouwen aan had en ik heb gezegt dat ik daarna ook gestopt was en ik het niet meer wil doen alleen van t weekend kon ik me niet meer tegen houden en tegen me zelf zeggen doe het niet!! ik heb t toen weer gedaan maar mn ouders weten van niks wat moet ik nou doen dat ik me niet meer zo voel en het niet meer ga doen en ik eet ook echt bijna niks meer als ik eet of drink is het gewoon water en 1 of 2 beschuiten maar ik heb dan ook echt geen honger wat kan ik het beste nu doen (en mn ouders zijn wel al bezig om naar een psigoloog te gaan maar daar heb ik helemaal geen zin in ben dan bang dat ik me nog downer ga voelen en ik raak gestrest en geirriteert als mensen me niet snappen of begrijpen en dan moet ik t uitleggen waar ik heel slecht in ben)

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Een heel verhaal, waarbij je aangeeft dat je behoorlijk in de knel zit maar niet zo veel ziet in gesprekken met de psycholoog. Als ik het goed begrijp.
      Toch zou ik adviseren te gaan praten met een professional, hoe moeilijk ook. Praten helpt echt. Zo door gaan gaat juist niet helpen. Indien je nu hulp accepteert is het sneller en makkelijker om je weer goed te gaan voelen. Die depri gevoelens gaan niet vanzelf over en welke richting je ook kiest op school, je resultaten worden er niet beter van.
      Wat wel goed is om ook met je ouders te praten over wat je nu zo moeilijk vind. Tips voor gesprekken staan op jouwggd. Het is ook geen examen, als je gaat uitleggen waar je bang voor bent. Er is geen foute manier.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  13. Karin

    Ik heb 3 vriendinnen en nog een jongen als vriend. Ik en de meiden deden opleiding in zorg. Maar ik kon het niet aan en stopte daarna deed ik een andere opleiding maar dat lukte ook niet nu ben ik een opleiding begonnen en werk nu in een winkel en alles loopt op rolletjes op me vriendschap na. Ik heb het idee dat zij mij dom behandelen omdat ik niet de zelfde zorg opleiding heb afgerond. Ik maakte een grapje via de app naar ze van nou na een nacht horror films kijken kan je zelf de zombie spelen op je werk. Als antwoord kreeg ik terug: dat kan niet hoor want wij moeten opletten en we werken met mensen en medicatie en dat is heel anders dan in een winkel. Als of ik dat niet weet, ondanks dat ik gezakt bent voor de opleiding weet ik wel wat er speelt hoor dacht ik. Ik zei dus ik maak maar een grapje hoor. Toen stuurde ze een :p en ik zei als geintje rare kip. Dus zij weer : wie? Ik: jij zij: oh en toen heb Ze niet niet meer gereageerd terwijl we altijd elkaar er mee plagen. Ook stuurde een ander later besties in de groep dus ik antwoorde ja wij allemaal met een hartje en van geen van de mensen een reactie terug. Dus ik ben eigenlijk best wel boos want in mijn ogen doe ik niks vekeerd en vind ik dat hun minderwaardig over mij doen.
    Ook heb ik het idee dat ze jaloers zijn omdat de ene stopt na mbo 3 en ik mag een niv overslaan dus van mbo 2 naar 4 en dat konnen ze niet hebben merkte ik aan hun appjes. Maarja ik wil Ze niet kwijt want dan heb ik niemand meer maar ik wil ook niet dat ik me kut voel bij hun.
    Wat moet ik doen af wachten?

    • JouwGGD

      Beste Karin,

      Dit is echt een whatsapp probleem (wat je ook in email en sms hebt). Jij denkt dat zij denken dat jij minder bent…???!!
      Is het niet eens goed om met elkaar af te spreken en gewoon te vragen of er iets mis is … of verkeerd gaat. Dat je het niet zo bedoelde …
      Vriendschap is tegenwoordig afhankelijk van likes enz. Je kan ook met elkaar afspreken.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  14. Karolina

    Hoi,
    Ik ben 14 jaar en zit in de 2e van het VWO. Ik heb erg veel last van stress zoals hartkloppingen als ik mijn toets terug krijg, trillen als ik mijn cijfer te horen krijg en soms begin ik heel erg te zweten. Ik voel me vaak ook erg somber wat ik wel vaker had de afgelopen jaren maar nu is het iets meer geworden. Ik kan soms wel een uur lang huilen als ik een 5 heb gekregen voor een toets of ik pieker tot 2 uur in de ochtend over een gesprek dat echt maar 5 minuten duurde. Ik word er helemaal gek van en ik wil er iets aan doen maar ik weet niet hoe en wat. Ik heb soms geprobeerd te praten met iemand maar meestal krijg ik te horen dat ik me niet moet aanstellen of dat ik naar mijn mentor moet maar dat durf ik niet omdat ik bang ben voor hun reactie, zoals dat hij vind dat ik me aanstel ofzo. Heeft iemand hier tips voor??
    groetjes ,
    Karolina

    • JouwGGD

      Beste Karolina,

      Hartkloppingen, trillen en in zweten uitbarsten. Zijn allemaal symptomen van een angststoornis.
      Soms is het dan toch het beste om met iemand er over te praten, maar zoals je aangeeft is dat nou ook weer de moeilijkheid.
      Ik heb wel de volgende website kunnen vinden met een online gratis anoniem zelfhulpprogramma! van Mirro.
      Heb er geen ervaringen mee, dus indien je dit gaat doen hoop ik dat je nog even je ervaring wilt terugkoppelen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts