Ben je weleens bang, onzeker of depri, dan is dat natuurlijk vervelend, maar niet zo erg. Dips horen erbij. Maar het is ook zeker niet de bedoeling dat je je altijd ongelukkig voelt. Daar kun je, met hulp, iets aan doen. Van psychische problemen spreek je pas als negatieve gevoelens heel extreem zijn. Zoals bij angstklachten (paniekaanvallen, straatvrees), depressiviteit of slaapstoornissen. Maar ook als zo’n ongelukkige periode heel erg lang duurt. Als je weken somber en verdrietig bent, of als je juist helemaal niets voelt en niets je boeit.

Dip of depressie?

Als niets je nog raakt, kan het zijn dat je een depressie hebt. Je hebt geen plezier meer in je leven, niets is nog leuk. Je hebt nergens energie voor. Je komt slecht in slaap, of juist moeilijk uit je bed. Soms kan een periode van slecht slapen depressieve gevoelens veroorzaken of versterken. Het kan voorkomen dat je geen trek meer hebt in eten, of juist veel meer eetlust hebt (soms gaat dit gepaard met eetbuien). En je voelt ook geen emoties, geen verdriet.

Sommige jongeren hebben tijdens een depressieve periode gedachten aan de dood, of maken zelfs plannen om zichzelf iets aan te doen. Als deze gedachten en/of plannen steeds vaker terugkeren en je er geen controle meer over hebt, is het belangrijk om er direct met iemand over praten. Sommige jongeren voelen zich emotioneel zo in de war of klem zitten, dat ze de neiging hebben om zichzelf te gaan beschadigen (bijvoorbeeld krassen of snijden). Dit kan een manier zijn om met spanning/stress om te gaan, of om juist iets te voelen. In ieder geval is het een serieus teken dat het niet goed met je gaat en is het belangrijk om erover te praten.

Meisjes die zich depressief voelen, trekken zich vaak terug in zichzelf, jongens zoeken eerder afleiding in feesten, drank en drugs.

Blowen is een risico

Goed om te weten: mensen die blowen hebben een grote kans op het ontwikkelen van allerlei psychische klachten, zoals depressie, angstklachten, slaapstoornissen, concentratieproblemen, psychose. Omgekeerd kan iemand met psychische klachten gaan blowen om zichzelf beter te voelen (zelfmedicatie). Dit lijkt op de korte termijn te helpen, maar leidt op de langere termijn tot veel meer (psychische) problemen.

Boosheid en agressie

Psychische problemen hebben vaak te maken met de situatie waarin je zit. Misschien is er iemand overleden of heb je problemen op school, thuis of in je relaties met anderen. Depressieve gevoelens kunnen samengaan met prikkelbaarheid en boosheid. Soms kan dit leiden tot agressief gedrag.

Als je te maken hebt met agressie van iemand anders, kan je hier ook somber van worden. Ook kan je je zelfvertrouwen kwijtraken, problemen krijgen met concentreren of zelf agressief gedrag gaan vertonen. Onder agressie vallen onder meer pesten, seksuele intimidatie en (lichamelijke/geestelijke) mishandeling.

Wat kan ik doen als ik me rot voel?

Jongeren die problemen hebben op het gebied van hun gevoelens, gedachten of gedrag, zijn vaak bang dat anderen denken dat ze ‘gek’ zijn. Maar heb je ermee te maken, dan is het belangrijk dat je hierover met iemand praat, die je vertrouwt. Als er niemand voor je beschikbaar is, zoek dan professionele hulp, via een docent, schoolarts of huisarts. Je kunt ook (anoniem) chatten met JouwGGD.

Je moet er niet alleen mee blijven rondlopen, zeker als een normale ‘dip’ niet overgaat. De meeste mensen krijgen vroeg of laat een keer te maken met depressieve klachten. Het komt veel voor. Het is echt mogelijk om je weer beter te gaan voelen. Bij ruzie en geweld kan het extra moeilijk zijn om hulp te vragen. Vaak gaat ’t om mensen die dicht bij je staan. Maar ook dan is het heel belangrijk om met iemand te praten en zo nodig hulp in te schakelen.

 

 

92 reacties

Geef jouw reactie

Geef jouw reactie

  1. Anoniem...

    Hoi ik ben 11 jaar en heb veel problemen ik wordt gepest , heb ruzie met mijn oom en tante die ik heel erg mis , ik durf niet voor een groep te praten , mijn beste vriendin die 13 was is vorig jaar overleden , ik heb geen vrienden mijn moeder en mijn vader hebben vorig jaar allebei een herseninfarct gekregen vaak moet ik huilen als ik in bed lig in de klas moet ik ook vaak huilen en vragen de kinderen wat er is en verzin gewoon dat ik hoofdpijn heb. Ik zit in groep 8 en mijn Juf weet het wel.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Allemaal niet echt leuk en gemakkelijk dat je dit allemaal doormaakt op deze leeftijd.
      Kan je goed met je juf praten over de dingen die je nu in de weg zitten?
      Kan je haar aangeven dat het allemaal niet zo lekker loopt op dit moment.
      Het zou goed zijn als er iemand is die met je mee kan denken om, stukje bij beetje je leven weer op de rails te krijgen.
      Wil je nog een chatten om de eerste stap te zetten, kan dat natuurlijk altijd. Belangrijk is dat je gaat praten…

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  2. Anoniem187

    Hallo ik ben 13 jaar oud en heb veel problemen thuis ik woord best erg mishandelt door mijn vader hij slaat mij en heb brandwonden van zijn sigareten op mijn rug ik voel mij niet veilig meer thuis.
    Mijn mentor was uiteindelijk achtergekomen dat het niet goed met mij ging ben met hem in gesprek geweest en na een lange tijd had ik het verteld hij is met mijn moeder in gesprek gegaan maar daarna is het aleen maar erger gewoorden ik rook ook en daar zijn ze achter gekomen het is nu echt heel erg thuis ik heb al 2nachten bij een vriendin geslapen maar hier weet mijn mentor niet van af ik voel mij elke dag zwaar depressief en kan bijna niets meer woord boos woord er op school uitgestuurd omdat ik mij zo rot voel weten jullie meschien wat ik moet doen en hoe ik kan laten merken dat er niets aan de hand is

    • JouwGGD

      Beste Anoniem187,

      Goed dat je met een volwassene erover heb gesproken, helaas heb je nog niet het doel bereikt van een veilig thuis.
      Veilig thuis is nu de instantie waarmee je in contact zou moeten treden. Het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn indien je wordt mishandelt dat je zou moeten laten zien dat er niets aan de hand is! Voor jou en je familie moet de situatie veranderen. Hoop dat je snel in contact komt met Veilig Thuis.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  3. anoniem

    hallo, ik ben 16 jaar oud. Ik heb thuis best veel mee gemaakt. Ik werd thuis namelijk geslagen door mijn vader. Dat gebeurde al voor zolang ik mijn kon herinneren. Dus heb ik er vorig jaar een einde aan gemaakt, door met een docent te gaan praten. Hij is samen met mij naar mijn leerjaarcoördinator gegaan en heeft een melding gedaan. We hebben hulp gehad van veilig thuis. (een paar gezamelijke gesprekken).
    Toen heb ik het ‘zware gevoel’ maar weggestopt. Als ik er niet aan dacht, dan was het niet gebeurd. En als ik zelf maar geloofde dat ik happy was dan zouden anderen dat ook wel. Maar ik kan nu niet meer doen alsof ik helemaal happy ben, want dat ben ik niet. Er zitten een hoop onverwerkte dingen in mij die ik moet gaan verwerken. Ik ben daarvoor ook bij de schoolcounseler geweest. Maarja zoals ze zelf ook zegt, ze is geen psycholoog. En dat heb ik eigenlijk wel nodig. Ik wil het zelf ook wel. Alleen ik wil echt absoluut niet dat mijn ouders het te weten komen… Ik las dat het mogelijk is om zonder medeweten van je ouders met een psycholoog te praten. Alleen mijn ouders houden ook altijd de zorgverzekering in de gaten, vanwege de eigen risico. Kunnen zij dan daar via zien dat ik met een psycholoog praat? Of kan het echt helemaal zonder meeweten van mijn ouders???
    Mijn ouders zullen namelijk in geen mogelijkheid mij naar een psycholoog laten gaan, ik kan wel met hun praten. Maar aangezien het gaat om wat mijn vader mij aan deed kan ik daar niet met mijn ouders over praten..

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Het is moeilijk om een hele behandeling bij een psycholoog voor je ouders verborgen te houden. Het is niet zo dat ze de inhoudelijke informatie van de gesprekken te weten komen.
      Soms heeft de Huisarts een psycholoog in dienst. De huisarts heeft beroepsgeheim en kan je verder adviseren.
      Je kan ook via school naar de jeugdarts, die ook een beroepsgeheim heeft. Kijk op jadokterneedokter.nl

      P. Jansen Jeugdarts

  4. Fleur

    Hallo, ik ben 13 jaar oud. Ik heb al vele dingen meegemaakt en vele mensen geholpen met hun problemen maar ik blijf over. Ik voel me rot iedere dag zowat ieder moment. Ik heb/had een vriend hij had vele problemen en dit heeft hij mij dan ook verteld… hij had zelfmoord gedachten en wilde er gewoon niet meer zijn het maakte hem niet uit wie hem zou missen want als hij er niet meer is waarom zouden mensen hem missen? dit is wat hij bijvoorbeeld vroeg aan mij… Maar wie ben ik ? een kind dat iemand zou willen helpen, ja supergraag ik wil namelijk niet dat mijn vrienden pijn leiden dus hielp ik heb en is hij gaan praten. hij is nu oke maar de littekens blijven natuurlijk voor altijd dit is iets wat hij niet zomaar vergeet.

    Nu ik dan…
    Ik heb vele problemen gehad, thuis, school, als ik even alleen was. Ik voelde me zo verdrietig en alleen dat ik mezelf begon te bezeren, ik snij mijzelf. Even nadat ik zoiets deed voelde ik goed maar daarna werd ik nog depressiefer dan ik al was. Ik voelde me steeds meer alleen, verdrietig en boos tegelijk dat ik ook een poging heb gedaan tot. Ik heb nooit over deze gevoelens kunnen praten zowat het deed steeds meer en meer pijn want er was ook niemand die zag dat ik me slecht voelde zei tegen mij ‘als je erover wil praten dan kan dat altijd bij mij’ nee en dit maakte me nog verdrietiger. Nu schrijf ik mijn gevoelens op maar dit helpt ook niet met wie ik het hierover kan hebben…
    weten jullie misschien iets???
    -F

  5. Alice

    Hallo, ik ben 17 jaar. Ik heb al heel veel dingen meegemaakt in me leven. Ik weet niet of dat normaal is. Maar elke keer kom ik maar in een dip of voel ik me weer slecht. Daarna komt er toch weer iets in me leven waardoor ik me goed voel. Dit is al een aantal keer gebeurd. Nu is dit weer het geval. Ik heb ook een paar keer gesneden in me arm en in me lichaam. Niemand wist het, alleen nu heb ik een vriend sinds een jaar. Hij weet het nu, hij heeft me ook een paar keer tegengehouden en hij wilt me elke keer stoppen. Maar ik blijf het maar doen. Elke keer maar weer, omdat ik me gewoon zo verrot voel. Ik voel me goed als ik mezelf snij als er weer problemen zijn. Ik wil het het liefst verbergen, maar als ik hem zie voel ik me weer zo goed en komt ook alles eruit. Maar ik begrijp natuurlijk ook dat het voor hem allemaal teveel wordt en dat die me ook niet wilt zien huilen…. Ik weet echt niet wat ik moet doen… Met mijn ouders heb ik ook heel veel problemen, daarom voel ik me ook zo. En er valt ook niet met ze te praten erover. En voor mijn vriendinnen wordt het op gegeven moment ook teveel. Nu lijkt het voor mij alsof ik alleen ben en alsof niemand er voor me is. Ik weet het gewoon niet meer, ik heb ook een aantal keer een zelfmoordpoging gedaan. Gek genoeg ben ik er nog, terwijl ik zovaak de kans heb gekregen om er niet meer te zijn. Ook trek ik mezelf zoveel aan van wat andere mensen vinden van mij. Ik wil dit niet, maar ik weet het echt niet meer, wat moet ik doen? Ik kan zo wel nog langer doorgaan over hoe ik me voel enzo..

    • JouwGGD

      Beste Alice,

      Als eerste bedankt voor je verhaal? mooi om te lezen dat er na alle live events toch ook mooie dingen gebeuren.
      Je kan ten alle tijden, op momenten dat het niet zo goed gaat, met 113online in contact treden.
      Daarnaast zijn er verschillende mogelijkheden om over je problemen te praten met een psycholoog, psychiater of online.
      Praten lost niet problemen op, maar het helpt wel! Door over je problemen te praten komen er wel andere mogelijkheden.
      Indien je niet weet waar te beginnen, kan mindmasters een begin zijn om er over te praten.

      Sterkte en we zijn ook online bereikbaar.
      P. Jansen jeugdarts

  6. Geen naam

    Hallo ik ben 19 jaar oud sinds drie geleden is mn moeder getrouwd met en nieuw man het ging eerst slecht maar nu wat beter paar dagen geleden heb ik gehoord dat me moeder zwanger is… ik weet niet wat ik moest zeggen. Misschien is het raar wat ik zeg maar ik voel me klein beetje depressief en misselijk.. weet niet wat ik moet doen

  7. Anoniem

    Hoi, ik ben 13 jaar bijna 14. Ik heb een depressie sinds mijn negende en heb sinds mijn tiende ook zelfmoord gedachten. Ik heb hier blijkbaar jaren lang mee kunnen leven. Maar ik merk dat het steeds erger word. Ik snijd ook sinds mijn dertiende ( voor deze zomervakantie) tot nu toe is er niemand achter gekomen. Ik ben alleen bang dat wel iemand er achter komt. 3 beste vriendinnen weten dit van mij. Daarvan probeert 1 mij zo goed mogelijk te helpen. Ik twijfel om naar mijn teamleider van school te gaan. Ik ben bang voor hun en mijn ouders reactie aangezien ze dit niet gaan verwachten. Ik heb een hekel aan praten over mijn gevoelens. Heeft iemand tips? Bedankt!

  8. Anoniem

    Ik ben 16 jaar en heb ongeveer 1 keer per maand 1 of 2 weken dat ik me doodongelukkig voel en ik weet niet waarom. Soms gebeurd het als ik ruzie heb met een goede vriendin ofzo. Maar meestal voel ik me dan om niks ongelukkig en dan huil ik de hele nacht door en daardoor presteer ik minder goed op school, wat kan ik hier tegen doen? Mensen uit me omgeving beginnen het aan me te merken nu

  9. Anoniem

    Ik hoop dat het oplucht om mijn verhaal hier kwijt te kunnen. Ik verwacht geen reactie terug, maar ik moet even mijn hart luchten. Het gaat een lang verhaal worden namelijk.

    Ik voel me op het moment erg verdrietig.
    Toen ik vier was gingen mijn ouders scheiden. Mijn moeder was vreemd gegaan. Op het werk werd ze ontslagen en ze begon rare dingen te denken. Tegen m’n vader verkondigde ze dat we altijd werden begluurd en er vergif in het eten werd gestopt.
    Mijn moeder vertelde aan de buiten wereld dat mijn vader mij, als klein meisje, seksueel mishandelde. Mensen geloofden haar, maar dit was niet zo. Mijn vader was een goede vader, stond altijd voor me klaar, was trots op me en ging voor me door ’t vuur. Hij werkte bij de politie en voor zijn werk zette hij zich volledig in. Toen mijn moeder dit verkondigde, moest ik bij mijn opa en oma wonen (van moeders kant).
    Ik kon het heel goed met hen vinden. Ik had altijd de grootste lol. Mijn opa en oma verwenden me en waren eigenlijk een soort tweede paar ouders.
    Mijn moeder vond haar eigen huisje. Ik was altijd bij haar, om het weekend bij mijn vader. Ondertussen ging het steeds slechter met mijn moeder. Ze had hele heftige stemmingswisselingen. Er werd maar me geschreeuwd. Ik werd uitgescholden en soms geduwd of een tik in m’n gezicht. Ik probeerde die woede uitbarstingen van mijn moeder te onderdrukken door altijd lief te zijn. Ik deed alles wat mijn moeder van me zei.
    Als ik bij mijn vader was probeerde ik wel eens wat te vertellen over de situatie. Mijn oma, van vaders kant, troostte mij dan. Toen ik 9 jaar was ging het niet langer meer. Mijn moeder mishandelde ons huisdier, ze sloeg me, ze kwetste me, zei de naarste dingen tegen me. ‘Ik had gewild dat je een miskraam was.’ ‘Jij bent het lelijkste kind op de wereld.’ Mijn moeder hoorde stemmen in haar hoofd. Ik begon heel verdrietig te worden en belde mijn vader stiekem, midden in de nacht, op toen mijn moeder weer zo’n bui had.
    Mijn vader haalde me op. Stopte met werken en richtte zich op mij. Toen ik 10 was kreeg mijn vader met zijn nieuwe vriendin een kindje. Mijn halfzusje. Het licht puntje in mijn leven. Een maand later overleed mijn opa, van moeders kant, aan een herseninfarct. Mijn verdriet was intens en ik kon een jaar lang niet meer goed slapen. Hij was mijn beste vriend en mijn oma was nu alleen. Ik ging in gesprek met jeugdzorg, de ggd en anders psychologen. Alle gesprekken stopten, omdat ze mij niet konden helpen. Ik had tenslotte geen diagnose voor een psychische aandoening.
    Het lag aan de ouder(s).
    We probeerden het contact met mijn moeder en mij weer op te bouwen. Ze had ondertussen heel wat gesprekken gekregen en de diagnose borderline kwam aan bod. Daarnaast zou er ook een vorm van schizofrenie aan orde zijn. Ik kwam steeds meer bij mijn moeder en omdat ik ouder was, wist ik hoe ik met haar gedrag kon omgaan. Ze slikte medicijnen en de pieken en dalen waren vermindert. Ik was nu 50/50 bij mijn beide ouders.
    In 2015 besloot mijn vader zijn vriendin bij hem weg te gaan. Ik heb nooit gehoord waarom, van haar zelf niet, in ieder geval.
    Mijn vader beweerde altijd dat ze vreemd ging. Hij trok het niet meer en begon te drinken. Teveel. De hypotheek werd niet betaald. Hij werd ontslagen van zijn werk. Zijn rijbewijs werd afgepakt, omdat hij onder invloed meer dan 70 km te hard reed met een dikke boete eraan vast. Ik kon mezelf niet meer een ‘vaders kindje’ noemen. Ik voelde geen band meer. Hij dacht alleen maar aan zijn ex. Ik en mijn zusje waren een bijzaak. Ik baalde enorm. Waarom twee onstabiele ouders. Kon het dan nog erger?
    Ja dat kon. Drie maanden geleden is er slokdarmkanker geconstateerd bij mijn oma (vaders kant). De behandelingen die nu bezig zijn, zijn verlengend en niet meer voor genezing. Mijn wereld stortte in. Hoe kon deze ziekte nog meer kapot maken. Hoe kon mijn vader dit aan? Hoe kon ik dit aan?
    Oma van mijn moeders kant, was een steun punt. Ook in de tijden dat mijn vader teveel had gedronken. Dan sliep ik bij haar. Omdat mijn moeder heel objectief denkt, kon ik niet hij haar terecht. Oma, Zij is als een vriendin voor me. Op haar kan ik bouwen. Ze heeft het beste voor met m’n vader, ondanks alles en met mijn moeder uiteraard.

    Afgelopen week is er ook bij deze oma kanker geconstateerd. Borstkanker. Daarnaast is ons huis geveild, van vaders kant, waar ik 17 jaar lang heb gewoond. Mijn vertrouwde omgeving. Het doet pijn. Er is zoveel gaande om me heen. Het lijkt wel een film.

    • Demi

      Wow wat ontzettend naar dit allemaal! Ik heb je hele verhaal gelezen en heb de tranen in mijn ogen staan! Ik wou dat ik kon helpen, maar zelf ben ik nu nog maar 14 jaar dus zou dat niet kunnen.

  10. Christian

    Nouw ja…
    Ik vind me zelf erg dom en omdat ik kader heb gekregen. ik zit nog in het midden van groep 8 en heb nog de eind toets. maar ik voel me dood maar dan ook dood dom en rot in me zelf. ik voel gewoon dat ik niet meer leef.

    • JouwGGD

      Beste Christian,

      Begrijp dat het niet het advies was dat je verwachte! Heb je daar met je ouders en/of leerkracht over gehad?
      Als je in een dip zit, is het niet makkelijk je voor de eindtoets (cito?) te concentreren.
      Kijk eens op mindmasters op je kan altijd chatten.

      P. Jansen Jeugdarts

  11. Sean

    Hoi, ik ben 19 jaar en heb zolang als ik me kan herinneren last van depressie. Al toen ik heel jong was had ik al een slecht zelfbeeld, ik maakte me wijs dat ik niks kan en dat ik nergens goed voor ben hiervoor ging ik in therapie en het ging heel even goed maar naar een paar maanden was mijn depressie erger. Toen ik naar de middelbare ging had ik al op mijn eerste dag een paniek aanval, ik miste mijn vrienden op de basis school en vertrouwde niemand om me heen en moest weer in therapie. Een paar jaar ging voorbij en het ging heel even goed maar ik wist dat vroeg of laat ik weer in een depressie zou komen, school en mijn ouders hadden me heel erg geholpen maar het voelde of die hulp nutteloos was en verspilling van hun tijd. Op een gegeven moment kreeg ik zelfmoord gedachten, in deze periode had ik de gedachtes: is het niet waard, waarom zouden mensen mij als vriend willen, wat heeft het voor zin, hiervoor moest ik weer in therapie. Een half jaar na mijn laatste therapie sessie keerde mijn vrienden de rug naar mij toe en begon ik al meer paniek aanvallen te krijgen en kreeg ik de gedachten: ik wist het……. Het ging slecht met mij een school en moest een jaar blijven zitten toen kreeg ik al helemaal het gevoel dat ik alleen was maar een paar klas genoten zagen dat en probeerde me te helpen, het ging weer voor een korte periode goed met me en werd verliefd maar dat duurde niet lang. Tegen het einde van mijn examen periode had ik geen gevoel meer, ik dacht zelf niet meer aan zelfmoord maar dacht aan andere verschrikkelijke dingen waar ik tot de dag van vandaag nog steeds van schrik. Ik probeerde in de tijd van mijn examens een opleiding te vinden maar ik wist niet precies wat ik wilde, ik vond een opleiding die wel bij me paste maar werd afgewezen omdat ik niet commercieel genoeg was, ik kreeg de gedachtes dat ik niemand meer kon vertrouwen en wat die opleiding zij dat ik niet ”commercieel” genoeg was als een leugen zag. Na mijn examens vond ik toch een opleiding maar het was niet een opleiding waar ik voor koos, ik voelde me al snel niet op mijn plek en maakte geen vrienden ik verloor zelfs mijn ouder vrienden op de middelbare. Nu zit ik hier voor een computer in tranen want ik weet niet meer wat ik wil en waarom ik hier ben, dit zijn de gedachtes waar ik nu mee strugle: Ik ben het niet waard, ik haat mezelf, waarom zouden mensen zich met mij bemoeien, ik ben een leugenaar, ik vertrouw niemand, ik mag geen vrienden hebben die zorgen alleen maar voor meer pijn, ik ben eenzaam, ik wil dat iemand zich oprecht om me geeft, iedereen liegt tegen me, ik ben anders maar niet op een goede manier, ik leef niet voor mezelf, ik ben bang, ik ben bang voor wat ik wordt, ik ben bang voor wat ik denk, ik ben bang voor de toekomst.
    Ik heb heel erg last van zelfhaat en weet dat alles wat ik over mezelf en andere denk alleen maar in mijn hoofd afspeelt, ik wil niet meer in therapie het voelt alsof het niet werkt, het een verspilling is van andermans tijd is en dat er niks nieuws aan mij kan worden verteld.
    Mijn naam is Sean en ik zit al 10 jaar in een depressie.

    • JouwGGD

      Beste Sean,

      Aangrijpend verhaal! Wat erg dat je met die depressie al zo lang moet dealen.
      Moest je dit van je af schrijven? of wil je iets anders met dit bericht.
      Hoop dat je inzicht krijgt dat iedereen er mag zijn en iedereen zijn eigen kwaliteiten heeft.
      Je bent altijd welkom op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts

      • Sean

        Ik zoek hulp. ik ben meerdere keren naar een therapeut geweest en zit nu bij een psycholoog maar ik voel me juist slechter door al deze sessies. Ik heb al geen vertrouwen in andere mensen maar ik begin zelfs mensen te haten maar ik wil dat helemaal niet. Alstublieft ik zoek hulp ik voel me radeloos en het mes lijkt al meer een oplossing voor mijn problemen

        • JouwGGD

          Beste Sean,

          Het is altijd goed om te kijken of de hulp die je krijgt bij je past.
          Indien de gedachten van het mes de overhand nemen kan je bij 113online altijd aankloppen.
          Ik weet niet wat voor hulp je zoekt. Je zou kunnen kijken op Grip op je dip.
          Heb je iets anders nodig, kom dan eens naar de chat!

          P. Jansen Jeugdarts

  12. anoniem

    Hoi, ik ben 16 jaar en heb al heel erg lang last van een probleem. Ik ben al ongeveer 5 jaar depressief en er is een grote kans dat ik depersonalisatie/derealisatie heb. Ik ben nooit gediagnostiseerd, maar ik vertoon alle symptomen. De laatste tijd is het heel erg geworden. Ik heb elke week minstens twee paniekaanvallen en ben bijna constant bang en paranoïde. Soms zie ik ook dingen die er niet zijn, dan denk ik bijvoorbeeld dat er iemand komt aanfietsen en dan kijk ik en is er niemand. Ik ben zo bang en weet niet wat ik moet doen. Ik doe ook aan zelfbeschadiging en heb al te vaak eraan gedacht om mezelf van kant te maken. Ik hoor ook altijd een soort stem in mijn hoofd, niet echt een stem maar een soort geforceerde gedachte, die de meest vreselijke dingen zegt en het lijkt soms alsof die me een soort van overneemt ofzo. Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik dit aan het schrijven ben. niks wat ik doe of voel voelt echt. ik heb nauwelijks besef van tijd meer. ik heb soms ook geheugenverlies. ik weet echt niet wat er allemaal met me gebeurt ik heb hulp nodig maar ik wil niemand me echt leren kennen. Ik heb mn vriend laatst verteld dat ik soms depressief ben en toen diezelfde avond was het net alsof die stem ofzo mij ‘strafte” ik sneed mezelf maar kon het niet stoppen en ik viel en lag schreeuwend op de grond. Waarschijnlijk ga ik dadelijk weer een paniekaanval krijgen want ik loop nu alweer helemaal te trillen. Soms heb ik ook tijden dat ik totaal geen emoties meer voel, bijvoorbeeld toen mijn broer vertelde dat hij ging trouwen. toen voelde ik helemaal niks. geen verbazing of blijdschap. helemaal niets. soms ben ik ook heel boos en agressief om de kleinste zaken. Ik kan dit echt niet aan mijn ouders vertellen, zeker niet nu. Ze hebben al zoveel stress en mijn oudste broer heeft ook een hele hoop problemen gehad en nog steeds, hij was/is ook depressief. Er zijn maar weinig mensen die ik vertrouw met dit soort zaken, ik draag constant dat vrolijke masker maar ik voel het gewoon langzaam afbrokkelen. Ik ben bang dat als dit nog langer zo door gaat dat ik mezelf of anderen iets aan zal doen. Ik heb echt advies nodig hoe ik dit kan oplossen, behalve naar mn ouders gaan want dat doe ik dan toch niet. Ik heb al met een ggd begeleider een gesprek gehad over mijn zelfbeschadiging en suïcidale gedachten, maar loog weer eens zoals altijd en zei dat dat verleden tijd was omdat ik dat stomme masker niet kan breken, ik ben vroeger gepest en heel erg verraden door iemand waarmee ik heel close was, hierdoor kan ik me waarschijnlijk gewoon echt niet meer open stellen. het wordt nu lastig om te typen omdat ik zo hevig aan het trillen ben ik weet echt niet meer wat ik moet doen er is waarschijnlijk nog zo veel te vertellen maar ik kan gewoon niet meer door gaan. sorry als ik jullie lastig val en waarschijnlijk is dit bericht zo onsamenhangend als wat, maar ik moet dit gewoon kwijt.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Wel mooi dat je je het hier wel kwijt kan, als ik het zo lees zit je toch wel erg in de knoop met jezelf en de omgeving.
      Denk wel dat je hier niet alleen uit kan komen. Goed dat je reeds een gesprek hebt gehad, jammer dat het niet gelukt is dat ‘masker’ af te zetten.
      Mogelijk kan je een keer op de chat komen en uitzoeken hoe het zou lukken om je wel weer open te stellen aan iemand. Zou je vriend daarbij kunnen helpen?
      Weet niet wie van de GGD je hebt gesproken, maar de jeugdarts op school zou altijd beschikbaar moeten zijn.

      P. Jansen Jeugdarts

  13. Marieke

    hallo,
    Ik ben 16 jaar oud en deal al twee jaar lang met depersonalisatie/deserealisatie. Volgens mijn psycholoog is het een gevolg van een psychose. Nu gaat het wat beter met me en wil en ga ik ook niet meer naar de psycholoog maar ik merk dat ik steeds vaker geen energie meer heb om bv met mijn vrienden uit te gaan of om andere dingen te doen die ik vroeger leuk vond. Ik heb ook wekelijks ruzie met mijn vrienden omdat ze zien dat er iets dwars zit maar ik ze volgens hun niet binnen laat. Ik heb ook moeite met vrienden behouden, vooral vrienden die ik al mijn hele leven ken raak ik kwijt of duw ik weg omdat ik het gevoel heb dat ik ze toch wel kwijtraak. Ik snap niet wat er met me aan de hand is en als ik het probeer te vertellen aan iemand klap ik dicht en praat ik erover heen. Zouden jullie me advies kunnen geven?

  14. Yasin

    Ik voel me elke keer bang angstig of bang ik krijg steeds een duizelig gevoel en als of iemand mijn geest of mij van binnen in zit te vreten. Als ik thuis kom word het steeds erger ik heb het nu de laatste tijd heel veel steeds de zelfde gevoel dat ik hele tijd zit na te denken dat ik steeds onzinnige hilusunaties krijg dat ik soms met een schreeuw binnen in mijn lijf wakker word of dat ik denk dat ik slaap maar dat ik onbewust zijn ben en dat ik dan rond 3 of 4 uur i de nacht weer tot me zelf kom en zie ik dat ik ergens zit te staren. in mijn dagelijkse leven ben ik een beveiliger die nog meer dromen heeft om verder te ontwikkelen alleen het gevoel wat ik ook heb laat mij weg dwalen van andere mensen en verteld of geeft het gevoel dat ik helemaal alleen ben wat kan ik hier aan doen.

    • JouwGGD

      Beste Yasin,

      Lijkt mij het beste om dit eens met de huisarts te bespreken, mogelijk kan die je verder helpen.

      P. Jansen Jeugdarts

  15. Noor

    Ik ben Noor en ben 16 jaar

    Ik doe mezelf geen pijn ik kijk alleen enorm op mezelf neer, ik vind mezelf ook te snel niet goed voor iets en dat kan me enorm dwars zitten. Ik word steeds onzekerder over van alles terwijl ik altijd heb geroepen dat dit me nooit dwars zou gaan zitten. Ik heb steeds vaker een grote dip dat echt me moeite kost om eruit te komen. Normaal ben ik goed met tegenslagen maar nu sluit ik iedereen steeds sneller buiten en ben ik alleen maar kwaad.

  16. Mike

    Hi ik ben een jongen van 15 jaar.
    En ik voel me gewoon ook echt goed in me vel.
    Ik word snel boos en chargerijnig en ook depri en ik heb ook al zelfmoord geprobeerd na een ruzie en ik wou gewoon niet meer leven omdat toen ik twee of vier jaar was is mijn echte moeder overleden aan kanker en in die periode heb ik ook heel veel mee gemaakt en dat speelt nog steeds mee want toen gingen me ouders scheiden en ik heb ook medicijnen voor mijn adhd en autisme en ik neem soms wel is een extra voor het slapengaan zodat ik gedachten vergeet maar wat kan ik er aan doen want ik vind dat ook heel lastig

  17. Anoniem

    ik ven een meisje van 17 jaar.
    ik voel me ook 24/7 kut.

    Ik snijd mezelf . Dat was eerst lichte krassen helaas is dit nu veel dieper… De littekens worden lelijker… En je durft het niet meer te laten zien..

    Ik ben mijn broer verloren aan zelfmoord, ik was bij hem toen hij overleed.. Ik heb zijn zelfmoord zien gebeuren. Ik heb zelf ook 3 keer geprobeerd mijn leven te beëindigen.
    Hulp werkt niet.. jeugd psychiatrie ook niet.

    Ben me hele leven al gepest, opgesloten.. mishandeld. . neergestoken.. bedreigt. Mijn spullen werden gesloopt. Mijn fiets weer telkens opnieuw onklaar gemaakt.
    Ik ga niet meer naar school omdat ik niet durf me ouders weten dat niet eens school mis me niet eens. sta me altijd in het bos, te snijden… En mezelf koud aangekleed in de winter, mezelf laten kouvatten.. in de hoop dat ik iets oploop wat ik niet overleef..
    Ik haat mijn leven…
    Het is echt een puinhoop

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Wat een naar verhaal, akelig om te lezen.
      Zou je wat aan die puinhoop willen doen?
      De jeugdarts op je school is altijd bereikbaar voor een gesprek.

      P. Jansen Jeugdarts

        • JouwGGD

          Beste Anoniem,

          Met een gesprek of actie ben je niet meteen geholpen. Daar je wel leerplichtig bent, zou er wel een school moeten zijn waar je aan verbonden bent. Neem anders met de lokale GGD contact op om de jeugdarts te spreken. De jeugdarts kan je helpen bij het zoeken van de juiste hulp.

          Je bent altijd welkom op de chat.

          P. Jansen Jeugdarts

  18. Sanne

    Ik ben een meisje van 16 jaar, en ik ben sinds kort weer depri.
    Ik ben vroeger toen ik 13 al een tijd eerder depressief geweest, en daarin deed ik mijzelf ook pijn. Nu heb ik darvoor therapie gehad en was ik “gezond” verklaard. Maar nog geen half jaar later ging t weer slecht: Ik kreeg ruzies met mijn moeder, en besloot iit eindelijk naar mijn vader te verhuizen. Mijn moeder geeft mij de schuld van alles en doet als maar lelijk tegen me.
    O
    Omdat ik me afgestoten en weggekaatst voel, ben ik weer gevaarlijke gedachtes gaan hebben, en nu ben ik me sinds 2,5 week weer gaan pijnigen, maar nu een stap verder: geen krassen meer maar echt snijden…. Ik wil er niet uit komen want ik voel me fijn, maar weet dat ik hier niet moet blijven. En theraipie ga ik me juist weer depri door voelen…

  19. CuttedGirl

    Hi,
    Ik ben een meisje. (17)
    Sinds ik klein ben word ik al gepest dat ik mannelijk was “man with tits” “kerel” etc. Op de middebare viel dat een stuk mee helaas bedachten mensen een nieuwe reden. Omdat ik geen merkkleding had. Dit had ik met mijn ouders besproken alleen helaas het lag maar aan mij. Sinds die tijd snijd ik mezelf. Ik probeer te stoppen… toen ik een relatie had stopte ik, het was uit en ik begon weer.

    Voor de mensen die ook depressief zijn; begin er nooit aan. Je verminkt jezelf. Eerst denk je ah valt wel mee vervolgens worden de littekens lelijker en meer en dirf je het niet meer te laten zien en verberg je het altijd…
    er is altijd iemand die van je houdt

    Gr.

  20. HelplessGurl

    Hey,
    Ik ben 18 jaar en voel me sinds me 13e erg somber. Ik heb altijd geweten, dat ik, als persoon, nooit openlijk over mijn emoties & gevoelens praat. Daarnaast weet ik dat ik daar erg koppig in ben.
    Ongeveer twee jaar geleden raakte ik in diepe depressie, ik heb geprobeerd met mijn ouders te praten, maar ”het ligt toch aan mij”. Mijn uitweg uit depressie was een hele goede vriendin van mij, die ik nu jammer genoeg niet vaak meer spreek, hierna kwam ik uit als lesbienne, het uitkomen naar me ouders was erg zwaar, de enige die me echt steunde zijn mijn vader en zus. Het is altijd dat mensen zeggen; dit veranderd niks, we houden van je. Maar ik pik de kleinste veranderingen in hoe mensen met me praten, erg snel op. Na een paar verschrikkelijke relaties heb ik nu een fantastische vriendin. Ik denk dat zij, het enige echt secure thing is in mijn leven, als ik bij d’r weg ga, heb ik zo’n leegte in me. Alleen sinds.. drie weken geleden heb ik weer dezelfde ”begin” gevoelens van depressie. Het ene moment voel ik me zo.. ‘numb’ en huil ik urenlang. Ik weet dat ik met iemand moet praten, maar ik vind het zo lastig om erover te praten. Maar ik weet ook dat als ik er niet over praat, dat ik weer in depressie raak.

    • JouwGGD

      Beste HelplessGurl,

      Mooi verhaal, aangrijpend en ook veel mooie momenten.
      Praten help over het algemeen wel, kan je met je vriendin niet praten.
      Goed dat je het ziet aankomen, maar hoe kunnen we je helpen de weg terug te vinden….

      P. Jansen Jeugdarts

  21. Anoniem

    Ik ben heel verdrietig de laatste tijd omdat de vriend van mijn zus kanker heeft op school krijg ik ook veel bijnamen meestal boeit het me niet Maar nu raakt het me echt….wat kan ik doen om mezelf een beetje op te vrolijken?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Wat je het beste kan doen om op te vrolijken? Wat vind je zelf leuk om te doen? Met vrienden/vriendinnen uitgaan, film, sport…
      Lastig om zo te beantwoorden! wil je meer tips over weerbaarheid of het pesten .

      Kom anders eens op de chat!
      Groet P. Jansen Jeugdarts

  22. Anoniem

    heyy,
    Ik ben een 14 jarig meisje en voel me de laatste tijd gewoon zo down, niet de hele dag ofzo maar gewoon als ik thuis ben. Ik heb dan gauw de neiging om iets scherps te pakken wat ik inmiddels al 3 keer heb gedaan… Ik heb helemaal geen nare thuissituatie en ik word ook niet gepest. Ik heb ook wel vriendinnen enzo, maar toch voel ik me de laatste tijd zo kut, ik wil hie wel met iemand over praten maar durf het mijn ouders niet te vertellen…
    Liefs

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Naar dat je je zo rot voelt! Zoals je al aangeeft hoeft er helemaal geen aanleiding te zijn. Dus is het ook niet jouw fout. Waarom vind je het moeilijk het aan je ouders te vertellen? Waar ben je dan bang voor?
      Het kan soms helpen om het samen met iemand te vertellen. Je zou ook een keer met de jeugdarts op school het kunnen voorbespreken.
      het erover te hebben kan echt al een gedeelte van de oplossing zijn…

      P. Jansen Jeugdarts

  23. Isabel

    Hallo, ik ben 15 jaar en ik voel me nu 4 jaar lang erg down en somber, het eerste jaar was ik heel verdrietig en sneed ik mezelf elke week wel un keer, ik voelde bijna geen blijheid meer en begon steeds meer na te denken over de dood. Mensen begonnen te merken dan ik niet goed in mijn vel zat en mijn school liet me allemaal testen maken over hoe ik me voelde, dat vond ik niks. Het tweede jaar was ik gestopt met het pijn doen van mezelf omdat ik wist dat dit echt niet oke was en het verbergen steeds moeilijker werd. Ik voelde me toen soms goed maar veel vaker helemaal kapot, boos en verdrietig. Ik begon gedichten en verhalen te schrijven om het van me af te schijven, las honderde boeken om in een andere wereld te zijn. Dat jaar schommelde mijn gevoelens op en neer van blij naar verdrietig en dan weer boos. Het derde jaar was ik zo helemaal klaar dat ik andere mensen lastig viel door steeds zo down te zijn dat ik maar gewoon altijd blij deed. Altijd lachen altijd positief reageren. Ik speelde het zo goed dat ik mezelf wijs had gemaakt dat ik gelukkig was ookal wist ik goed dat ik me super slecht voelde. Dat jaar werd ik wel steeds meer mezelf en kreeg ik veel meer zelfvertrouwen. Ik begon wel heel erg na te denken aan zelfmoord. Het vierde jaar dit jaar dus voel ik me echt niet meer goed. Ik heb nog steeds het masker op maar het blije lukt niet altijd zo goed meer . Ik heb nergens meer zin in.. de boeken die ik las krijg ik niet meer gelezen, het lukt gewoon niet meer, al mijn concentratie is weg, opletten lukt niet, schrijven lukt niet, zelfs muziek doet niks meer voor me. Alles wat eerst heel mijn dag goed kon maken maakt me nu niks meer uit. Ik doe me nu vooral verveeld voor want ik wil echt niet dat mensen zich zorgen maken over mij, dat kan ik ze toch niet aan doen! Ik heb me een tijd geleden voor het eerst sins bijna 2 jaar weer gesneden en het voelde net alsof ik weer leefde.. ik weet niet of ik het nog wel aan kan, me steeds zo nep voor doen.. ik wil weten wat hierna is.. ik heb 2 welen terug geprobeerd om mijn leven te nemen maar kon het toch niet. Ik ben bang.. ik ben er zo klaar mee en ik hoopte om hier misschien hulp te zoeken want al mijn gevoel ik verdwenen ik kan niet slapen en als ik eenmaal slaap kan ik niet meer wakker worden. Er zijn een hoop dingen gebeurt afgelopen jaren en ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.. help me? Liefs

    • JouwGGD

      Beste Isabel,

      Wat een ellendig verhaal, je heb al op jonge leeftijd heel wat door moeten maken.
      Wel knap dat je het hier zo weet te vertellen. Je vraagt om hulp! Dus je wil ook wel graag dat het anders is.
      Je geeft ook aan dat je wel al zover bent dat suïcide gedachten zelf tot een soort poging hebben geleid.
      Is er iemand waarmee je kan praten. Je hebt denk ik ook hulp van een professional nodig, je kan altijd naar de huisarts of jeugdarts.
      Indien je weer die gedachten hebt of nog steeds, van suïcide is er altijd 113online die je kunnen helpen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  24. Sharon

    hoii ik ben Sharon ben vaak onzeker en ben vaak bang dat ik een ongeluk ga krijgen klinkt raar he, komt door dat ik al een keer tegen een auto heb aangezeten allen ik had niks maar die mensen in die auto stonden alleen maar tegen mij te schreeuwen. en heb nu last van hyperventilatie door dat ik die angst heb.

    • JouwGGD

      Hoi Sharon,

      Is helemaal niet zo raar denk ik hoor. Herbelevingen en vermijding na een ‘trauma’ komen vaak voor.
      Wel belangrijk te onderkennen en er hulp voor te zoeken voor dat het je leven gaat beïnvloeden. Je kan altijd naar de jeugdarts op school of kom eens chatten.

      P. Jansen Jeugdarts

  25. prinsesje

    halloo, ik wil ook even mijn verhaal kwijt
    bij mij begon het ook ongeveer op de basisschool. ik werd gepest vanwege mijn uiterlijk want ik was volgens hun lelijk en raar. ik had weinig vriendjes waarmee ik kon spelen. en meeste gingen niet met mij om omdat ze bang waren om zelf gepest te worden. thuis ging het ook niet goed, er was vaak ruzie en mijn ouders hadden weinig aandacht voor mij. ik was altijs bang als klein meisje als mijn ouders ruzie hadden. dan drukte ik mijn handen stevig op mijn oren om niks te horen. het leek wel een hel thuis, ik wou bijna nooit naar huis omdat ik bang was voor weer een ruzie, en het ging ook om de raarste en kleinste dingen. mijn ouders gaven anderen kinderen (mijn kleinere neefjes) wel veel aandacht. ook kochten ze voor hun speelgoed en voor mij niet. ik had weinig speelgoed en als ik eens keer iets heel graag wou kreeg ik het met moeite, veel gezeur in iedergeval. ook werd er vaak naar mij geschreeuwd. dat ik vervelend en lastig was. als klein kind vat je dat heel serieus op. naja in iedergeval ik.heb een rot tijd gehad op de basisschool en toen ging ik naar de middelbare school. ook weer hetzelfde verhaal, mensen roddelde over mij en lachtte mij vooral uit omdat ik ‘lelijk’ was en ze vonden me.raar. ik weet nog steeds niet waarom. ik was altijd heel lief voor andere, ik deed wat me gevraagd werd en durfde vaak ook geen nee te zeggen. zoals strafwerk/huiswerk van andere maken en taken doen zoals iets halen uit de kantine of een klasgenoot naar huis brengen met de fiets na school. en zo ging het elke dag bij mij, ik vergat mijn eigen huiswerk te doen en aan mijn eigen resultaten te denken dat ik 1 niveau zakte. ik ben veel uitgelachen in de eerste 2 jaar van de middelbare school, ze zeiden dat ik geen vriendje kan krijgen omdat ik lelijk ben. in de 3e had ik een nieuwe klas maar ik was erg onzeker.. ik raakte in een depressie en sneed mezelf regelmatig, nouja zo te zeggen ik sneed mezelf elke dag! en het waren niet 1 of 2 sneetjes maar een stuk of 20/30 diepe sneeèn die wel een hele dag doorbloedde.. ik verbindde het met heel dik verband en af en toe bloedde het door mijn mouw. gelukkig droeg ik dikke kleren en vesten zodat niemand het zag. ik had ook vaak geprobeerd om zelfmoord te plegen en heb eens keer een stuk of 20 paracetomols ingenomen. natuurlijk ga je daarvan niet dood maar ik voelde me wel 2 dagen erg beroerd. het snijden ging wel een halfjaar door en soms stoptte ik 1/2 weken maar toen begon ik weet. mijn langste stoptijd in die tijd was volgensmij 3 weken. nouja, bijna een jaar geleden was mijn moeder erachter gekomen doordat ze mijn hele mouw onder bloed zag. ze heeft me gelijk naar een psycholoog gestuurd en ik zit al ongeveer 5 maanden bij een psycholoog en kom daar elke week. het helpt wel.moet ik eerlijk zeggen maar ik ben nog steeds vaak zomaar somber en heel onzeker. ook heb ik een persoonlijkheidsstoornis. ik heb veel zelfhaat. mensen aub pest nooit, dit zijn de gevolgen voor mensen die gepest worden

  26. anoniem

    heyy,
    ik zit echt een een *** periode. ik ben me zelf gewoon niet meer ik voel me echt nutteloos ik wil dood en ja ik wil gewoon slapen en nooit meer wakker worden mensen wetten het niet want ze denken dat ik blij ben en dat alles goed met me gaat en dat wil ik ook zo houden maar ik heb e laaste tijd ook last van hoofd pijn en ja eigenlijk voel ik dat ik me zelf niet ben dat ik veelste verdietig ben en ja ik weet wel hoe dat komt ik werd op de basischool gepest omdat ik heel vaak paniekaanvallen had en dat ik daar door moest huilen toen zeiden ze meestal kkr huilenbalk rot op val dood met dat gehuil toen heb ik wat dingen gedaan dat ik weer blij werd maar in de eerste kwam het weer ik zit nu trouwens in de eerste me vrienden willen wat doen met me maar ik wil het wel maar dan ga ik weer sip doen en dan hebben ze niks aan me en me 2 opa’s zijn in een half jaar dood gegaan daar was en ben ik nog helemaal stuk van en ja ik krijg soms die beelden weer in me hoofd van alles wat ik heb mee gemaakt maar ik schrijf nu op me arm ik doe sip niks boeit me meer enzo
    kan iemand me helpen?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Heb je al eens om hulp gevraagd bij iemand of hulp gekregen van iemand? zo te horen heb je de laatste maanden/jaren veel meegemaakt. Dat help natuurlijk niet mee.
      Als je aangeeft dat je liever er niet meer wil zijn, heb je echt hulp nodig. 113online kan je altijd op die momenten te woord staan.
      Je kan ook altijd eens komen chatten.

      P. Jansen Jeugdarts

  27. Celina

    Hallo,

    Bij mij moeder thuis gaat het helemaal niet goed ik ben niet gelukkig thuis dus ben ik uit huis gegaan en daardoor ben ik wel rustiger maar ik moet 1 a 2 nachten in de week naar mijn moeder voor mijn school en ik kijk daar altijd ontzettend tegen aan want ik heb het gevoel dat ze mij ongelukkig wil maken en ze doet het ongetwijfeld onbewust maar als ik al een klein dingetje verkeerd zeg word ze al boos terwijl het eigenlijk wel mee valt met wat ik zeg. Ik wou met haar in hulp maar mijn moeder die zei eerst nee en toen ik uit huis ging zei ze prima maar toen weer later zei ze dat ik eerst alleen moest en ja das logisch dat ik eerst een paar keer alleen moet maar dat moet zij ook alleen ze staat daar niet voor open….

    • JouwGGD

      Beste Celina,

      Lastig altijd, je moeder blijft je moeder en ondanks dat je het huis uit bent moet je er wel een bepaalde omgangsvorm mee weten te vinden.
      Wat voor regelingen zijn er getroffen en wat voor hulp krijg je. Goed om daar aan te geven waar jij tegenaan loopt.
      Je kan altijd met ons chatten.

      P. Jansen Jeugdarts

  28. -

    Hoi, Ik ben nu liever anoniem, ik ben een 16 jarig meisje en zit al een flinke tijd in een dip. Een vriend van mij zegt dat hij denkt dat het geen dip is maar een depressie, wat het punt is? Ik durf er niet met mijn ouders over te spreken. Ik voel me vaak heel slecht, slaap slecht en kort, als ik slaap word ik soms huilend wakker en ik zou het liefst een eind maken aan mijn leven.

    Ik ben zo klaar met alles om me heen en ik weet niet wat ik moet, ik krijg van mn ouders genoeg liefde, maar ik durf niet te vertellen wat me dwars zit. Het is al een jaar dat ik me er van bewust ben dat ik zo somber ben. En ik weet niet wat ik er mee aan moet.

    Ik heb een verleden met snijden en ben daar momenteel van aan het afkicken. Ook ben ik sinds kort begonnen met stiekem roken, en ik durf het niet te vertellen aan mijn ouders want ik ben bang voor hun reactie.

    Graag ontvang ik wat tips en hoe ik het voor mezelf makkelijker kan maken om dit uiteindelijk te gaan bespreken met mijn ouders. Want ik ben bang dat ik me mijn hele leven zo ga voelen.

    • JouwGGD

      Beste -.

      Soms is het best lastig om je ouders iets te vertellen als je bang bent voor hun reactie. Aan de andere kant ben je vaak banger voor het onbekende, dan de werkelijkheid. Het kan soms helpen om een gesprek voor te bereiden. bv met je die vriend. Wat wil je vertellen? wie wil je dat er bij zijn? vertel je het eerst de ene dan de ander? waar ben je bang voor? soms kan dat van te voren vertellen aan de gene waar je het gesprek mee gaat houden. enz enz…
      Op de volgende site van mindmasters staat iets over stemmingsstoornissen, handig voor jou maar ook bij het gesprek.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  29. Karina

    Ik heb me toen ik 12/13/14 was heel erg rot gevoeld, onbewust onzeker en daardoor ging ik op een domme manier aandacht zoeken.. 1 jongen die ik via het internet kende die heeft me nog meer naar beneden gehaald.. Gelukkig leerde ik mn huidige vriend toen kennen en door hem ben ik helemaal opgebloeid omdat hij me zo goed geholpen heeft met alles.. Ik denk nog wel vaak terug, aan die tijd hoe alles toen was.. Ik ben niet slim geweest en heb domme dingen gedaan.. Bijvoorbeeld met een vreemde jongen in het zwembad gezoend en orale seks gehad.. Toen ik bijna 14 was.

    Ik heb van zoveel dingen spijt maar ik wil iedereen meegeven dat er altijd weer een kans is dat het goed komt, ookal is mijn situatie niet altijd vergelijkbaar.

    Mijn leven is nu nog niet perfect, maar dat hoeft ook niet!

    Nu mijn probleem..

    Mijn vader heeft altijd veel commentaat op mij dat ik meer moet doen en nu ik achterloop op school moet ik “maar gewoon zorgen dat ik weer bij kom” hij wil ook dat ik ga werken enz enz enz.. Ik wil mijn opleiding afmaken zondee een jaar over te doen omdat ik geen tijd wil verprutsen, dus heb ik alle tijd nodig die ik heb..

    • JouwGGD

      Beste Karina,

      Goed dat je je nu beter voelt, hoop dat het alleen maar beter gaat worden.
      Heb je wel eens een gesprek hierover gehad met je vader. Het is altijd goed om van beide kanten het verhaal op tafel te krijgen. Waarom wil hij dat je gaat werken… en wat heb jij nodig om geen vertraging op te lopen. Hoe denk je zelf de achterstanden weg te werken…
      Soms kan een buitenstaander helpen om de rust te bewaren tijdens een gesprek.

      Hoop dat je hier verder mee kunt, anders kan je altijd chatten.
      Groet P. Jansen Jeugdarts

  30. Anoniem

    Heyy,
    Ik weet niet of je nog steeds in die nare situatie zit. Ik hoop dat het beter gaat. Ik ben ook gepest en ik heb
    daar nu ontzettend last van ook onderandere hyperventilatie, hoofdpijn,
    stemmetjes in mijn hoofd,
    Groetjes!!

  31. Anoniem

    Hey,
    ik wil mijn verhaal kwijt. Het is begonnen toen ik in groep 3 zat, dit was het jaar dat ik alles begon te begrijpen wat er gebeurde. Er werd dagelijks tegen me geschreeuwt, wat ik allemaal verkeerd deed. Ik kwam thuis en dan werd er tegen me gezegt hoe dom ik wel niet was. Het enigste wat ik wilde was dat mijn moeder me eens een compliment gaf, of dat ze zei dat ze trots op me is. Ik deed hier alles voor, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Ik werd thuis geslagen, maar dit deed lang niet zoveel zeer van alles wat ze tegen me zei. En niet alleen ik, bij mijn zus was het allemaal nog veel erger. Ze had haar eigen mening en dat kon mama niet waarderen, ze hadden bijna elke dag ruzie. Ik hoorde haar regelmatig op haar kamer zitten huilen, waar ik zelf kapot aan ging, omdat ik hier niks aan durfte te doen. Jaren gingen voorbij.. ik had sommige dagen de hoop opgegeven, dan kwamen ik thuis en rende ik naar boven om te huilen, hier schreef ik alles op, want het schrijven hielp mij enorm. Sommige dagen hield ik het niet meer vol en dan ging er van alles door mijn hoofd. Ik maakte me veel te druk over mijn toekomst en ook hier kun je heel verdrietig van worden. Ik kreeg faalangst en faalangst is iets wat enorm onderschat wordt tot dat je het zelf meemaakt. Ik was de hele zomervakantie van basisschool naar middelbare school zo ontzettend bang. Ook toen ik inmiddels al een tijdje in de eerste klas zat, bleef het aanhouden. Je wordt wakker en je denkt de hele ochtend aan school, wat als de leraar je iets vraagt, wat als ik midden in de klas val, wat als ik een stuk moet voorlezen, wat als ik iets niet weet, er gaat van alles door je hoofd. Zodra de schooldag dan weer voorbij is, ben je alweer bang voor de volgende dag.. ik was vooral heel bang om te falen tegenover anderen, ik zei dan ook niets, zodat ik niets fout kon zeggen. Als ik bijv dan werd uitgenodigt voor een verjaardag van een vriendin, dan raakte ik compleet in paniek en zei ik het uit stress af. Ik zit dan al weken van te voren te piekeren wat ik aan moest en wat ik moet zeggen en hoe ik me moet gedragen. Ik ben uiteindelijk in de 3e klas wel vanaf gekomen, tuurlijk het zou nooit helemaal verdwijnen. Ik kreeg een mening en werd sterker, dit kwam voornamelijk omdat ik thuis steeds meer voor mijn zus en mezelf op durfte te komen. In de tweede klas gebeurde er namelijk weer iets vreselijks, mijn zus werd heel hard geslagen en werd naar haar kamer gestuurd en ze kreeg de hele dag geen eten. Het was zo onterecht, ze zei niks ergs. Ze heeft hier dagen om gehuild en verloor heel veel hoop in het leven. Ze zag nergens meer de positiviteit van in en ze moest in therapie, nadat ze mijn ouders had verteld, dat ze de gedachtes had dat het beter was als ze er niet meer was. De therapie helpt en ze wordt steeds sterker, maar toen ik dit eerst te horen kreeg, stortte mijn wereld opnieuw in. Ze denkt namelijk haar hele leven al, dat het aan haar ligt wat er thuis gebeurt. Alsof het haar schuld is, dit is absoluut niet zo, waardoor ik zelf in een somberheid viel. Ik was de hoop nu zelf verloren en ik ben zon 5 weken somber geweest. Ik voelde me weer dat meisje van vroeger dat thuis kwam, en rechtstreeks naar haar kamer liep om te huilen en schrijven. Dagen ging dit door, en zo ellendig voelde ik me nog nooit. Ik durfte niet meer met mama te praten, omdat ik dat al zo vaak geprobeerd had, maar ze wilde nooit luisteren. Ik ging naar een vriendin en legte voor het eerst uit wat er bij mij thuis speelde. Ze schrok en heeft me goed gesteunt, maar ik besloot er een leraar bij te betrekken, omdat ik wist dat dat ging helpen. Ik ben echt niet zo 1, 2, 3 naar een leraar gestapt, hier heb ik 3 maand over gedaan. Ik besloot hem namelijk te mailen en maakte duidelijke afspraken, hij heeft me enorm geholpen, waardoor ik uit die sombere bui kwam en weer die hoop kreeg. Hij vertelde mij dat ze het onbewust kon doen, wat ik eerst heel raar vond maar daarna enorm logisch! Ik ging huilend naar mams toe en heb alles verteld en vooral hoe ik me voelde, de tranen stonden in haar ogen en eindelijk had ze geluisterd naar mij. Het gaat nu nog steeds super en ik wil vertellen dat je niet alles voor jezelf moet houden, om het zelf op te lossen. Je wordt er enorm somber van, dus zoek iemand die je kan helpen! En verlies nooit de hoop, want er zijn mensen die van je houden en je nooit willen verliezen! Je bent mooi zoals je bent en dat meen ik echt!

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Blij dat we je verhaal hebben mogen lezen, wat een mooi resultaat. Hoop voor je dat het zo goed mag blijven gaan…
      Voor andere die nu in zo’n situatie zitten is het goed om te zien dat hulp vragen mag. Veilig thuis is 24/7 bereikbaar en kan altijd helpen mocht je het niet meer zien zitten.

      P. Jansen Jeugdarts

    • naomi spoel

      Ik wil jou echt heel graag leren kennen, wat jij hebt meegemaakt hebben ik en me broers precies het zelfde meegemaakt het is net alsof me zus dit geschreven heeft.

      • JouwGGD

        Het forum is niet bedoelt om contact te leggen, we kunnen niet checken wie achter de namen schuil gaat.
        Pas op!! met informatie die je op internet zet.

  32. Anoniem

    Hoi
    Ik ben 15 jaar en ik voel me heel slecht
    ‘S avonds huil ik heel vaak en slaap daardoor best laat. ‘S ochtends kom ik liever niet uit bed om naar school te gaan. Al best lang voel ik me zo. begin dit jaar heeft iemand die ik heel goed kende zelfmoord gepleegd ik ben daar heel vedrietig over en denk soms ook hoe het is om niet meer te bestaan. Ik durf het tegen niemand te zeggen. Ik vraag mij af wat er precies met me aan de hand is en wat ik moet doen.
    Hebben jullie advies?

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Wat een verschrikkelijk verhaal, logisch dat je een periode van rouw doormaakt! Echter is het soms moeilijk om het niet te kunnen delen.
      Moeilijk om zo te vertellen wat je nodig hebt!? Je bent altijd welkom op de chat of je kan kijken op mindmasters.nl

      P. Jansen Jeugdarts

  33. Onbekend

    Ik voel me al een tijdje niet goed, ik kan wel gewoon genieten van alle leuke dingen, maar zodra dat voorbij is lijkt t wel of ik niks meer wil, en niks meer nuttig is. Dan voel ik me heel somber.
    Ik ben een 14 jarige jongen, en ga met zowel jongens als meisjes om. Ik ben alleen heel erg bang voor die meisjes. Ik wil ze absoluut niet kwijt, maar ben daar heel bang voor. Omdat ze altijd overal boos om worden, ik wil gewoon vrienden zijn, maar hoe ik kan ik me daar rustiger over voelen?

    • Jouwggd Arts

      Beste Onbekend,

      Het is een lastige vraag om in vijf regels te beantwoorden. Mijn vraag is; waar zit het probleem?
      Is het dat je bang, angstig bent. Is het dat je je onzeker voelt. Is het dat je in een dip zit.
      Op mindmasters staat over al deze items wel iets geschreven, daar kan je het met een whatsapp coach ook nog een over hebben.
      Kom je er toch niet uit, kan je altijd even komen chatten om je probleem uitteleggen.

      P. Jansen Jeugdarts

  34. Anoniem

    Hallo, ik heb zins een paar dagen dat als ik naar school ga er niks aan de hand is en ik super happy ben, maar op heb moment dat ik thuis kom lijkt het alsof alles is verdwenen. Ik iriteer me aan alles wat er om me heen gebeurt en het lukt me niet meer om te leren als ik thuis ben ( beetje lastig met eindexamen jaar). Heeft er misschien iemamd advies voor me?

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Is het de situatie thuis die maakt dat je je irriteert? Of heb je ruzie met de mensen daar?
      Heb je wel een eigen plek in huis om even tot jezelf te komen?
      Je zou ook een praktische oplossing kunnen proberen door te studeren in de bibliotheek…
      Mindmasters heeft veel tips in korte artikelen, zit daar iets voor je tussen?

      P. Jansen Jeugdarts

  35. Anon

    Hallo! Ik weet niet helemaal of dit de juiste plek is, maar ik heb advies nodig. Het zit namelijk zo; de afgelopen twee jaar heb ik me regelmatig down gevoeld. Het begon toen ik voor de eerste keer in mezelf snee, omdat ik echt niet wist waarom ik zoiets (raars?) zou doen. Ik merkte al wel dat ik me niet echt goed voelde maar ik schoof het af op het feit dat ik vaak (bv via Internet) probeerde te achterhalen wat er achter mijn automutilatie-probleem zat. (wat ik nog steeds bleef doen, ook al begreep ik het niet). Nu, twee jaar later, volg ik dramatherapie voor mijn angststoornis, maar ik weet nog steeds niet of ik depressief zou kunnen zijn of me maar aanstel. Ik twijfel of ik mijn therapeut moet vertellen over mijn automutilatie, want ik wil liever niet het risico lopen dat mijn ouders moeten gaan betalen voor nog meer therapie ofzo. Zeker ook omdat ik over een paar maanden 18 word, en dan verandert alles qua kosten ook weer. Daarnaast ook nog eens het feit dat ik niet zeker weet of ik het wel durf te vertellen. Mijn ouders weten echter wel dat ik mezelf snij, al weet ik niet in hoeverre ze weten dat het nog steeds aan de gang is. Hebben jullie advies voor me?

    • Jouwggd Arts

      Beste Anon,

      Je ouders weten redelijk wat er aan de hand is. De kosten die extra worden na je 18de is het eigen risico, hiermee is de regering bezig omdat het juist geen belemmering moet zijn om de juiste hulp te kunnen ontvangen. Ook met verzekeringen is te overleggen over bv een betalingsregeling van het eigen risico.
      Dus laat dat vooral geen belemmering zijn om hulp te zoeken. Praat open met je ouders, ook over dat je hiermee zit! Durf je niet, mogelijk kan iemand (vriend/vriendin) je ondersteunen bij het vertellen. Of maak een gezamenlijke afspraak met je therapeut.
      Wil je nog een voor-bespreken, kan je chatten.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  36. anoniem

    Hoi, ik zit in 6 vwo en heb sinds afgelopen mei meerdere malen aan AM gedaan, het gaat nu al 2 weken goed op zich, is het nu de bedoeling dat ik dit tegen mijn mentor meld? Alleen een paar vriendinnen weten het en ik vertel het liever niet tegen mijn ouders. Af en toe, als ik niet genoeg afleiding heb, voel ik me wel heel leeg of somber maar het “lukt” me niet om te huilen. Er is niks traumatisch gebeurd in mijn leven, maar soms denk ik dat het verstandig kan zijn om te praten met iemand erover. Maar hoe kom ik bij zo’n iemand (zonder dat m’n ouders erachter komen)?

  37. Gima

    Hallo ik ben een meisje van 16 en zit in mijn eindexamenjaar. Ik heb zelf wat onderzoek gedaan op internet en ik denk ik dat ik boorderline persoonlijkheidsstoornis heb. Ik heb er wel eens met mijn beste vriend erover gepraat, maar die begrijpt het niet helemaal.
    Nu wil ik het aan mijn ouders vertellen, maar ik weet niet hoe. Ik denk dat mijn vader er niets van zal begrijpen.

    Mijn moeder wil ik er eigenlijk nu niet mee lastig vallen, omdat ze kanker heeft, maar ik ben ook bang dat ze mijn problemen gewoon weg wuift en zegt dat ik een aansteller ben.

    Ik vraag jullie om advies omdat ik niet weet hoe ik het aan mijn ouders moet vertellen zonder dat ze denken dat ik me gewoon aanstel of erger, dat ze denken dat ik gek ben.

    Weten jullie hoe ik dit probleem aan mijn ouders kan vertellen? Alvast bedankt!!!

    • Jouwggd Arts

      Beste Gima,

      Best een lastige vraag? Is er een goede of een foute manier om het aan je ouders te vertellen?
      Wat ik kon vinden is wel een aantal tips om een moeilijk gesprek aan te pakken. In de link gaat het dan om te vertellen dat je een vriendje hebt. Toch denk ik dat een aantal punten overeenkomen.
      Bereid je voor, zet het op papier, laat weten dat je het moeilijk vind om te vertellen. Maak duidelijk waarom jij denkt dat je borderline zou hebben. Kijk mogelijk samen nog eens naar het volgende filmpje.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  38. Anoniem

    Hallo, ik ben een meisje van 13 en zit in de 2e. Ik voel me al een tijdje heel jankerig. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon 2 week behalve 1 weekend bij mijn moeder. Dat is omdat ik mijn vader echt haat! Niet omdat hij slaat of iets maar gewoon om zo veel dingen die er zijn gebeurd de afgelopen 2 jaar. Maar bij mijn moeder is het ook niet leuk (s’avonds dan) want ze drinmt nogal veel niet dat ze dronken is maar wel teut. Ik vind het fijn om er met iemand over te praten maar dat doe ik op een of andere manier niet graag met mijn moeder maar met mijn mentor. Maar nu is het zomervakantie en zit ik met zo’n rotgevoel ik moet vaak huilen en krop alle emoties op omdat ik er niet graag over praat met mijn moeder. Ik zit er over te twijfelen of ik mijn mentor te appen en mijn hart te luchten omdat ik me zo kut voel. Maar is dat niet raar? En is het ook niet raar dat ik over dit soort dingen met mijn mentor praat en niet met mijn moeder? Alvast bedankt!

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Het is altijd goed met iemand er over te praten, dat helpt meestal al. Lastig als die persoon (vakantie/’s nachts) niet altijd paraat staat. Het is goed om het hier ook over te hebben (wanneer kan ik wel of niet bellen..??)
      Daarnaast is er altijd de kindertelefoon of onze chat.
      Zo het bovenstaande lezende kan ik me voorstellen dat je iets wil veranderen aan de hele situatie. Via je mentor of zelf kan je altijd een afspraak maken bij de jeugdarts verbonden aan school!

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  39. anoniem

    hallo,
    al paar maanden voel me verdrietig, somber en heb ik nergens zin in. Dingen die in het verleden zijn gebeurd heb ik heel slecht verwerkt. ik durf dat eigenlijk niet goed tegen iemand te zeggen. ik heb een tijd geleden ook mezelf geprobeerd te snijden. Voor de ogen van mijn ouders, broers/zussen en vrienden doe ik alsof alles goed gaat maar van binnen ga ik helemaal kapot.
    Deze zomervakantie ben ik 2 keer op vakantie geweest en hier heb ik niet van genoten omdat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik probeerde het voor iedereen om mij heen het een z’n leuk mogelijk vakantie te maken. Dit alles koste mij echter veel energie en ik maakte mezelf er alleen maar ongelukkiger van.
    Het liefste blijf ik heel de dag in bed en doe ik niks. Ik weet dat ik er met iemand over moet gaan praten maar dat lukt me niet. Weten jullie misschien wat het is en wat ik er kan doen en hebben jullie tips over hoe ik het tegen mijn moeder zeg.
    alvast bedankt.

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Knap dat je al zover bent dat je er over wil praten met iemand. Wat altijd handig is om zo’n gesprek voor te bereiden. Schrijf eens op wat je zou willen vertellen. Ga eens na wat voor vragen je moeder, ouder kunnen hebben. Wat vind je er moeilijk aan om het te vertellen?
      Je mag ook best vertellen dat je het moeilijk vind en wat je van je moeder zou willen.
      Op de site van Grip op je dip staat heel veel info en hulp. Volgens mij is dat een begin punt.
      Kom je niet verder, kom dan eens op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts

  40. Anoniem

    Ik heb nu al bijna 2 jaar last van afwisselingen tussen “goede momenten” en “slechte momenten”. In mijn goede momenten voel ik me een tijdje (meestal niet meer dan een maand) relatief gezien goed, maar op een gegeven moment lijkt dat allemaal weer in te zakken. Deze slechte periodes kunnen lang duren, ik heb me een half jaar super rot gevoeld de hele tijd. Mijn vrienden hebben toen gedacht dat ik geen interesse in ze had, dus zijn ze minder met me om gegaan, waardoor ik me hartstikke alleen voelde. Ik heb nu net een goede fase achter de rug, en nu voel ik me al een aantal dagen toch weer slechter. Ademen lijkt gelijk moeilijker te gaan, ik voel me verdrietig maar ik huil niet, ik ben sneller geirriteerd, ik voel een druk op m’n borst. Ik heb op dit moment niemand waarmee ik erover kan praten, ten eerste vertrouw ik mijn vrienden niet volledig, ten tweede weet ik dat ze het toch niet begrijpen. Ik zie het niet zitten om er met mijn familie over te praten, ik wil eerst kunnen praten met iemand die mij op weg kan helpen, maar dat kan niet zonder dat ik het mijn ouders vertel. Ik weet echt niet meer wat ik met mezelf moet.

    • Jouwggd Arts

      Beste Anoniem,

      Wat een periode heb je achter de rug! Mooi dat je er een oplossing probeert te zoeken.
      Je kan op mindmasters en Grip op je dip online al enige hulp krijgen. Mogelijk geeft dat je de kracht om er samen met je familie uit te komen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts