Zijn er momenten dat je het niet meer ziet zitten? Dat je jezelf pijn wil doen of niet meer verder wil leven? Dan voel je je vast heel erg rot. Misschien ben je verdrietig, boos of somber. Of heb je het idee niets meer te kunnen voelen. Dan kan je situatie hopeloos lijken. Alsof niets of niemand je kan helpen.

Wat nou als dit over jou gaat?

Dan is het belangrijk om te weten dat het wel beter kan gaan. Er zijn allerlei manieren om je verder te helpen zodat je dit rottige gevoel niet meer, of minder vaak hebt.

Veel mensen die vaak denken aan zelfdoding of zichzelf pijn doen voelen zich somber/depressief of ze zijn heel erg bang. Het gevoel dat het nooit meer goed zal komen hoort daar ook bij, je hersenen kunnen die lichtpunten niet meer, of moeilijk zien op zo’n moment.

Er kunnen speciale redenen zijn dat je vaak over zelfdoding of jezelf pijn doen denkt, bijvoorbeeld als je gepest wordt of iets heel naars hebt meegemaakt.

Wat kan ik doen als ik aan zelfdoding denk?

Neem iemand in vertrouwen. Praat erover met je ouder(s) of vrienden, je jeugdarts, huisarts of iemand op school. Of zoek hulp. Je kan ook eerst anoniem chatten of bellen met de kindertelefoon: 0800 0432, of  met 113 Zelfmoordpreventie: 0900 0113.

Wat als dit over iemand gaat die je kent?

Dan is het belangrijk dat je weet dat praten over zelfdoding of jezelf pijn doen iemand echt niet op ideeën brengt. Je hoeft niet bang te zijn dat diegene zich nou juist iets aan gaat doen omdat jij het er met hem of haar over hebt gehad.

Praat er samen over en bedenk wie jullie in vertrouwen kunnen en willen nemen hierover. Schakel hulptroepen in: bespreek het met volwassenen uit je omgeving. Het kan ook zijn dat je het te moeilijk vindt om erover te praten. Dat mag je gerust zeggen, hij/zij zal het vast begrijpen als je uitlegt dat je er verdrietig of bang van wordt. Zorg ook goed voor jezelf!

38 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

  1. Amber

    Vandaag heb ik te horen gekregen dat een jongen bij mij opschool zelfmoord heeft gepleegd. Ik kende deze jongen niet! Het grijpt me wel heel erg em ik moet er van huilen. Ik snap niet hoe dit komt. Zelf heb ik nog nooit een zwaar verlies meegemaakt

    • JouwGGD

      Beste Amber,

      Het is echt niet raar of zo hoor! Voor een ieder is het anders om verlies te verwerken. Blijkbaar is dit voor jou heel dichtbij gekomen.
      Meestal is in dit soort zaken ook de jeugdarts van de school betrokken. Die zal zeker beschikbaar zijn om het met je te bespreken.
      Dit kan je zelf en vertrouwelijk regelen. Ook kan je naar de Chat van deze website.

      P. Jansen Jeugdarts

  2. Anoniem

    Ik ben 24 jaar en ik heb al jaren lang last van de gedachte dat iedereen beter af is zonder mij….. ik heb wel is geprobeerd er over te praten met mijn ouders maar die denken alleen mn broertje want hij is het “ perfecte kind” terwijl hij alleen maar slechte dingen doet….. ook ben ik al vanaf van mijn geboorte ziek ik heb een zelfdzame spierziekte en nog vele andere chronische aandoeningen….. daardoor heb ik nooiy vrienden gehad en ben ook licht autistisch…. ik heb wel een hele lieve vriend gehad 3 jaar lang maar door mijn familie is het uit en kunnen we elkaar niet meer zien…. we zien elkaar wel stiekem zo en nu… hij is bezig met andere meisjes en k heb ook gezegd dat ik graag wil dat het een lief zorgzaam gezond meisje is…. mijn ouders willen dat ik met een andere jonge relatie neem em heb ook contact met hem. Maar ik hou nog zoveel van mijn ex….. en nu door alles wat al jaren lang loopt in thuis situatie zie ik het nu echt echt niet meer zitten…. ik begon met snijden op mn armen en benen. Mn ex zag dat en hij vroeg of ik dat aub niet meer wou doen…. ik heb het beloofd en doe t ook niet meer maar daardoor zijn deze momenten t ergst als ik aan zelfmoord denk qant normaal zou ik snijden en gaat t wel weer….. maar nu ik weet t echt jiet meer…. soms wil ik al mijn medicijnen in 1x in nemen in de hoop dat ik in mijn slaap doodga….. ii gebruik morfine en andere opiaten en heb t ook wel is gedaan…… maar dan op moment dat k er veel had ik genomn werd ik bamg en kteeg ik spijt omdat ik mijn familie en vooral mijn lieve ex vriendje niet aan wil doen😢 ik gebruik al de maximale mg van prozac maar t helpt niet …… ik weet echt niet meer wat ik moet doen! Ik ben al naar de huisarts geweest en dan krijg ik ja ga geqoon uit huis…. maar dat gaat niet en ik ben ook 100% afgekeurd wat ik heel erg vind want ik ben heel leergierig heb vwo gedaan zou hbo beginnen en door na uni en nu is die droom weg ik zit elk dathuis niks doen en geen vrienden en san nog mijn familie….. als ik naar buiten kijk na kinderen die spelen of mensen die wandelen begin ik al te huilen en wil ik dood omdat dit gevoel nooit meer weg gaat…. ik heb dit al 10+ jaar… er zijn erge dingen met mij gebeurt zoals verkrachting en ik kqn met niemand pratn ik mag mijn gevoelens niet uiten…. zelfs op dagen dat ik wel vrolijk ben ( heel zelden) zeggen zebdat ik ni zo irritant moet doen etc…. terwijl ik dan gwn lach en wil kletsen en ja ik bn dan miss een beetje druk maar, als k zeg goh mam zullen we dir of dat doen zegt ze “ man ga is weg ik heb hier geen tijd voor” ….. terwijl met mn broer is het van ooh leuke jonge goed gedaan etc en dan heeft ze wel tijd😒😞 ik ben zo gebroken dat ik niet meer kan eten al 6 weken….. ik heb speciale drinkvoesing…/ slapen gaat oom niet meer k slaap max 2 uurtjes . Sorry voor deze hele lange tekst maar ik weet het gwn echt niet meer….. ze weten het ook wel dat ik het leven niet meer zie zitten maar het boeit ze niets… een keer bij de arts met mn ouders kreeg ik de uitslagen ban mijn lever nieren etc… de arts zei dat met deze medicatie ik niet ouder wordt dan max 35 ik heb toen openlijk gezegd “ ook al word ik maar 25 het boeit me niet” toen zei de arts dat ik ook eigenlijk niet zonder deze medicatie kan en meer werd er niet gezegd. Zelfs niet door mijn ouders…. ik heb vaak geprobeerd om er met een wijkcouch en zelfs pyschiater over proberen te praten en ik krijg alleen te horen dat ik heel sterk ben en dat dit wel weer overgaat…. dus heb er niets aan, want als k sterk zou zijn zou ik niet snijden en geen zelfmoord gedachten hebben. Ik ben zo diep ongelukkig ik weet het echt niet meer.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Weet dat je met zelfmoordgedachten 24/7 ten alle tijden welkom bent op 113.nl.
      Ik begrijp uit je verhaal dat je de beste aansluiting hebt bij je ex. Heb je het er met hem wel eens over gehad om hulp te zoeken?
      Naast dat hij aangeeft dat snijden moet stoppen, heb je ook ander hulp nodig om je verhaal kwijt te kunnen.
      Het zal ook zeker niet met een pilletje of een gesprekje over zijn, het zal echt een lang en mogelijk heftig traject zijn… maar dat is wel het beste denk ik.

      Sterkte P. Jansen jeugdarts

  3. I.H

    Ik ben nu 12 jaar en ben sinds kort begonnen met mezelf verwonden. Ik deed dat omdat ik heel veel last van faalangst had en als ik slecht presteerde. Het begon met bijten in mijn pols. Ik dee dat omdat ik niet weer de zelfde fout wou maken. Ik heb het verteld aan mijn mentor en ouders maar het is erger geworden. Ik voel me somber en lig soms hele dagen in bed omdat ik te vermoeid en somber ben. Ook ben ik begonnen met krassen met een scherpe kam (snijden)
    Ik durf het niet te vertellen dat het erger wordt omdat ik bang ben dat ze mij een monster vinden. En ik ze teleurstel.. ook wil ik het aan mijn vriendin vertellen omdat ik nogal raar deed over mijn plekken. Maar moet ik dat wel doen? Hebben jullie nog tips?

    • JouwGGD

      Beste I.H.,

      Je hebt het al verteld dat je in de knoop zit met jezelf! Vinden ze je op dit moment een monster?
      Op de site staat een stukje over “hoe vertel ik het mijn ouders“. Dit kan je helpen bij ieder gesprek.
      Je kan altijd overleggen met de jeugdarts op school, over wat je nodig hebt en hoe je dit zou kunnen aanpakken.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  4. T.

    heeii, ik ben er… alweer,
    21 november en 19 juni heb ik eerder naar jullie geschreven.
    ik heb nog steeds geen hulp gezocht en mn ouders lijken het zijn te vergeten hoe ik me voelde… het gaat al een stuk beter. ik snij niet meer en heb mijn drankgebruik verminderd. ook gebruik ik geen drugs meer en probeer te stoppen met roken.

    wel merk ik dat ik opzich nog redelijk vaak een tja (vind et zelf beetje wanhopig klinken) maar beetje zo’n soort van mental breakdown heb ofzo beejte zo’n terugval ze zijn niet super heftig als eerst maar ze duren meestal wel echt een week, is dit normaal? en komt dit dan gewoon door hoe ik me eerder voelde en door alles wat er gebeurd is of is dit dan zo’n soort aangeboren depressie ofzo (heb gehoord dat mensen standaard eens in de zoveel tijd heel depressief voelen en dat dat iets is dat aangeboren was ofzo) geen idee of dit kan maar vandaar de vraag.
    ik hoop dat jullie mijn vraag kunnen beantwoorden.

    PS: denken jullie dat ik alsnog hulp moet zoeken of zal dit vanzelf overgaan?

    • JouwGGD

      Beste T.

      Toch heel goede berichten in ieder geval! Het lijkt er op dat het beter gaat dan dat het eerst ging!
      Je kan natuurlijk zelf het beste inschatten of je hulp bij deze episoden nodig hebt. Ook indien we je iets adviseren, zal je zelf die hulp moeten opstarten.
      Dit mogelijk in samenwerking met je ouders.

      Je kan ook voor deze relatief kort durende episoden kijken of je daar hulp bij kan ontvangen van je omgeving. Vrienden, familie, mentoren enz.
      Online heb je ook de mogelijkheid van een coach bij Mindmasters.nl

      P. Jansen Jeugdarts

  5. Verliefd iemand

    Hoi ik ben een meisje dat verliefd is op de populaiste jongen van de klas en hij weet dat nu en de rest weet het ook !!!! Pleaseee help mij want ik huil mijzelf soms in slaap en niemand weet het

  6. L

    Hoi ik ben L.Ik heb anorexia een zie het niet meer zitten ik begin donderdag met de behandeling ik denk elke dag na over zelfmoord want ik wil dat mijn leven stopt maar ook weer niet Ik wil gewoon beter zijn ik snij mezelf heel vaak me hele onder arm zit onder de wonden ik wil graag rust even weg van iedereen een aan mezelf werken kan ik er ook zelf voor kiezen om in opname te gaan want ik ben heel erg bang voor mezelf een voor mijn gedachtens hebben jullie tips hier voor
    Alfvast bedankt

    • JouwGGD

      Beste L,

      Je kan 24/7 aanbellen bij 113online.
      Weet dat je gedachten en gevoel deel is van de ziekte anorexia.
      Gelukkig krijg je hulp, want denk niet dat de rust die je zoekt niet lukt als je het zelf gaat proberen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  7. el

    ik ben 15.
    maar ik word veel plank genoemt op school, en ik word er echt gek van. ik heb vastbesloten dat ik op mn 18de als het zo blijft, zelfmoord te plegen of ik stel het uit tot mijn 19de. ik durf dit tegen niemand te zeggen. ook niet tegen een hele goede vriend die mij met alles helpt, maar ik ben bang dat hij een ander beeld van me krijgt en dat hij er zelf last van krijgt. Dus ik hou het liever voor me al wil ik het hem wel vertellen. maar ik durf het niet. en mn ouders krijgen t niet te weten want dan mag ik de deur niet eens uit en ook niet alleen in huis. ik snij mezelf ook wel eens. zo een keer met scheermes op mn neus en onder mn oog. en met een scherp nagelvijl op mn armen en benen, ook dit weet haast niemand ja 1 iemand. maar ik durf m niks te vertellen want mijn ouders mogen hem niet en ik vind hem zelf ook apart

    • JouwGGD

      Beste el,

      Ik begrijp uit je verhaal dat je behoorlijk in de knoop zit. Het zou goed zijn om er met iemand over te praten.
      Durf of heb je niet iemand in je directe omgeving kan het ook 24/7 met 113online.nl
      Om er mee aan de slag te kunnen zal je toch het ergens moeten uiten.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts