Zijn er momenten dat je het niet meer ziet zitten? Dat je jezelf pijn wil doen of niet meer verder wil leven? Dan voel je je vast heel erg rot. Misschien ben je verdrietig, boos of somber. Of heb je het idee niets meer te kunnen voelen. Dan kan je situatie hopeloos lijken. Alsof niets of niemand je kan helpen.

Wat nou als dit over jou gaat?

Dan is het belangrijk om te weten dat het wel beter kan gaan. Er zijn allerlei manieren om je verder te helpen zodat je dit rottige gevoel niet meer, of minder vaak hebt.

Veel mensen die vaak denken aan zelfdoding of zichzelf pijn doen voelen zich somber/depressief of ze zijn heel erg bang. Het gevoel dat het nooit meer goed zal komen hoort daar ook bij, je hersenen kunnen die lichtpunten niet meer, of moeilijk zien op zo’n moment.

Er kunnen speciale redenen zijn dat je vaak over zelfdoding of jezelf pijn doen denkt, bijvoorbeeld als je gepest wordt of iets heel naars hebt meegemaakt.

Wat kan ik doen als ik aan zelfdoding denk?

Neem iemand in vertrouwen. Praat erover met je ouder(s) of vrienden, je jeugdarts, huisarts of iemand op school. Of zoek hulp. Je kan ook eerst anoniem chatten of bellen met de kindertelefoon: 0800 0432, of  met 113 Zelfmoordpreventie: 0900 0113.

Wat als dit over iemand gaat die je kent?

Dan is het belangrijk dat je weet dat praten over zelfdoding of jezelf pijn doen iemand echt niet op ideeën brengt. Je hoeft niet bang te zijn dat diegene zich nou juist iets aan gaat doen omdat jij het er met hem of haar over hebt gehad.

Praat er samen over en bedenk wie jullie in vertrouwen kunnen en willen nemen hierover. Schakel hulptroepen in: bespreek het met volwassenen uit je omgeving. Het kan ook zijn dat je het te moeilijk vindt om erover te praten. Dat mag je gerust zeggen, hij/zij zal het vast begrijpen als je uitlegt dat je er verdrietig of bang van wordt. Zorg ook goed voor jezelf!

36 reacties

Geef jouw reactie

Geef jouw reactie

  1. T.

    heeii, ik ben er… alweer,
    21 november en 19 juni heb ik eerder naar jullie geschreven.
    ik heb nog steeds geen hulp gezocht en mn ouders lijken het zijn te vergeten hoe ik me voelde… het gaat al een stuk beter. ik snij niet meer en heb mijn drankgebruik verminderd. ook gebruik ik geen drugs meer en probeer te stoppen met roken.

    wel merk ik dat ik opzich nog redelijk vaak een tja (vind et zelf beetje wanhopig klinken) maar beetje zo’n soort van mental breakdown heb ofzo beejte zo’n terugval ze zijn niet super heftig als eerst maar ze duren meestal wel echt een week, is dit normaal? en komt dit dan gewoon door hoe ik me eerder voelde en door alles wat er gebeurd is of is dit dan zo’n soort aangeboren depressie ofzo (heb gehoord dat mensen standaard eens in de zoveel tijd heel depressief voelen en dat dat iets is dat aangeboren was ofzo) geen idee of dit kan maar vandaar de vraag.
    ik hoop dat jullie mijn vraag kunnen beantwoorden.

    PS: denken jullie dat ik alsnog hulp moet zoeken of zal dit vanzelf overgaan?

    • JouwGGD

      Beste T.

      Toch heel goede berichten in ieder geval! Het lijkt er op dat het beter gaat dan dat het eerst ging!
      Je kan natuurlijk zelf het beste inschatten of je hulp bij deze episoden nodig hebt. Ook indien we je iets adviseren, zal je zelf die hulp moeten opstarten.
      Dit mogelijk in samenwerking met je ouders.

      Je kan ook voor deze relatief kort durende episoden kijken of je daar hulp bij kan ontvangen van je omgeving. Vrienden, familie, mentoren enz.
      Online heb je ook de mogelijkheid van een coach bij Mindmasters.nl

      P. Jansen Jeugdarts

  2. Verliefd iemand

    Hoi ik ben een meisje dat verliefd is op de populaiste jongen van de klas en hij weet dat nu en de rest weet het ook !!!! Pleaseee help mij want ik huil mijzelf soms in slaap en niemand weet het

  3. L

    Hoi ik ben L.Ik heb anorexia een zie het niet meer zitten ik begin donderdag met de behandeling ik denk elke dag na over zelfmoord want ik wil dat mijn leven stopt maar ook weer niet Ik wil gewoon beter zijn ik snij mezelf heel vaak me hele onder arm zit onder de wonden ik wil graag rust even weg van iedereen een aan mezelf werken kan ik er ook zelf voor kiezen om in opname te gaan want ik ben heel erg bang voor mezelf een voor mijn gedachtens hebben jullie tips hier voor
    Alfvast bedankt

    • JouwGGD

      Beste L,

      Je kan 24/7 aanbellen bij 113online.
      Weet dat je gedachten en gevoel deel is van de ziekte anorexia.
      Gelukkig krijg je hulp, want denk niet dat de rust die je zoekt niet lukt als je het zelf gaat proberen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  4. el

    ik ben 15.
    maar ik word veel plank genoemt op school, en ik word er echt gek van. ik heb vastbesloten dat ik op mn 18de als het zo blijft, zelfmoord te plegen of ik stel het uit tot mijn 19de. ik durf dit tegen niemand te zeggen. ook niet tegen een hele goede vriend die mij met alles helpt, maar ik ben bang dat hij een ander beeld van me krijgt en dat hij er zelf last van krijgt. Dus ik hou het liever voor me al wil ik het hem wel vertellen. maar ik durf het niet. en mn ouders krijgen t niet te weten want dan mag ik de deur niet eens uit en ook niet alleen in huis. ik snij mezelf ook wel eens. zo een keer met scheermes op mn neus en onder mn oog. en met een scherp nagelvijl op mn armen en benen, ook dit weet haast niemand ja 1 iemand. maar ik durf m niks te vertellen want mijn ouders mogen hem niet en ik vind hem zelf ook apart

    • JouwGGD

      Beste el,

      Ik begrijp uit je verhaal dat je behoorlijk in de knoop zit. Het zou goed zijn om er met iemand over te praten.
      Durf of heb je niet iemand in je directe omgeving kan het ook 24/7 met 113online.nl
      Om er mee aan de slag te kunnen zal je toch het ergens moeten uiten.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  5. LC

    Ik voel me meer als een jaar depressief en gewoon waardeloos. Ik heb telkens huilbuien of ik probeer ze weg te stoppen ik sla mezelf , kras , krab , brand in plaats van snijden omdat ik niet hulp wil maar eigenlijk wel. Alsof mijn lichaam en geest niet meer samenwerken. Ik heb ook stemmingswisselingen. Op het ene moment ben ik heel blij en voel ik me zelfverzekerd maar als ik dan in de spiegel kijk dan zegt het stemmetje nee, toch maar niet die jurk. Daarvoor ben je te lelijk en te dik. En het begint ook mijn relaties kapot te maken. Nieuwe en oude. Sinds dat ik op de middelbare school zit (ik zit nu in de 2e van havo/vwo) is mijn leven veranderd. Het voelt ook of ik niet slim genoeg ben voor havo of vwo maar tegelijkertijd wil ik vwo behalen. Als voorlopig advies kreeg ik havo te horen waardoor ik 4 uur lang snachts huiswerk aan het maken was en aan het huilen en ik was boos voor geen reden. Ik voel me ook bang telkens als ik alleen ben. Terwijl ik het afgelopen 5 jaar geen ik ben trots op je gehoord heb of ik houd van je. En het doet me ook pijn dat ik word uitgelachen en uitgescholden en zeggen dat ik geen vrienden heb. Ik heb een klein lijstje bijgehouden van 1 maand waar mensen iets hebben gezegd. Voor ieder scheldwoord wat hier opstaat heb ik mezelf gesneden. En voor ieder litteken op mijn lijf heb ik een mooi aandenken.
    Alles is mis met mij. Ik voel me verloren. Ik wil niet overkomen als een aandachtsslet. Maar ik wil weten of er wat mis met me is. Dat Teruglezen voelt als de dag van gister ik weet iedere situatie nog ieder detail ieder moment. Maar wat ik hiervoor heb ik gedaan ben ik alweer vergeten. Ik onthoud alleen slechte dingen.. ik ben verknipt.

    • JouwGGD

      Beste LC,

      Het lijkt er erg op dat je in de knoop zit met jezelf. Je geeft eigenlijk aan wel hulp te willen, maar dat je het ook moeilijk lijkt te vinden om ergens aan te kloppen. Wat zou je kunnen doen? welke stap zou je durven te nemen. Heb je iemand in je omgeving op school, thuis, sportclub die je kan helpen.
      Op de chat kan je altijd inloggen, ook via de jeugdarts van je school kan je vertrouwelijk een keer erover spreken.

      P. Jansen Jeugdarts

  6. S

    Hoi,
    Ik snijd me nu al ruim een jaar. Eerst vertelde ik het aan mijn ouders via een brief. Ik heb toen mijn moeder beloofd om te zeggen wanneer ik weer mezelf wilde snijden. Dat heb ik niet gedaan. Ik voel me daar heel kut over. Ik weet dat ik het mijn ouders moet zeggen om hulp te krijgen van hen of van een professional. Maar ik weet gewoon niet hoe. Ik ben erg bang voor hun reactie!

    • JouwGGD

      Beste S,

      Je geeft zelf al aan dat je het eigenlijk best wilt vertellen, maar dat de verwachte reactie je tegenhoudt.
      Het is misschien goed dit van te voren aan te geven! Of samen met een vriendin het te vertellen. Op “Hoe vertel ik het mijn ouders” staan nog meer tips.
      Zelfbeschadiging komt vaker voor dan je denkt. Het is een teken dat je uit balans bent. Doe er iets mee!

      P. Jansen Jeugdarts

  7. J.

    Hallo,

    ik ben 19 jaar, woon anderhalf jaar op mezelf en denk veel aan zelfmoord, ben opzoek naar een methode die pijnloos is en zeker lukt, maar wil niet voor de trein omdat dat andere mensen schaad. Ik voel me kut om alles. Ik haal wel plezier uit sociaal contact maar ben bang dat ik mensen heel erg mijn aanwezigheid opleg. Contact komt altijd uit mij. Ik heb t wel eens gehad over dat ik me kut voelde, dan gaven vrienden adviezen waarvan ik wist dat het mij niet zou helpen en knikte ik braaf ja en amen en ik ga t proberen. Ook heb ik eerder in therapie gezeten, maar dit heeft mij niet geholpen. Ik had het idee dat ze heel erg woorden in mijn mond legde, maar had geen zin om na de zoveelste keer uit te leggen dat het anders in elkaar zat.

    Ik vind het lastig om opnieuw hulp te zoeken want ik denk dat ik heel erg overdrijf. In tegendeel tot mensen die depressief zijn voel ik heel erg veel (voornamelijk kuitgevoelens) en huil ik veel.
    Het lukt mij niet zo goed met kleine dingen aan de slag te gaan zoals eten voor mezelf koken, uit bed komen of aan huiswerk te beginnen.

    Daarnaast denk ik dat ik ook een eetprobleem heb. Ik eet veel ongezond of snel klaar te maken dingen. In de ochtend eet ik niks en dan savonds heel veel. Ik heb mijn hele leven lang al overgewicht, ook toen ik thuis gezond en alles at. Dit heeft voor een deel te maken met genetisch iets, mijn familie is over het algemeen aan de zwaardere kant, maar de laatste paar jaar is dit flink uit de hand gelopen.

    Ik weet niet wat ik moet doen.

    Ik heb binnenkort belangrijke deadlines voor school, maar ik kan maar niet aan de slag.

    • JouwGGD

      Beste J.

      Wat een naar verhaal, duidelijk dat je niet lekker in je vel zit!
      Weet dat je altijd 24/7 kan en mag aankloppen op 113online.nl
      Daarbij denk ik niet dat je overdrijft indien je zo in de put zit. Het is ook in deze situatie moeilijk om uit bed te komen, de dag te beginnen, ontbijt te maken.
      Juist om ondersteuning te krijgen bij de die kleine dingen, zou het wel goed zijn om te praten. Al is het maar met vrienden/ familie of de buurvrouw.
      Tijden de chat ben je ook altijd welkom.

      P. Jansen Jeugdarts