Zijn er momenten dat je het niet meer ziet zitten? Dat je jezelf pijn wil doen of niet meer verder wil leven? Dan voel je je vast heel erg rot. Misschien ben je verdrietig, boos of somber. Of heb je het idee niets meer te kunnen voelen. Dan kan je situatie hopeloos lijken. Alsof niets of niemand je kan helpen.

Wat nou als dit over jou gaat?

Dan is het belangrijk om te weten dat het wel beter kan gaan. Er zijn allerlei manieren om je verder te helpen zodat je dit rottige gevoel niet meer, of minder vaak hebt.

Veel mensen die vaak denken aan zelfdoding of zichzelf pijn doen voelen zich somber/depressief of ze zijn heel erg bang. Het gevoel dat het nooit meer goed zal komen hoort daar ook bij, je hersenen kunnen die lichtpunten niet meer, of moeilijk zien op zo’n moment.

Er kunnen speciale redenen zijn dat je vaak over zelfdoding of jezelf pijn doen denkt, bijvoorbeeld als je gepest wordt of iets heel naars hebt meegemaakt.

Wat kan ik doen als ik aan zelfdoding denk?

Neem iemand in vertrouwen. Praat erover met je ouder(s) of vrienden, je jeugdarts, huisarts of iemand op school. Of zoek hulp. Je kan ook eerst anoniem chatten of bellen met de kindertelefoon: 0800 0432, of  met 113online.nl: 0900 0113.
Je kunt een zelftest doen op 113online.

Wat als dit over iemand gaat die je kent?

Dan is het belangrijk dat je weet dat praten over zelfdoding of jezelf pijn doen iemand echt niet op ideeën brengt. Je hoeft niet bang te zijn dat diegene zich nou juist iets aan gaat doen omdat jij het er met hem of haar over hebt gehad.

Praat er samen over en bedenk wie jullie in vertrouwen kunnen en willen nemen hierover. Schakel hulptroepen in: bespreek het met volwassenen uit je omgeving. Het kan ook zijn dat je het te moeilijk vindt om erover te praten. Dat mag je gerust zeggen, hij/zij zal het vast begrijpen als je uitlegt dat je er verdrietig of bang van wordt. Zorg ook goed voor jezelf!

39 reacties

Geef jouw reactie

Geef jouw reactie

  1. T.

    heeii, ik ben er weer… T.
    November 21st, stuurde ik mijn 1e bericht; hier is mijn 2e.
    Ik heb mijn moeder alles verteld. ook over het snijden, en de drank (het was erger geworden met drugs en roken)
    ze begon te huilen, ik voel me nu alleen maar slechter want ik was eerlijk… en ik deed haar pijn. en ik wil niet dat mijn moeder mijn pijn voelt, nooit!
    ik ben niet meer agressief, maar voel me nog steeds kloten.
    het lukt me niet om een goede oplossing te vinden en durf niet zo goed te zeggen tegen mijn moeder dat ik zo ver ben dat ik echt hulp nodig heb, want dan doe ik haar weer pijn.
    wat moet ik doen?

    • JouwGGD

      Beste T,

      Heftig allemaal, maar heb je na het aan je moeder te hebben verteld geen hulp gezocht samen…
      Ik bedoel, het lijkt niet vanzelf beter te worden. Je geeft ook aan echt hulp nodig te hebben. Soms is het voor familie, ouder ook goed om psychoeducatie te krijgen. Dit om juist die pijn te kunnen verdragen.

      Je kan via de jeugdarts op school heel goed hulp krijgen voor jou en je moeder.
      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

      • T.

        nee we hebben geen hulp gezocht samen, en durf het ook niet nog een x met haar te bespreken en te zeggen dat ik het gevoel heb dat ik het wel echt nodig heb

  2. Kim

    Hey,

    Ik stel me even snel voor ik ben een meisje van 14 jaar oud en ik heb het niet altijd super makkelijj ofzo ik zit sinds school is begonnen in de derde klas. Ik zat vaak al niet lekker in me vel vanwege mijn ouders die ruzie hebben ik accepteer(de) mezelf niet en wou afvallen samen met een vriendin.

    Voor de zomervakantie voor we naar de derde zouden gaan hadden mijn vriendin en ik een afspraak dat we zouden stoppen met afvallen dat is haar niet gelukt ze heeft 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en ik kwam bijna elke dag naar haar toe na school. Mijn schoolcijfers gaan super slecht omdat ik me nooit kan foccusen op iets omdat et teveel in mijn hoofd zit ik snijd me nu al wel een behoorlijk tijdje en ik wil graag hulp 1ouder iemand van school weet het al en mijn mentor weet alleen dat het niet altijd goed gaat

    Als iemand iets weet over hoe ik nu verder moet please help me

    • JouwGGD

      Beste Kim,

      Als ik je bericht lees, zit je best wel in de knoop. Je geeft aan hulp te willen zoeken, maar het lukt niet.
      Is die ouder iemand of de mentor iemand die je kan helpen bij het vinden van hulp? Je kan ook naar de Jeugdarts van school om hulp vragen.
      Vaak kan je dan samen een plan maken, waarbij het meestal wel handig is dat je ouders als jouw verzorgers ook worden betrokken. Dit kan allemaal in overleg met jou.
      Hoop dat het je lukt om een en ander open te breken. Mogelijk dat de chat je daarbij kan helpen.

      P. Jansen Jeugdarts

  3. Bang14jarigmeisje

    Ik moet binnenkort voor medicatie voor mijn ADD, wegen en bloeddruk testen, ik heb littekens van zelfbeschadiging op me arm die duidelijk zijn. Maar dokters heb een zweig recht toch, geldt dit ook voor zelfbeschadiging. En als k moet wegen moet ik natuurlijk in mijn ondergoed, MOET een doktor daarbij zijn of kan ik het zelf ook gewoon aangeven? Ik moet wegen want ik ben zelf te licht.

    Please snel antwoord 😞

    • JouwGGD

      Beste Bang14jarigmeisje,

      Ja, dokters hebben een beroepsgeheim, maar dat betekend niet dat ze alles geheim kunnen houden. Indien jij een gevaar voor jezelf of omgeving bent, zal een arts een overweging moeten maken.
      Je kan meer lezen op de site van jadokterneedokter.nl
      Jij zal in samenspraak met de arts en je ouders een behandeling wel of niet beginnen. Daarbij kunnen ook controles horen.

      Groet P. Jansen Jeugdarts

  4. M

    Ik heb deze gedachtes gehad, nu zijn ze over. Maar ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik zit namelijk in de klas met een meisje van de basischool, van de periode dat ik me zo rot voelde. Ik word er dus de hele tijd aan herinnerd. Ik ben soms ook heel erg boos op mezelf dat ik niet met haar ga praten over wat er gebeurt is. Hoe kan ik er beter mee omgaan?

    • JouwGGD

      Beste M,

      De gedachtes heb je nu niet meer, als ik het goed begrijp. Alleen kan je het verleden moeilijk achter je laten.
      Mogelijk heb je toch nog iets meer nodig om het verleden echt verwerkt te hebben. Praten helpt altijd. Indien je het nu nog moeilijk vind om met haar te praten, kan je mogelijk eerst met een vriendin het erover hebben of een professional. Bij mindmasters kan je met een anonieme coach krijgen welke stappen je zou kunnen ondernemen.
      Je bent ook welkom op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts

  5. T.

    heeii, ik ben een meisje van 17 jaar. ik merk de laatste tijd dat ik eigenlijk bijna elke dag het gevoel heb dat ik in huilen kan uitbarsten, ik reageer vaak agressief op mijn ouders terwijl ik dat eerder nooit deed, mijn ouders spraken mij hier gister op aan… ik merk dat ik inderdaad vaker agressief ben, niet alleen tegen mijn ouders maar ook tegen anderen en voor mezelf, er gebeuren namelijk de laatste tijd vaak dingen die ik niet trek waardoor ik mezelf steeds vaker ga snijden. en niet een klein beetje maar mijn hele bovenarm vol… ik ga elk weekend uit en zuip mezelf helemaal vol tot ik de weg kwijt ben en niks meer voel. dat is de enige tijd dat ik me weer een beetje goed voel. mijn vrienden spraken me daarop aan en dat ze zich zorgen om me maken omdat ik zo veel drink en gezien hebben dat ik mezelf snij. plzz kan iemand mij helpen of zeggen wat ik moet doen want ik zeg altijd alles tegen mijn moeder maar dit weet zij ook niet.

    • JouwGGD

      Beste T,

      Je zit behoorlijk met je zelf in de knoop, als ik het zo lees. Heb je hierover wel eens met iemand kunnen praten.
      Je kan altijd naar de Huisarts of Jeugdarts om het hierover te hebben. De problemen die je in dit korte stukje verteld zullen met een antwoord hier online niet opgelost worden.
      Soms is het wel goed om indien je toch een goed contact hebt met je moeder, het ook over de problemen te hebben. Ze heeft misschien niet meteen de oplossing, maar samen komen jullie er vast uit.

      Je kan altijd online chatten met de jeugdarts/jeugdverpleegkundige.
      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

    • meisje dat werd gepest helpt

      zeg het wel tegen je moeder, ga naar de huisarts, en snij jezelf niet open!!!
      als je nog geen achttien bent (in België zestien), DRINK DAN NIET!!!!

  6. Eva

    ik zit vaak in me hoofd te denken dat als k dood zou gaan dat niemand het zou merken, me ouders hebbe geen vertrouwe in , en k raak steeds meer vrienden kwijt, ik zoek al best wel lang hulp maar heb het nooit goed gekregen,men zelfvertrouwen is eigenlijk ook helemaal kopot, en ik laat nooit zien dat er iets mis is met me op school ben ik altijd heel vrolijk maar dat is niet the real me :/

  7. matthijs

    als de zich psychiater noemende personen zich echt zouden realiseren wat er compleet mis is binnen deze pseudowetenschap zou het echt veel leed voorkomen is mijn mening ten zeerste.

  8. iemand

    Hoi ik ben 15 jaar en loop al sinds mijn tiende met depressie rond. In het begin was het allemaal niet erg ik dacht dat het bij het ouder worden hoorde maar nu gaat het helemaal mis ik ga amper naar buiten ik zit alleen maar op mijn kamer en snij mezelf. Elke dag zou ik willen dat ik dood was maar ik weet dat ik dat niemand aan kan doen. Ik zou graag echte hulp willen maar ik heb geen idee hoe ik dat aan mijn ouders moet vragen ik ben bang dat ze teleurgesteld in mij zullen zijn of boos. Kan iemand me alstjeblieft helpen ik kan niet neer langer doorgaan zo.

  9. Fleur

    Wat moet je doen als je beste vriendin zichzelf sneed omdat ze zich zo rot voelde? Ik ben namelijk voor haar heel vaak de persoon geweest waar ze naartoe kon komen met waar ze dan ook mee zat….en ik probeer der altijd te helpen..Ze zei ook dat ze zichzelf vroeger wel eens had gesneden en ik dacht dat het echt verleden tijd was…maar ze heeft me dus 1x verteld dat ze het weer had gedaan en ik voelde me er echt verschrikkelijk over…maar twijfelde te lang over wat ik moest doen…want ik weet dat ik geen ‘professional’ ben en dat ze het best met iemand kan praten die haar echt kan helpen, want ik kan haar maar helpen tot een bepaald ‘punt’ voor mijn gevoel..Ookal zou dat ten koste gaan van haar vertrouwen naar mij toe, haar gezondheid is belangrijker! Ik weet ook niet zeker of haar ouders het nou wel of niet weten en waarom ze dan niks zouden doen? Maar ik weet iig dat ik niet niks wil doen als het nog een keer zou gebeuren of als ze nog een keer een hele erge dip heeft zonder zichzelf iets aan te doen..maar wat? Alvast bedankt!

    • Jouwggd Arts

      Beste Fleur,

      Het is altijd een lastige situatie voor familie en naasten. Je wilt niet aan de zijlijn toekijken, maar het is ook moeilijk de hulp te bieden die je denkt dat iemand nodig heeft. Weet wel dat alleen al het aanhoren al veel hulp bied voor mensen in nood.
      Er is een Landelijke Stichting Zelfbeschadiging, die ook voor naasten bijeenkomsten heeft. Met vragen kan je contact opnemen.

      P. Jansen Jeugdarts

  10. romy

    Hoi,
    Ik snijd mezelf wel eens omdat ik dan even ergens anders aan kan denken, ik vind het moeilijk hierover te praten. Ik struggle met een eetstoornis en ben waarschijnlijk depressief. Ik ben al na de ggd geweest voor mn eetstoornis en die heeft me gewogen en we hebben een gesprek gehad ik durfde niet te vertellen over het snijden en mijn suicidale gedachten. Volgende week krijg ik bericht voor een vervolgafspraak omdat ze me weer wil wegen, hoe kan ik goed overbrengen dat ik mezelf snijd en suicidale gedachten heb??

    • Jouwggd Arts

      Beste Romy,

      Het is soms best lastig om over je problemen te praten. Het zou wel goed zijn het gewoon te doen!
      Wat je zou kunnen doen is het oefenen of op papier te schrijven. Zo kan je van te voren je gedachten ordenen.

      Succes P. Jansen Jeugdarts

      • Romy

        Hoi,
        Ik heb het nog steeds niet durven te vertellen maar ze weet het wel. School heeft het verteld. Nu ben ik alleen heel bang voor de volgende afspraak. Bang dat ze boos word omdat ik het niet zelf heb verteld en bang dat ze mijn ouders gaat bellen. Ik vind het ook eng erover te praten omdat het gewoon echt slecht gaat en ik elke keer weer nadenk over hoe ik het beste mijn leven kan beeindigen. Ik durf niet naar de volgende afspraak toe omdat ik gewoon echt heel bang ben. Wat moet ik doen??

        • Jouwggd Arts

          Beste Romy,

          Wat zou je helpen om wel te gaan? een vriendin meenemen, afspraak waar je het over gaat hebben en waarover niet.
          Je zou ook een afspraak kunnen maken dat de arts eerst met jou in gesprek gaat, over wat ze je ouders gaat vertellen. Hierdoor kan je tenminste je mening geven. Een arts kan nooit geheel geheimhouding beloven, dit is niet altijd waar te maken.
          Op de chat zou je een (anonieme) voorbespreking kunnen hebben.

          P. Jansen Jeugdarts

  11. Geen naam

    Mijn zus heeft autisme en had vroeger veel aandacht nodig. Ik als jongere zusje vond dat niet altijd leuk. Het begon allemaal toen ik samen met haar twee pony’s ging verzorgen. Op een gegeven moment gingen twee vriendinnen van ons ook meehelpen verzorgen. Aan het begin ging het nog wel maar mijn zus en ik hadden na een tijdje elke keer weer ruzie. En dan kwam mama en moest ik met mama mee naar huis want het was altijd mijn schuld en die vriendinnen stonden altijd aan mijn zus haar kant. En er is een ruzie die ik nooit met vergeet en dat zit ik nog steeds mee. Mijn zus was boos op mijn een rende met een longeerzweep achter me aan. Ik was zo bang. In het weiland hadden er een container staan voor onze spullen en die kun je alleen van buiten open en dicht doen. Toen ben ik bang uit bangheid daarin gerend en toen heeft mijn zus de deur op slot gedaan. Ik ben al claustrofobisch dus ik belde mama. Ik kon nog net huilend hoi tegen mama zeggen en toen viel me telefoon uit die was leeg. Mijn moeder wist dat er iets niet goed was en belde naar mn zus en toen moest ze de deur weer open doen. Ik voelde me toen zo verdrietig dat ik helemaal naast scheren in het weiland ben gaan lopen en over de sloot naar het andere weiland ben gegaan ik zat daar in het graad bij de snelweg en ik was zo verdrietig. Ik dacht wat nou als ik nu op de snelweg ga staan gaat iemand mij dan missen. Ik zat daar ongeveer 20 minuten daar over na te denken toen dacht ik misschien zijn ze nu niet boos op me dus ik ben terug gelopen en toen kwam ik en ik zie hun gezichten nog elke keer voor me. Ze keken zo boos. Toen heb ik me fiets gepakt en ben ik naar huis gefietst niet gekeurd op het verkeer het boeide me gewoon niet of er een auto aankwam en die stopte niet. En toen in die tijd heb ik me zo klote gevoeld. En eigenlijk zit hier soms nog best wel mee. Dan voel ik me geen persoon maar iemand die toch niks waard is. En Door deze gebeurtenis ben ik ook vaak liever alleen een durf ik bepaalde dingen gewoon niet met mn ouders over te praten.

    • Jouwggd Arts

      Beste Geen naam,

      Wat een heftig verhaal, begrijp dat je vertrouwen hierdoor is aangetast. Is er wel iemand waar je mee kan praten?
      Praten helpt vaak al. Je kan altijd contact opnemen met de jeugdarts bij je op school.
      Je bent ook altijd welkom op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts

  12. romy

    Hoi,
    7 jaar geleden is mijn vader overleden en door dat ik een slechte band heb met mijn stiefvader denk ik elke dag aan mijn echte vader, ik durf mijn moeder niet te vertellen hoe ik me voel omdat ik bang ben voor haar reactie. Ze zegt altijd dat mijn stiefvader evenveel over mij te zeggen heeft als mijn moeder zelf maar ik vind van niet want ik vind het heel moeilijk om te zien hoe hij probeert mijn vader te vervangen en dat mag nooit gebeuren. Ik doe alles verkeerd in zijn ogen en mijn moeder staat altijd aan zijn kant. Door dat ik me elke dag weer niet fijn voel thuis snij ik mezelf om de pijn minder maken. Ik heb in groep 7 al een gesprek gehad over mijn vader en daar was mijn moeder bij.nu zit ik in de 2e en 2 maand geleden vroegen ze bij de ggd of ik nog over mijn vader wou praten. Ik voelde de tranen al branden maar zei toch nee omdat ik bang was dat mijn moeder er weer bij kwam. Ik moest wel terugkomen voor mijn zelfvertrouwen, maar toen ik een paar weken later uit de les werd gehaald werd ik bang en heb ik gezegd dat ik niet wou, nu heb ik daar echt spijt van en word het snijden meer. Wat kan ik doen?

    • Jouwggd Arts

      Beste Romy,

      Vreselijk dat het snijden weer erger wordt! Kijk eens op jadokterneedokter.nl daar kan je lezen dat je vanaf 12 jr ook rechten hebt. Bv om zelf met een arts te spreken.
      Toch zal de arts mogelijk een keer met jou en je familie om de tafel moeten. Praten kan echt helpen.
      Nu kan je zelf gewoon een gesprek aanvragen bij de Jeugdarts, daarmee kan je overleggen hoe nu verder.

      Je kan ook altijd op de chat komen.
      P. Jansen jeugdarts

      • Romy

        Ik wil dus niet dat mijn moeder weet dat ik nog zoveel met mijn vader worstel.. ik durf ook niet snel met iemand te praten de sneeën zitten nu overal en ik weet niet hoe ik verder moet, ik heb al bijna een poging tot zelfmoord gedaan

        • Jouwggd Arts

          Beste Romy,

          Je kan online altijd chatten, via jouwggd of 113online.nl. Echter is het toch verstandig een keer (mogelijk in een later stadium) met je moeder het er over te hebben. Ondanks dat je je eigen rechten hebt (zie eerdere link) is je moeder nog de verzorger. Je kan het niet alleen oplossen! Denk dat je echt hulp nodig hebt. Dat kan via de Jeugdarts op school.

          P. Jansen Jeugdarts

          • romy

            Ik heb een mail gestuurd naar de ggd voor een afspraak, als ik hier vertel dat ik snijd zeggen ze dat dan tegen mijn moeder?

          • Jouwggd Arts

            Beste Romy,

            Dat is een hele stap! goed dat je een afspraak hebt gemaakt. Op jadokterneedokter.nl kan je je rechten als kind nalezen.
            Soms is het een complexe situatie. Dat is moeilijk uit te leggen, maar het heeft ermee te maken of je een behandeling kunt nalaten of uitstellen zonder dat dit ernstige gevolgen voor je heeft. De arts zal altijd met je in gesprek gaan over wat wel en wat niet kan.

            Succes P. Jansen Jeugdarts

  13. femmie

    Hallo
    Ik ben een meisje van 14 ik heb de afgelopen jaren best veel meegemaakt. Van af 2014 tot nu. Ik ging eerst van de basisschool naar voortgezet onderwijs wat ik echt niet leuk vond toen op 24 september zijn e voor €12500 opgelicht. Ik heb nooit goed mijn verhaal kunnen doen omdat ik alles opkrop. Ik vind het heel moeilijk om mn gevoelens te uiten. We hebben een camping en we hebben erg veel last van de buren gehad zo erg dat op 1 avond de politie en de marachouse is geweest omdat we werden bedreigd. Toen is het in 2015 best goed gegaan. Tot dat we in juni te hooren kregen dat een meisje van 9 die we heel goed kenden een heel zeldzame vorm van leukemie had. Ze kreeg chemo ze reageerden er erg heftig op. Toen in 2016 februari we krijgen het bericht dat een broer van een jonhen uit mn klas is verongelukt hij was nog maar 20 en toen in maart het bericht het meisje waar im het eerder over had is in coma geraakt een dr longen doen het bijna niet meer. Maar ze komt uit de coma maar er zitten in dr longen allemaal gaatjes dus beademing zou niet meer helpen ze is de middag op goede vrijdag gestorven in de leeftijd van 10 jaar ze was net jarig geweest het was dr laatste verjaardag. Nu denken ze bij mij op school dat ik lesbi ben omdat ik geen make up gebruik. maar dat ben ik niet. Ik zie het niet meer zitten ik denk vaak dat ik dood wil ook snij ik mij zelf. Ik weet niet meer hoe het allemaal moet. Ik zie het niet meer zitten ik weet niet wat ik nu moet doen of ik het tegen mn ouders moet zeggen of ze er buiten laten alstublieft wat moet ik doen??
    Groetjes femmie

    • Jouwggd Arts

      Beste Femmie,

      Je hebt veel meegemaakt! Wat vreselijk allemaal! Indien je kan zou ik het aan je ouders vertellen, meestal helpt het om het erover te hebben. Indien je dat moeilijk vind ben je ook altijd welkom op de chat.

      P. Jansen Jeugdarts