Zijn er momenten dat je het niet meer ziet zitten? Dat je jezelf pijn wil doen of niet meer verder wil leven? Dan voel je je vast heel erg rot. Misschien ben je verdrietig, boos of somber. Of heb je het idee niets meer te kunnen voelen. Dan kan je situatie hopeloos lijken. Alsof niets of niemand je kan helpen.

Wat nou als dit over jou gaat?

Dan is het belangrijk om te weten dat het wel beter kan gaan. Er zijn allerlei manieren om je verder te helpen zodat je dit rottige gevoel niet meer, of minder vaak hebt.

Veel mensen die vaak denken aan zelfdoding of zichzelf pijn doen voelen zich somber/depressief of ze zijn heel erg bang. Het gevoel dat het nooit meer goed zal komen hoort daar ook bij, je hersenen kunnen die lichtpunten niet meer, of moeilijk zien op zo’n moment.

Er kunnen speciale redenen zijn dat je vaak over zelfdoding of jezelf pijn doen denkt, bijvoorbeeld als je gepest wordt of iets heel naars hebt meegemaakt.

Wat kan ik doen als ik aan zelfdoding denk?

Neem iemand in vertrouwen. Praat erover met je ouder(s) of vrienden, je jeugdarts, huisarts of iemand op school. Of zoek hulp. Je kan ook eerst anoniem chatten of bellen met de kindertelefoon: 0800 0432, of  met 113 Zelfmoordpreventie: 0900 0113.

Wat als dit over iemand gaat die je kent?

Dan is het belangrijk dat je weet dat praten over zelfdoding of jezelf pijn doen iemand echt niet op ideeën brengt. Je hoeft niet bang te zijn dat diegene zich nou juist iets aan gaat doen omdat jij het er met hem of haar over hebt gehad.

Praat er samen over en bedenk wie jullie in vertrouwen kunnen en willen nemen hierover. Schakel hulptroepen in: bespreek het met volwassenen uit je omgeving. Het kan ook zijn dat je het te moeilijk vindt om erover te praten. Dat mag je gerust zeggen, hij/zij zal het vast begrijpen als je uitlegt dat je er verdrietig of bang van wordt. Zorg ook goed voor jezelf!

4 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

Wil je je reactie laten verwijderen?
Stuur een mail met toelichting naar redactie@jouwggd.nl.
  1. Amber

    Vandaag heb ik te horen gekregen dat een jongen bij mij opschool zelfmoord heeft gepleegd. Ik kende deze jongen niet! Het grijpt me wel heel erg em ik moet er van huilen. Ik snap niet hoe dit komt. Zelf heb ik nog nooit een zwaar verlies meegemaakt

    • JouwGGD

      Beste Amber,

      Het is echt niet raar of zo hoor! Voor een ieder is het anders om verlies te verwerken. Blijkbaar is dit voor jou heel dichtbij gekomen.
      Meestal is in dit soort zaken ook de jeugdarts van de school betrokken. Die zal zeker beschikbaar zijn om het met je te bespreken.
      Dit kan je zelf en vertrouwelijk regelen. Ook kan je naar de Chat van deze website.

      P. Jansen Jeugdarts

  2. Anoniem

    Ik ben 24 jaar en ik heb al jaren lang last van de gedachte dat iedereen beter af is zonder mij….. ik heb wel is geprobeerd er over te praten met mijn ouders maar die denken alleen mn broertje want hij is het “ perfecte kind” terwijl hij alleen maar slechte dingen doet….. ook ben ik al vanaf van mijn geboorte ziek ik heb een zelfdzame spierziekte en nog vele andere chronische aandoeningen….. daardoor heb ik nooiy vrienden gehad en ben ook licht autistisch…. ik heb wel een hele lieve vriend gehad 3 jaar lang maar door mijn familie is het uit en kunnen we elkaar niet meer zien…. we zien elkaar wel stiekem zo en nu… hij is bezig met andere meisjes en k heb ook gezegd dat ik graag wil dat het een lief zorgzaam gezond meisje is…. mijn ouders willen dat ik met een andere jonge relatie neem em heb ook contact met hem. Maar ik hou nog zoveel van mijn ex….. en nu door alles wat al jaren lang loopt in thuis situatie zie ik het nu echt echt niet meer zitten…. ik begon met snijden op mn armen en benen. Mn ex zag dat en hij vroeg of ik dat aub niet meer wou doen…. ik heb het beloofd en doe t ook niet meer maar daardoor zijn deze momenten t ergst als ik aan zelfmoord denk qant normaal zou ik snijden en gaat t wel weer….. maar nu ik weet t echt jiet meer…. soms wil ik al mijn medicijnen in 1x in nemen in de hoop dat ik in mijn slaap doodga….. ii gebruik morfine en andere opiaten en heb t ook wel is gedaan…… maar dan op moment dat k er veel had ik genomn werd ik bamg en kteeg ik spijt omdat ik mijn familie en vooral mijn lieve ex vriendje niet aan wil doen😢 ik gebruik al de maximale mg van prozac maar t helpt niet …… ik weet echt niet meer wat ik moet doen! Ik ben al naar de huisarts geweest en dan krijg ik ja ga geqoon uit huis…. maar dat gaat niet en ik ben ook 100% afgekeurd wat ik heel erg vind want ik ben heel leergierig heb vwo gedaan zou hbo beginnen en door na uni en nu is die droom weg ik zit elk dathuis niks doen en geen vrienden en san nog mijn familie….. als ik naar buiten kijk na kinderen die spelen of mensen die wandelen begin ik al te huilen en wil ik dood omdat dit gevoel nooit meer weg gaat…. ik heb dit al 10+ jaar… er zijn erge dingen met mij gebeurt zoals verkrachting en ik kqn met niemand pratn ik mag mijn gevoelens niet uiten…. zelfs op dagen dat ik wel vrolijk ben ( heel zelden) zeggen zebdat ik ni zo irritant moet doen etc…. terwijl ik dan gwn lach en wil kletsen en ja ik bn dan miss een beetje druk maar, als k zeg goh mam zullen we dir of dat doen zegt ze “ man ga is weg ik heb hier geen tijd voor” ….. terwijl met mn broer is het van ooh leuke jonge goed gedaan etc en dan heeft ze wel tijd😒😞 ik ben zo gebroken dat ik niet meer kan eten al 6 weken….. ik heb speciale drinkvoesing…/ slapen gaat oom niet meer k slaap max 2 uurtjes . Sorry voor deze hele lange tekst maar ik weet het gwn echt niet meer….. ze weten het ook wel dat ik het leven niet meer zie zitten maar het boeit ze niets… een keer bij de arts met mn ouders kreeg ik de uitslagen ban mijn lever nieren etc… de arts zei dat met deze medicatie ik niet ouder wordt dan max 35 ik heb toen openlijk gezegd “ ook al word ik maar 25 het boeit me niet” toen zei de arts dat ik ook eigenlijk niet zonder deze medicatie kan en meer werd er niet gezegd. Zelfs niet door mijn ouders…. ik heb vaak geprobeerd om er met een wijkcouch en zelfs pyschiater over proberen te praten en ik krijg alleen te horen dat ik heel sterk ben en dat dit wel weer overgaat…. dus heb er niets aan, want als k sterk zou zijn zou ik niet snijden en geen zelfmoord gedachten hebben. Ik ben zo diep ongelukkig ik weet het echt niet meer.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Weet dat je met zelfmoordgedachten 24/7 ten alle tijden welkom bent op 113.nl.
      Ik begrijp uit je verhaal dat je de beste aansluiting hebt bij je ex. Heb je het er met hem wel eens over gehad om hulp te zoeken?
      Naast dat hij aangeeft dat snijden moet stoppen, heb je ook ander hulp nodig om je verhaal kwijt te kunnen.
      Het zal ook zeker niet met een pilletje of een gesprekje over zijn, het zal echt een lang en mogelijk heftig traject zijn… maar dat is wel het beste denk ik.

      Sterkte P. Jansen jeugdarts