Praten met je vader, moeder of allebei je ouders kan lastig zijn. Vooral als het om onderwerpen gaat waarvan je denkt dat je ouders er moeite mee hebben. Bijvoorbeeld over alcohol of sigaretten. Over je vriendje of vriendinnetje. Of over of je homo of lesbisch bent. Of dat je een tattoo wil.

Waarom is praten met je ouders soms lastig?

Waarom is het moeilijk om bepaalde dingen aan je ouder(s) te vertellen? Het kan lastig zijn omdat:

  • je hen niet wil kwetsen;
  • je bang bent dat ze boos op je worden;
  • je je schaamt;
  • je niet weet hoe je over het onderwerp moet beginnen;
  • je denkt dat je ouders je toch niet begrijpen.

Waarom het toch belangrijk is om te praten met je ouders?

Natuurlijk zijn er dingen die je voor jezelf houdt. Of die je liever met vrienden of vriendinnen bespreekt. Toch is het goed om regelmatig met je ouders te praten. Als je goed met elkaar kunt praten, dan krijg je een betere band met elkaar. Je leert elkaar beter begrijpen. En hoe meer je met elkaar praat, hoe beter je elkaar vaak begrijpt. Dat zorgt voor minder conflicten in huis.

Als je je ouders niet vertelt waar je mee zit of niet vertelt wat je wil, dan kunnen ze je ook niet helpen.

Tips om iets te vertellen dat je moeilijk vindt

  • Zorg dat je zelf goed weet wat je wil vertellen. Bereid je dus goed voor op het gesprek. Schrijf bijvoorbeeld de belangrijkste dingen die je kwijt wil eerst op.
  • Kies een moment waarop je ouders de tijd hebben. Bijvoorbeeld niet vlak voordat ze weg moeten.
  • Vertel aan het begin van het gesprek hoe je je voelt. Bijvoorbeeld: ‘ik vind het spannend om het te vertellen omdat ik bang ben dat je boos wordt.’
  • Bedenk en vertel vooraf wat de bedoeling is van het gesprek. Hoe beter je dit zelf weet, hoe beter je je wensen aan je ouders duidelijk kunt maken.
  • Wil je iets vertellen over je gevoel? Dan kan het helpen als je situaties bedenkt waarin je je zo gevoeld hebt. Door voorbeelden te geven kunnen je ouders zich jouw gevoel beter voorstellen.
  • Probeer eerlijk en duidelijk vanuit jezelf te praten. Zeg ‘ik denk…’ ‘Ik voel… of ’Ik wil…’.
  • Luister ook naar je ouder(s). Je hoeft het niet met ze eens te zijn, maar probeer hen wel te begrijpen. Als zij op jouw begrip kunnen rekenen, dan staan ze ook vaak open voor jouw standpunt.
  • Geef je ouder(s) de kans om te verwerken wat je vertelt. Soms is de eerste reactie bezorgd of boos. Dat betekent niet dat ze je niet willen helpen. Na de boosheid of het verdriet kan er begrip of hulp komen.
  • Probeer geen ruzie te maken. Word je boos of verdrietig, probeer dit dan letterlijk te zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Ik voel me verdrietig.’ Vertel je ouders hoe belangrijk het onderwerp voor jou is.
  • Verloopt het gesprek niet prettig? Zoek iemand in je omgeving waar je je verhaal tegen kan vertellen. Misschien is er iemand die de volgende keer bij het gesprek kan zijn.

Tips om de communicatie met je ouders te verbeteren

Praten over een serieus onderwerp gaat meestal niet vanzelf. Dat is niet raar. Dat hebben veel jongeren met hun ouders. Hoe zorg je ervoor dat je beter met je ouders kan praten?

  • Neem de tijd voor een gesprek. Kies een moment waarop je ouder of ouders tijd voor je hebben.
  • Praat terwijl je samen met iets bezig bent. Dat zorgt vaak voor minder spanning dan wanneer je tegenover elkaar aan de keukentafel zit. Praat bijvoorbeeld als je samen in de auto zit, een wandeling maakt of samen de vaatwasser inruimt.
  • Probeer ook veel met je ouders te praten over alledaagse onderwerpen. Als je gewend bent om met elkaar over ‘gewone’ dingen te praten, dan praat je ook makkelijker over moeilijke dingen.

27 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

Wil je je reactie laten verwijderen?
Stuur een mail met toelichting naar redactie@jouwggd.nl.
  1. Anoniem

    Hoi, ik ben bijna 18 jaar en wil heel graag gewoon mijn vrijheid hebben. Ik heb ook absoluut geen goede relatie met mijn ouders. Ik probeer wel met ze te praten maar ik heb het idee dat wanneer ik dat wel doe dat ze alleen maar gaan zeuren over dat ik het niet goed doe. En ik ben al bezig om mezelf te veranderen. Maar steeds als ik dat zeg dan gaan mijn ouders me belachelijk maken. Ook heb ik het gevoel dat ze me de hele tijd onder de duim houden. Maar ik wil gewoon mijn eigen dingen doen in plaats van alleen maar bang te zijn voor wat mijn ouders ervan gaan zeggen. Want de enige relatie die ik heb met mijn ouders is angst. En de relatie met mijn zus is ook niet al te best. Mijn ouders zijn ook alleen maar 24/7 aan het zeuren. En als ik er wat van zeg en zeg dat ik het niet fijn vind dat ze het doen schuiven ze toch alles weer bij mij. Daarom praat ik ook niet over mijn gevoelens omdat ik denk dat ze het toch altijd weer mijn probleem maken en dat ze zichzelf nooit zullen veranderen. En ik ben ook bang dat ze me niet begrijpen. Maar het probleem is. Ik begrijp mezelf al soms niet hoe kan iemand anders mij dan begrijpen. En ik wil wel een goede relatie met mijn ouders maar als zij niks aan hunzelf veranderen en alleen maar zeggen dat ze niet kunnen veranderen wil ik geen goede relatie met het gezin. Maar weg kan ik niet en tegenspreken kan ik ook niet. Ook ga ik al naar een therapeut. En ook ben ik bi.Wat ik absoluut niet ga vertellen tegen mijn ouders omdat ze het al vreselijk vinden en ook niet begrijpen. En ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik voel me nu namelijk heel erg gevangen. En heb het gevoel dat ik alleen maar moet doen wat mijn ouders zeggen. Maar ik wil mijn eigen leven leiden en mijn eigen keuzes maken. Ook vind ik het nog lastige omdat mijn moeder bij jeugdzorg werkt.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Heb je dit ook al eens met je therapeut besproken. Indien je voor jezelf kan zorgen en mogelijk met begeleid wonen wat afstand kan nemen, kan het zijn dat de relatie ook een stukje makkelijker gaat worden.
      Het is lastig goed advies te geven omdat we niet de hele situatie kennen. Het beste zou zijn dat je iemand in vertrouwen kan nemen en het daarmee te bespreken. Misschien kan je met een kleine stap al een groot verschil veroorzaken.

      P. Jansen Jeugdarts

  2. Bas

    Ik vind het lastig om tegen me moeder te vertellen dat ik me niet helemaal een jongen voel. (Genderfluïde) Dit betekend dat je de ene tijd een meisje voelt en misschien de andere tijd een jongen. Heefd u misch tips? Want ik zit er erg mee…

    • JouwGGD

      Beste Bas,

      Wat vind je er precies lastig aan? Zijn er andere mensen waar tegen je het wel kan vertellen?
      Soms helpt het om het voor te bespreken met iemand waartegen je het wel zou durven te vertellen.
      Je bent niet de enige die het lastig vind om dit te vertellen, iedereen is anders heeft er een website over!

      P. Jansen Jeugdarts

  3. Luna

    Hoi, Ik ben vijftien jaar en heb boulimia ontwikkeld tijdens de lockdown. Ik heb het al aan een vertrouwenspersoon verteld. Ik had ze gevraagd om niks aan mijn ouders te vertellen aangezien ik ” beter ” zou gaan worden. Nou ik ben teruggevallen en het gaat slechter dan ooit. Als ik dit aan het vertrouwenspersoon vertel moet ze mijn ouders inlichten. Alleen het probleem is dat ik dat absoluut niet wil. Ik ben bang dat ze boos worden of het belachelijk gaan maken. Voornamelijk mijn moeder, ze spreekt geen Nederlands en dat maakt alles tien keer zo moeilijk. Wat is een goede manier om het toch te vertellen ?

    • JouwGGD

      Beste Luna,

      Op jouw leeftijd is het heel belangrijk dat je dagelijkse verzorgers toch weten hoe het met je gaat.
      Je kan natuurlijk met de vertrouwenspersoon wel een plan maken hoe je het gaat vertellen. Doe je dat samen? wil je dat eerst opschrijven? wil je eerst vertellen waar je bang voor bent…
      Belangrijk is dat ze je kunnen helpen! dus dat je ze het vertelt… samen kunnen jullie wel kijken hoe jij dat het makkelijkste vind.

      P. Jansen Jeugdarts