Praten met je vader, moeder of allebei je ouders kan lastig zijn. Vooral als het om onderwerpen gaat waarvan je denkt dat je ouders er moeite mee hebben. Bijvoorbeeld over alcohol of sigaretten. Over je vriendje of vriendinnetje. Of over of je homo of lesbisch bent. Of dat je een tattoo wil.

Waarom is praten met je ouders soms lastig?

Waarom is het moeilijk om bepaalde dingen aan je ouder(s) te vertellen? Het kan lastig zijn omdat:

  • je hen niet wil kwetsen;
  • je bang bent dat ze boos op je worden;
  • je je schaamt;
  • je niet weet hoe je over het onderwerp moet beginnen;
  • je denkt dat je ouders je toch niet begrijpen.

Waarom het toch belangrijk is om te praten met je ouders?

Natuurlijk zijn er dingen die je voor jezelf houdt. Of die je liever met vrienden of vriendinnen bespreekt. Toch is het goed om regelmatig met je ouders te praten. Als je goed met elkaar kunt praten, dan krijg je een betere band met elkaar. Je leert elkaar beter begrijpen. En hoe meer je met elkaar praat, hoe beter je elkaar vaak begrijpt. Dat zorgt voor minder conflicten in huis.

Als je je ouders niet vertelt waar je mee zit of niet vertelt wat je wil, dan kunnen ze je ook niet helpen.

Tips om iets te vertellen dat je moeilijk vindt

  • Zorg dat je zelf goed weet wat je wil vertellen. Bereid je dus goed voor op het gesprek. Schrijf bijvoorbeeld de belangrijkste dingen die je kwijt wil eerst op.
  • Kies een moment waarop je ouders de tijd hebben. Bijvoorbeeld niet vlak voordat ze weg moeten.
  • Vertel aan het begin van het gesprek hoe je je voelt. Bijvoorbeeld: ‘ik vind het spannend om het te vertellen omdat ik bang ben dat je boos wordt.’
  • Bedenk en vertel vooraf wat de bedoeling is van het gesprek. Hoe beter je dit zelf weet, hoe beter je je wensen aan je ouders duidelijk kunt maken.
  • Wil je iets vertellen over je gevoel? Dan kan het helpen als je situaties bedenkt waarin je je zo gevoeld hebt. Door voorbeelden te geven kunnen je ouders zich jouw gevoel beter voorstellen.
  • Probeer eerlijk en duidelijk vanuit jezelf te praten. Zeg ‘ik denk…’ ‘Ik voel… of ’Ik wil…’.
  • Luister ook naar je ouder(s). Je hoeft het niet met ze eens te zijn, maar probeer hen wel te begrijpen. Als zij op jouw begrip kunnen rekenen, dan staan ze ook vaak open voor jouw standpunt.
  • Geef je ouder(s) de kans om te verwerken wat je vertelt. Soms is de eerste reactie bezorgd of boos. Dat betekent niet dat ze je niet willen helpen. Na de boosheid of het verdriet kan er begrip of hulp komen.
  • Probeer geen ruzie te maken. Word je boos of verdrietig, probeer dit dan letterlijk te zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Ik voel me verdrietig.’ Vertel je ouders hoe belangrijk het onderwerp voor jou is.
  • Verloopt het gesprek niet prettig? Zoek iemand in je omgeving waar je je verhaal tegen kan vertellen. Misschien is er iemand die de volgende keer bij het gesprek kan zijn.

Tips om de communicatie met je ouders te verbeteren

Praten over een serieus onderwerp gaat meestal niet vanzelf. Dat is niet raar. Dat hebben veel jongeren met hun ouders. Hoe zorg je ervoor dat je beter met je ouders kan praten?

  • Neem de tijd voor een gesprek. Kies een moment waarop je ouder of ouders tijd voor je hebben.
  • Praat terwijl je samen met iets bezig bent. Dat zorgt vaak voor minder spanning dan wanneer je tegenover elkaar aan de keukentafel zit. Praat bijvoorbeeld als je samen in de auto zit, een wandeling maakt of samen de vaatwasser inruimt.
  • Probeer ook veel met je ouders te praten over alledaagse onderwerpen. Als je gewend bent om met elkaar over ‘gewone’ dingen te praten, dan praat je ook makkelijker over moeilijke dingen.

12 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

  1. anoniem

    hoiii,
    ik ben 16 en ik rook met mn beste vriendin van 18 maar ik durf het mijn moeder niet te zeggen. mijn complete familie is erg anti roken. mn vriendin haalt het voor me en het zit dus gewoon in me tas maar ben bang dat me moeder erachter komt ik rook niet elke dag mischien 2 keer oer week maar

  2. Anoniem

    Ik had met iemand maar 5 dagen ofzo ik weet het niet meer maar ik mag geen relatie want me moeder heeft het al te voor al gezegt en nu wil ik het tegen me moeder zeggen want ik kan gewoon niet meer ik moet het gewoon zeggen maar ik weet niet hoe ze gaat reageren en ik ben bang

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Ik denk dat het heel goed is het te vertellen zoals je nu doet. “ik bang jullie dit te vertellen vanwege… maar ik wil het toch omdat ik het ook niet geheim wil houden…”
      Soms kan je het samen met iemand vertellen (zus, vriend, vriendin…). Misschien kan je het met iemand anders eerst delen (vader?)
      Zorg er voor dat je een rustig moment weet te creëren. Als jij het wilt vertellen en je geen andere weg ziet, laat dan ook zien dat jij er ook mee zit… maar er niets aan kan doen.
      Mogelijk is je moeder bang voor dingen waarvoor ze helemaal niet bang hoeft te zijn….

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  3. anoniem

    Ik heb al een maand last van paniekaanvallen. Ik wil het mijn ouders niet vertellen omdat ik bang ben dat ze het niet serieus gaan nemen. Toch weet ik dat ik het eigenlijk wel moet vertellen. Wat moet ik doen?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Vertel als eerste wat je hier opgeschreven heb! “mama en papa, ik wil wat vertellen … maar vind dat moeilijk omdat ik denk dat jullie het mogelijk niet serieus gaan nemen en ik er wel heel veel last van heb!” Op de pagina ‘hoe vertel ik het mijn ouders‘ vind je nog meer tips!

      Succes P. Jansen Jeugdarts

  4. Anoniem

    nou ja ik heb een probleempje,
    ik heb dus nu zon 3 maanden verkering met een 1 jaar oudere jongen maar van zijn ouders mag hij helemaal geen verkering en het probleem is dus dat mijn ouders dat weten.(alleen dat we verkering hebben dan) maar ik wil dus niet aan mijn ouders vertellen dan mijn vriedje eigenlijk geen verkering mag en ik wil niet tegen mijn vriendje vertellen dat mn ouders weten dat we verkering hebben.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Stiekem verkering is meestal geen goed idee! Waarom mag hij geen verkering en waarom mag hij niet weten dat je open tegen je ouders bent geweest?

      P. Jansen Jeugdarts

  5. Hanneke

    Ik ben 17 jaar, en heb best al wat meegemaakt. Ik ben thuis door mijn vader en broer geslagen, en daar hebben we anderhalf jaar terug hulp voor gehad. Dat is nu ook gestopt alleen slaat mijn broer mij soms nog. Maar ik blijf last hebben van alles wat er gebeurd is. Ik zie dan gebeurtenissen weer voor me of denk er heel erg aan terug en dat vind ik echt niet fijn. Dan krijg ik een soort flashbacks van ruzies. Nou zeggen vriendinnen dat ik hulp nodig heb. Ik ben niet suicidaal, maar het zou mij niks boeien als ik een ongeluk zou krijgen, of dat ik dood zou gaan. Het is gewoon niet dat ik het echt probeer ofzo. Ik wil zelf ook wel hulp, maar ik ben nog geen 18, en ik wil niet dat mijn ouders weten dat ik er zo mee zit dat ik psychische hulp nodig heb. Nou las ik ergens dat je vanaf 16 jaar zonder je ouders dit mag doen. Alleen nou vroeg ik mij af of het dan ook niet op het lijstje van verzekerde dingen staat van de zorgverzekering, zoals een bril of een doktersbezoek ofzo. Want mijn ouders kijken daar toch wel vaak op, en dan wil ik niet dat ze via de zorgverzekering achterkomen dat ik hulp krijg..

    • JouwGGD

      Beste Hanneke,

      De vraag is meer of je wel behandelt kan worden zonder dat je ouders er vanaf weten en of dat erg is. Je leeft, woont en bent met je ouders thuis (ook broer).
      Dan kan je wel zeggen van ik ga mij zelf behandelen, maar lost dat de situatie op. Je hebt altijd wel het recht om te bepalen wat je ouders wel en niet te horen krijgen over de behandeling.
      Wat handig is dus te zeggen “jullie weten zelf ook dat ik een zware tijd door heb gemaakt, daarvoor heb ik gesprekken met een professional die mij daarmee helpt.” En niet meer.
      Je kan het beste eens naar de huisarts of jeugdarts voor een gesprek, tijdens schooltijd (regel dan met school dat je niet op afwezig komt te staan). Dan kunnen ze je vast verder helpen.

      P. Jansen Jeugdarts

  6. Mara

    Nou ik ben 15 (over 2 maanden 16) en ik ben verliefd op een aardige jonge van 19. Ik wou dus afspreken bij mij thuis gwn voor de lol. Maar mijn ouders willen dit niet omdat ze hem niet kennen. En bang zijn dat er iets gebeurt zoals …. Laat staan dat ik verkering zou hebben.Hoe zou ik dit kunnen zeggen aan mijn ouders. Want ik zou graag willen dat we gewoon relaxt kunnen afspreken want ik vind zelf 15 en 19 dat verschil niet erg

    • JouwGGD

      Beste Mara,

      Op eerlijk te zeggen begrijp ik je ouders wel een beetje. Daar indien er iets zou gebeuren (wat ik in de … lees) het strafbaar is!
      De wet geeft aan dat het verboden is om als meerderjarige met een minderjarige seksueel contact te hebben. Daarmee aangevende dat veel ander mensen er net als je ouders over denken.
      Beter nog indien de aardige jongen, echt aardig is .. gaat hij zich eerst voorstellen voor dat hij bij je ouders in huis komt! Het huis is neem ik aan van je ouders.
      Let op voor je zelf dat je niet over grenzen gaat, in de blindheid van verliefdheid. Ga daar eerst met je ouders en deze jongen over hebben.
      Weet dat sommige dingen niet meer terug te draaien zijn, let op jezelf!

      Ga daarnaast binnen je eigen grenzen en die van je ouders in je achterhoofd de liefde ontdekken!

      P. Jansen Jeugdarts