Praten met je vader, moeder of allebei je ouders kan lastig zijn. Vooral als het om onderwerpen gaat waarvan je denkt dat je ouders er moeite mee hebben. Bijvoorbeeld over alcohol of sigaretten. Over je vriendje of vriendinnetje. Of over of je homo of lesbisch bent. Of dat je een tattoo wil.

Waarom is praten met je ouders soms lastig?

Waarom is het moeilijk om bepaalde dingen aan je ouder(s) te vertellen? Het kan lastig zijn omdat:

  • je hen niet wil kwetsen;
  • je bang bent dat ze boos op je worden;
  • je je schaamt;
  • je niet weet hoe je over het onderwerp moet beginnen;
  • je denkt dat je ouders je toch niet begrijpen.

Waarom het toch belangrijk is om te praten met je ouders?

Natuurlijk zijn er dingen die je voor jezelf houdt. Of die je liever met vrienden of vriendinnen bespreekt. Toch is het goed om regelmatig met je ouders te praten. Als je goed met elkaar kunt praten, dan krijg je een betere band met elkaar. Je leert elkaar beter begrijpen. En hoe meer je met elkaar praat, hoe beter je elkaar vaak begrijpt. Dat zorgt voor minder conflicten in huis.

Als je je ouders niet vertelt waar je mee zit of niet vertelt wat je wil, dan kunnen ze je ook niet helpen.

Tips om iets te vertellen dat je moeilijk vindt

  • Zorg dat je zelf goed weet wat je wil vertellen. Bereid je dus goed voor op het gesprek. Schrijf bijvoorbeeld de belangrijkste dingen die je kwijt wil eerst op.
  • Kies een moment waarop je ouders de tijd hebben. Bijvoorbeeld niet vlak voordat ze weg moeten.
  • Vertel aan het begin van het gesprek hoe je je voelt. Bijvoorbeeld: ‘ik vind het spannend om het te vertellen omdat ik bang ben dat je boos wordt.’
  • Bedenk en vertel vooraf wat de bedoeling is van het gesprek. Hoe beter je dit zelf weet, hoe beter je je wensen aan je ouders duidelijk kunt maken.
  • Wil je iets vertellen over je gevoel? Dan kan het helpen als je situaties bedenkt waarin je je zo gevoeld hebt. Door voorbeelden te geven kunnen je ouders zich jouw gevoel beter voorstellen.
  • Probeer eerlijk en duidelijk vanuit jezelf te praten. Zeg ‘ik denk…’ ‘Ik voel… of ’Ik wil…’.
  • Luister ook naar je ouder(s). Je hoeft het niet met ze eens te zijn, maar probeer hen wel te begrijpen. Als zij op jouw begrip kunnen rekenen, dan staan ze ook vaak open voor jouw standpunt.
  • Geef je ouder(s) de kans om te verwerken wat je vertelt. Soms is de eerste reactie bezorgd of boos. Dat betekent niet dat ze je niet willen helpen. Na de boosheid of het verdriet kan er begrip of hulp komen.
  • Probeer geen ruzie te maken. Word je boos of verdrietig, probeer dit dan letterlijk te zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Ik voel me verdrietig.’ Vertel je ouders hoe belangrijk het onderwerp voor jou is.
  • Verloopt het gesprek niet prettig? Zoek iemand in je omgeving waar je je verhaal tegen kan vertellen. Misschien is er iemand die de volgende keer bij het gesprek kan zijn.

Tips om de communicatie met je ouders te verbeteren

Praten over een serieus onderwerp gaat meestal niet vanzelf. Dat is niet raar. Dat hebben veel jongeren met hun ouders. Hoe zorg je ervoor dat je beter met je ouders kan praten?

  • Neem de tijd voor een gesprek. Kies een moment waarop je ouder of ouders tijd voor je hebben.
  • Praat terwijl je samen met iets bezig bent. Dat zorgt vaak voor minder spanning dan wanneer je tegenover elkaar aan de keukentafel zit. Praat bijvoorbeeld als je samen in de auto zit, een wandeling maakt of samen de vaatwasser inruimt.
  • Probeer ook veel met je ouders te praten over alledaagse onderwerpen. Als je gewend bent om met elkaar over ‘gewone’ dingen te praten, dan praat je ook makkelijker over moeilijke dingen.

20 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

Wil je je reactie laten verwijderen?
Stuur een mail met toelichting naar redactie@jouwggd.nl.
  1. anoniem

    haii ik ben 16 jaar en ik heb de afgelopen 6 jaar veel meegemaakt mijn ouders zijn nu gescheiden en ik woon bij mijn moeder samen met mijn 3 broertjes het gaat nu heel slecht met school en mijn moeder is daarom boos maar dat is wel te verwachten maar de probleem is mijn moeder denkt dat ik lui en gevoelloos ben (dat heeft ze hard tegen mijn gezicht gezegd) maar ik ben niet lui ik ben gewoon moe van alles wat ik heb meegemaakt en er de hele tijd over het nadenken dat maakt me zo moe en ik ben niet gevoelloos ik vind het moeilijk om mijn gevoelens aan iedereen te laten zien omdat ik elke keer niet ging huilen toen er erge dingen gebeurden iedereen denkt dat ik een lachebek ben omdat ik steeds lach maar dankzij het lachen denk ik er gewoon even niet aan en het valt ook niet op dat ik zo veel pijn heb van binnen mijn moeder is echt een hele goede moeder alleen begrijpt ze meestal niet hoe iemand voelt waardoor ze altijd zo boos is mijn vader is een man die alleen maar aan geld denkt hij gaf altijd zijn geld uit en gaf ons de schuld en hij wilt heel graag dat ik zijn huis kom schoonmaken maar ik kan het niet omdat ik allergisch ben voor huisstofmijt en als ik bij hem slaap zwellen mijn ogen heel erg op hij noemt het een smoesje ik kan het niet meer aan want alles gaat fout ik sta op het puntje van afbreken ik zat te twijfelen of ik dit moest sturen maar wat kan het ergst gebeuren

    • JouwGGD

      Beste anoniem,

      Je geeft aan dat je tegen veel problemen aanloopt, kan je je problemen en zorgen wel met iemand delen.
      Delen geeft soms de ruimte om er iets aan te doen. Is er iemand in je omgeving waarmee je hierover kan praten. Weet dat je altijd een afspraak kan maken met de jeugdarts of jeugdverpleegkundige van je school.
      Ook online kan je in de chat kijken of je een stapje de goede richting in kan nemen.

      P. Jansen Jeugdarts

  2. Anoniem

    Hoi, afgelopen vrijdag ben ik geschorst van mijn werk. Ik had iets gepakt uit de winkel, oftewel iets gestolen. Ik ben over een paar maanden 19 en werkte sinds augustus vorig jaar bij die winkel. Vandaag moest ik voor een gesprek op werk komen en hierin werd eigenlijk bevestigd dat ik ontslagen werd, iets wat ik natuurlijk al aan zag komen.

    Ik heb uit schaamte en angst dat mijn ouders boos worden nog niks gezegd, vooral ben ik bezorgd over de reactie van mijn vader als ik de waarheid vertel. Ik had nu in principe 2 weken vrij van werk i.v.m. examens maar daarna wordt het toch een lastig verhaal aangezien mijn vader iedere avond dat ik moest werken wel even langskwam voor een boodschapje.

    Ik wil ze het vertellen alleen weet ik niet hoe en ben ik dus bang voor de reactie, wat ik heb gedaan is nogal heftig namelijk. Vanuit mijn werk is het goed opgelost en heb ik het na het algemene gesprek (met iemand van extern bureau) nog uitgepraat met mijn teamleider, daar zit het dus wel goed en heb ik vrede mee gesloten.

    Ik ben meteen begonnen met het zoeken van een nieuwe baan maar er is nog 1 ding wat nu voor problemen en spanning zorgt is dat mijn ouders nog van niks afweten.
    Wat is de beste manier om dit aan te pakken?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Goed om misschien meteen te beginnen met verontschuldigen en aangeven waar je bang voor bent. Vertellen dat je zelfstandig met het werk reeds goed afgesloten hebt en al opzoek bent naar een andere baan.
      Misschien verstandig om wat punten op een papiertje te zetten? Al zal het moeilijk zijn, het helemaal proberen te verbergen lost ook niets op en geeft veel stress zo te horen.
      Is er een beste manier? misschien weet je dat pas als je het verteld hebt (of juist niet)…

      P. Jansen Jeugdarts

  3. Anoniem

    Hoi, ik ben bijna 18 jaar en wil heel graag gewoon mijn vrijheid hebben. Ik heb ook absoluut geen goede relatie met mijn ouders. Ik probeer wel met ze te praten maar ik heb het idee dat wanneer ik dat wel doe dat ze alleen maar gaan zeuren over dat ik het niet goed doe. En ik ben al bezig om mezelf te veranderen. Maar steeds als ik dat zeg dan gaan mijn ouders me belachelijk maken. Ook heb ik het gevoel dat ze me de hele tijd onder de duim houden. Maar ik wil gewoon mijn eigen dingen doen in plaats van alleen maar bang te zijn voor wat mijn ouders ervan gaan zeggen. Want de enige relatie die ik heb met mijn ouders is angst. En de relatie met mijn zus is ook niet al te best. Mijn ouders zijn ook alleen maar 24/7 aan het zeuren. En als ik er wat van zeg en zeg dat ik het niet fijn vind dat ze het doen schuiven ze toch alles weer bij mij. Daarom praat ik ook niet over mijn gevoelens omdat ik denk dat ze het toch altijd weer mijn probleem maken en dat ze zichzelf nooit zullen veranderen. En ik ben ook bang dat ze me niet begrijpen. Maar het probleem is. Ik begrijp mezelf al soms niet hoe kan iemand anders mij dan begrijpen. En ik wil wel een goede relatie met mijn ouders maar als zij niks aan hunzelf veranderen en alleen maar zeggen dat ze niet kunnen veranderen wil ik geen goede relatie met het gezin. Maar weg kan ik niet en tegenspreken kan ik ook niet. Ook ga ik al naar een therapeut. En ook ben ik bi.Wat ik absoluut niet ga vertellen tegen mijn ouders omdat ze het al vreselijk vinden en ook niet begrijpen. En ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik voel me nu namelijk heel erg gevangen. En heb het gevoel dat ik alleen maar moet doen wat mijn ouders zeggen. Maar ik wil mijn eigen leven leiden en mijn eigen keuzes maken. Ook vind ik het nog lastige omdat mijn moeder bij jeugdzorg werkt.

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Heb je dit ook al eens met je therapeut besproken. Indien je voor jezelf kan zorgen en mogelijk met begeleid wonen wat afstand kan nemen, kan het zijn dat de relatie ook een stukje makkelijker gaat worden.
      Het is lastig goed advies te geven omdat we niet de hele situatie kennen. Het beste zou zijn dat je iemand in vertrouwen kan nemen en het daarmee te bespreken. Misschien kan je met een kleine stap al een groot verschil veroorzaken.

      P. Jansen Jeugdarts

  4. Bas

    Ik vind het lastig om tegen me moeder te vertellen dat ik me niet helemaal een jongen voel. (Genderfluïde) Dit betekend dat je de ene tijd een meisje voelt en misschien de andere tijd een jongen. Heefd u misch tips? Want ik zit er erg mee…

    • JouwGGD

      Beste Bas,

      Wat vind je er precies lastig aan? Zijn er andere mensen waar tegen je het wel kan vertellen?
      Soms helpt het om het voor te bespreken met iemand waartegen je het wel zou durven te vertellen.
      Je bent niet de enige die het lastig vind om dit te vertellen, iedereen is anders heeft er een website over!

      P. Jansen Jeugdarts

  5. Luna

    Hoi, Ik ben vijftien jaar en heb boulimia ontwikkeld tijdens de lockdown. Ik heb het al aan een vertrouwenspersoon verteld. Ik had ze gevraagd om niks aan mijn ouders te vertellen aangezien ik ” beter ” zou gaan worden. Nou ik ben teruggevallen en het gaat slechter dan ooit. Als ik dit aan het vertrouwenspersoon vertel moet ze mijn ouders inlichten. Alleen het probleem is dat ik dat absoluut niet wil. Ik ben bang dat ze boos worden of het belachelijk gaan maken. Voornamelijk mijn moeder, ze spreekt geen Nederlands en dat maakt alles tien keer zo moeilijk. Wat is een goede manier om het toch te vertellen ?

    • JouwGGD

      Beste Luna,

      Op jouw leeftijd is het heel belangrijk dat je dagelijkse verzorgers toch weten hoe het met je gaat.
      Je kan natuurlijk met de vertrouwenspersoon wel een plan maken hoe je het gaat vertellen. Doe je dat samen? wil je dat eerst opschrijven? wil je eerst vertellen waar je bang voor bent…
      Belangrijk is dat ze je kunnen helpen! dus dat je ze het vertelt… samen kunnen jullie wel kijken hoe jij dat het makkelijkste vind.

      P. Jansen Jeugdarts

    • JouwGGD

      Beste Wesley,

      Waarvoor? De ene boete is ook voor je ouder invoelbaarder dan de andere denk ik.
      Zelf vertellen werkt denk ik beter dan dat ze er achter moeten komen.
      Belangrijk een goed moment te vinden, misschien een voor een. Heb je al een idee hoe de boete in te lossen.
      Denk meteen even wat je ouders het ergste gaan vinden… de boete of wat je gedaan hebt. Kan je meteen bij aansluiten… ik beloof dat ik nooit meer zal doen, ben zelf ook geschrokken van wat er zou hebben kunnen gebeuren…

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  6. Esmée

    Hallo, voordat ik mijn probleem uitleg, moet ik heel even mijn situatie uitleggen. Mijn ouders zijn best wel oud (50 jaar) en dat vind ik best wel moeilijk. Omdat ze veel ouder zijn, begrijpen ze me vaak niet. Nou ik ben dus sinds pas een grote fan van BTS, maar ik heb het nog niet aan ze verteld, ik ben bang dat ze het heel raar vinden ofzo, omdat zij van ouderen muziek houden. Wat moet ik nu doen? ik wil het wel aan ze vertellen, want ik vind het zo ontzettend leuke band!

    • JouwGGD

      Beste Esmée,

      Heb je ze al eens iets laten horen van BTS en hoe reageerde ze toen. Iedere generatie heeft zijn eigen muziek.
      Niet iedereen zal alle muziek goed kunnen vinden, maar dat betekend niet dat je er boos om moet worden dat iemand anders het wel leuk vind.
      Ik neem aan dat jij ook niet al hun muziek leuk zal vinden…
      Misschien kan je met elkaar het al eens over muziek van vroeger en nu hebben… de invloeden en betekenis achter bepaalde muziek…

      P. Jansen Jeugdarts

    • iyon

      Dit heb ik ook gehad (lol)
      Ik heb mijn ouders gewoon verteld dat ik BTS leuk vind, en toen waren ze niet echt negatief ofzo. Ze zeiden dat het neit echt hun stijl was, maar dat Ze het prima vonden dat ik er naar luister. Ik heb zelfs toestemming gekregen om als er een concert is om er naar toe te gaan met een vriendin!

      Ik weet dat jouw ouders misschien anders kunnen reageren, maar als je het gewoon zegt ben je er van af.

      (wie is je bias?)

  7. Lisa

    Hoi, ik ben 14 jaar. Het afgelopen jaar ging het wat minder met mij. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik misschien add heb. Maar hoe moet ik met mijn ouders er over praten?

    • JouwGGD

      Beste Lisa,

      Dit idee heb je vanwege … bepaalde klachten misschien? Ik zou met mijn ouders het over de klachten hebben en aangeven dat je het wilt onderzoeken omdat je er last van hebt.
      Wat er dan uit komt is wat anders. Mogelijk is het zelf zo dat je met aandacht voor de klachten het probleem al opgelost hebt.

      P. Jansen Jeugdarts

  8. Julia

    Ik ben julia 11 jaar. Ik heb dus een maand geleden een break up gehad met mijn vriendin en daardoor ben ik depressief enz maar hoe vertel ik mijn ouders dat ik hulp nodig heb terwijl ze niet eens wisten dat ik een vriendinnetje had en bi ben

    • JouwGGD

      Beste Julia,

      Misschien is het ook niet handig om alles in een keer te vertellen. Je ouders willen dat het goed met je gaat, dat als eerste.
      Mogelijk dat ze je daarbij kunnen ondersteunen? Alleen al weten dat je niet lekker in je vel zit, kan hen helpen je te begrijpen.
      Praten over wat je dwars zit helpt altijd. Nu is de breakup ook nog vrij vers, je hebt zelf ook nog tijd nodig om dit te verwerken neem ik aan.
      Op Iedereen is anders kan je meer lezen, ook ervaringsverhalen.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts