In elk gezin is wel eens onenigheid. Maar wat als je over alles ruzie krijgt met je ouders? Of dat je broer of zus het bloed onder je nagels vandaan haalt? Of vliegen je ouders elkaar steeds in de haren en verpest dat de sfeer thuis? De een wordt daar verdrietig van, de ander juist kwaad. Ben jij degene die met deuren slaat? Of trek je je terug op je kamer? Iedereen gaat anders om met ruzie.

Ruzie met je ouders

Misschien hebben jij en je ouders hele andere ideeën over wat goed is of wat hoort. Dan kan dat flink botsen, helemaal als jij steeds meer wilt doen waar je zelf achter staat. Het kan vooral conflicten opleveren als je opgroeit tussen twee culturen. Het is allemaal onderdeel van je persoonlijke ontwikkeling, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat het steeds uit de hand loopt. Als het thuis niet zo lekker gaat, dan heeft dat gevolgen voor je humeur, maar ook voor je zelfvertrouwen.

Ouders met elkaar

Het kan ook zijn dat je ouders veel ruzie met elkaar hebben. Dat is vervelend. Maar behalve dat het niet gezellig is voor de anderen in huis, kun je je ook zorgen gaan maken over dat ze misschien gaan scheiden. Of misschien denk je dat jij er iets mee te maken hebt? Maar je moet je realiseren dat het de ruzie van je ouders is. Zij hebben het meningsverschil en alleen zij kunnen het oplossen. Als je er veel last van hebt en je kan er bijvoorbeeld slechter door slapen of minder goed concentreren op school, dan is het goed om er eens met je ouders over te praten. Dat is geen wondermiddel, maar het kan wel opluchten als je gezegd hebt wat jij vervelend vindt.

46 reacties

Wil je reageren?

Om het reactieformulier te kunnen tonen, moeten we cookies van derden plaatsen (reCAPTCHA). Als je dit toestaat, klik dan op het kruisje in de boodschap bovenaan de pagina, en druk op F5 om de pagina te verversen.

Wil je je reactie laten verwijderen?
Stuur een mail met toelichting naar redactie@jouwggd.nl.
  1. S.

    Hallo, ik ben een meisje van 16 en woon samen met mijn ouders. Ik heb ook een broer, hij studeert sinds twee jaar op de universiteit en woont op kamers.
    Mijn ouders hebben vaak ruzie. Ze kunnen een week aan een stuk doorgaan met ruzie hebben en dan weer een paar weken niet en dan weer door. Ik heb hier heel veel last van, en dat weten ze. Het is eigenlijk nooit echt heel gezellig met z’n drieën. Iedere keer zeggen ze sorry. Maar ik wil dat niet meer horen want ik heb er niks meer aan. Dat weten ze ook. Helaas blijven ze doorgaan en doorgaan. Soms hoop ik dat ze uit elkaar gaan, maar dat doen ze niet. Ze zijn beiden op de hoogte van wat ik vind.

    Hoe kan ik zorgen (of ten minste proberen) dat ze minder ruzie hebben?

    ( ik hoop dat het allemaal een beetje te begrijpen was 🙂 )

    • JouwGGD

      Beste S.,

      Je geeft aan dat je ouders eigenlijk wel weten hoe ja er in staat en hoe je je er onder voelt.
      Is het zo dat je niet verder komt bij je ouders? Je ouders zelf willen het waarschijnlijk ook niet, maar kunnen het dus ook niet veranderen lijkt het. Misschien heb je hulp van buitenaf nodig…
      Je zou eens met de huisarts kunnen overleggen of met iemand anders die jullie gezin kent.
      Op mindmasters staat een algemeen stukje over ruzie thuis.

      P. Jansen Jeugdarts

  2. J.

    Hallo… ik ben J. en ben 17 jaar oud… ik zit in een gezin van 6 personen… heb 2 broertjes en 1 broer… en hier thuis is altijd ruzie… en oke ik en mn broertjes zijn niet heilig natuurlijk… ik doe ook wel dingen dat echt niet kan.. maar de ruzies laatste tijd gaan zo erg er aan toe… ik ben er gewoon aan toe om zo nu en dan es even een paar daagjes weg te kunnen… alleen als ik dat wil dan laten mijn ouders me niet gaan… volgens de dokter ben ik overspannen en moet ik rust hebben… dus ik ga graag naar mijn vriendin toe offso om even rust te pakken en even te praten… alleen mn ouders laten dat niet toe… wat moet ik doen… want er komt straks een dag dat ik gewoon weg loop…

  3. nee

    Ik kan mijn problemen niet met mijn moeder delen, dan word ze boos. Bijv. ik ben heel erg vergeet achtig en als ik bijv iets moet doen voor haar en ik vergeet het dan zegt ze altijd echt ALTIJD ”Jij betaalt geen huur of je werkt niet eens! Hoe kan je dat vergeten! Je doet niets in huis’. Ik kan me niet goed concentreren door deze gedachten. Ze slaat me, scheld me uit en vergelijk me met anderen waardoor het gevoel heb dat ik niets voor haar ben. Ik wil weg uit huis maar dat kan niet omdat ik bijna 17 ben, toen ik 14 was heb had ik een relatie met een man, hij bood me aan om bij hem te wonen. Ik mis hem heel erg want ik kon met hem mijn problemen delen!

    • JouwGGD

      Beste Nee,

      Zoals je het opschrijft lijkt het erop dat jij en je moeder tegen grenzen aan lopen. Dat er bij incidenten wel een over die grenzen heen gegaan wordt. Je geeft ook al aan dat je een uitweg zoekt. Een relatie met een man op je 14de lijkt me dan niet de juiste weg, maar geeft wel je nood weer.
      Veilig thuis is 24/7 bereikbaar en is waarschijnlijk de juiste instantie om bij aan te kloppen. Mogelijk zijn er ook mensen op je school (mentor, leerkracht of jeugdarts) die je in vertrouwen kunt nemen? Ze kunnen je helpen een stap te nemen.

      P. Jansen Jeugdarts

  4. Priscilla

    Ik ben 21 jaar.
    Ik woon bij mijn moeder, ik heb altijd botsingen met haar. Het gaat steeds slechter ik slaap door alle problemen en ruzies pas 7 uur sochtends als ik al slaap. Hierdoor kan ik me niet concentreren op werk, waardoor ik nu ook werkloos ben.
    Mijn vader en familie en vrienden daar kan ik allemaal niet terecht.
    Ik word hier gek van ik ben onderhand 21 en wil me eigen leven leiden en niet heletijd gekleineerd worden door me moeder om alles wat ik doe, het is namelijk nooot goed de ruzies zijn niet meer handel baar.
    Ik wil zo graag uit huis, ik ben hier klaar mee.
    Hoe moet ik dit doen

  5. Mythos (anoniempje)

    een goeie dag beste lezer, ik ben 21 jaar oud en woon nog bij mijn ouders thuis, mijn vader heeft hartklachten en is hier meermaals voor geopereerd en mijn moeder heeft een herseninfarct gehad. bijde gebeurtenissen dragen niet bij aan hun gezondheid vandaag de dag en na een heftig jaar met een enorm snelle verhuizing en overlijden van mijn opa uit mijn vaders kant zit mijn vader nu met depressie, mijn moeder blijkt zich niet meer in een ander in te kunnen leven en begint vaak gelijk te schreeuwen als een mening haar niet aan staat of als zij iets wilt zien en ik met mijn vader praat. de onderlinge ruzie tussen mijn ouders scheurt ze allebij uitelkaar zowel als gehuwlijkden als persoonlijk en ik kan het simpelweg niet meer aan zien of horen hoe die twee elkaar finaal de grond in drukken. ik heb vaak met ze proberen te praten en met mijn vader lukt dit vaak erg goed, helaas schiet mijn moeder gelijk in de aanval zodra zij hoort dat het ook over haar gaat waardoor ik dus nooit mijn woord kan doen en de frustraties oplopen. ze zijn bijde op leeftijd en ben als de dood dat een van hen iets overkomt zijnde het een hartaanval van de ruzie of het scheiden en vervolgens perongeluk vallen en verkeerd belanden (dit overkomt ze vrij regelmatig) ik ben helemaal ten einde raad en zou enorm graag advies inwinnen van derden of eventueel zelfs overgaan op therapie als ik hier een passende vorm voor kan vinden. ik hoop dat iemand mij en mijn ouders kunnen helpen met ons probleem gezien dit dus het hele gezin uit elkaar scheurt

    • JouwGGD

      Beste Mythos,

      Neem aan dat je ouders onder behandeling zijn van specialisten. Meestal is daar ook een weg naar externe hulp, hoe om te gaan met de gevolgen.
      Is het gedrag/ stoornis bij vader en moeder nog gevolg van wat ze meegemaakt hebben?! Is het mogelijk om hulp in huis te accepteren?
      Wat is jou positie hierin als mantelzorger. Misschien is het goed om de huisarts (die het gezin kent, hierbij te betrekken).
      Er speelt wel heel veel om in een forum antwoord een richting aan te kunnen geven. Denk dat een gesprek met de huisarts een startplaats kan zijn…

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

      • Mythos (anoniempje)

        Beste heer Jansen.
        Allereerst bedankt voor het reageren, helaas wonen wij nog maar kort in het dorp waar we nu wonen en komen wij haast nooit bij onze huisarts die overigens nog in de leer is.
        hierdoor denk ik niet dat de huisarts een goed beeld zou kunnen scheppen van de situatie of ons de juiste richting in kan helpen gezien deze voor alles dat zij doet een boek erbij pakt met mogelijke oplossing om die vervolgens aan ons te delen.
        verders komen mijn ouders slechts eens per zoveel maanden langs het ziekenhuis voor controle en ben ik niet bekend met degene die deze uitvoert of de contactpersoon die mijn ouders hiervoor hebben.
        als u alsnog van mening bent dat de huisarts een goed begin is ga ik dat zeker proberen maar ik vraag mij toch af of er niet een persoonlijkere manier is om deze situatie op te kunnen lossen in de vorm van bijvoorbeeld een gezinstherapeut of een gespecialiseerde instantie.
        ik weet haast zeker dat het korte temperament van mijn ouders komt door wat hun hebben meegemaakt maar ik heb moeite om te geloven dat dit de enigste reden is.
        ik hoor graag van u of uw collega’s wat in deze situatie het beste is en in het geval dat u van mening bent dat de huisarts de beste eerste stap is zou ik ook graag horen of het verstandig is om hier eerst zelf een afspraak voor te maken of dat het verstandiger is mijn ouders te overtuigen om mee te gaan.
        ik dank u zeer voor het delen van uw tijd en wijsheid en zou u graag nog een prettig en vooral gezond nieuw jaar willen toewensen
        M.V.G Mythos

        • JouwGGD

          Beste Mythos,

          Er zijn altijd meerdere wegen naar Rome. De huisarts is meestal wel op de hoogte van de plaatselijke hulp of weet de weg waar dit te vinden.
          Het zou heel goed kunnen om eerst zelf daarover in gesprek te gaan met de huisarts. Al zal die niet zonder toestemming van je ouders overal heel specifiek op kunnen in gaan.
          Daarmee geeft u wel al een signaal af dat u zich zorgen maakt om hen en de situatie.

          P. Jansen Jeugdarts

  6. Anoniem

    Hallo, ik ben een meisje van 22 jaar. Ik heb nogal vaak ruzie met mijn ouders. Het begint met een ruzie maar het loopt vaak steeds meer uit de hand. Er gebeurt dan vanalles wat je zegt waar je later spijt van hebt, maar het gaat verder dan dat. Ik word geslagen door mijn vader omdat hij zijn agressie niet kan beheersen. Ik probeer er alles aan om deze dingen op te lossen en persoonlijk te praten maar vanuit mijn ouders willen ze er niet aan mee werken. Vaak ben ik de enige. Dit lijd vaak tot verdriet en eenzaamheid omdat ik alleen degene ben die wil praten. Ik hou er niet van als ik het later op een ander tijdstip erover moet terugkomen want de sfeer wordt er dan niet leuker en beter op en is het nog steeds hetzelfde dan dat het al was. ik kan mijn verhalen niet bij hun kwijt omdat het elke keer niet goed is wat ik zeg. Ik voel me niet begrepen. Zo wordt het alleen maar erger dat ik mijn ouders niet meer ga vertrouwen. Ik heb een paar keer gehad dat ik heel veel neigingen had om de politite te bellen. Ik was en ben zo erg boos want dit kan echt niet, maar toch laat ik het zitten omdat het mijn vader is en hem geen verdere problemen wil geven. Daarin tegen wordt ik zelf ook bang dat ik dan terug problemen krijg omdat ik weet hoe hij is. Dat hij me gaat opzoeken waar ik op dat moment ook ben of wie weet dat hij me uit huis gaat zetten omdat ik de politie heb gebeld terwijl ik dit niet mijn schuld vind. Dat ik gewoon bang moet zijn voor mijn eigen vader is toch gewoon te erg? Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, kunnen jullie me helpen?

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Indien er fysiek geweld plaats vind of vaak wordt gescholden is dat een vorm van mishandeling.
      Niemand mishandelt omdat het leuk is, vaak is het stress of geen andere oplossing weten op dat moment. Soms is het dan juist prettig als iemand anders je daarop kan wijzen.
      Heb je al eens contact gehad met veilig thuis? Op momenten dat het uit de hand loopt is de politie toch de aangewezen hulpverlening die soms nodig is!

      P. Jansen Jeugdarts

  7. Anoniem

    Hallo. Ik ben 17 en mijn zusje is 14. De laatste tijd hebben onze ouders alleen maar ruzie. Wij zijn dit zo zat dat we de buren hebben gevraagd dat als we er niet meer tegen kunnen dat we dan naar hun mogen. We hebben al meerdere keren geprobeerd om met onze ouders te praten en met ze om tafel te zitten. Dit werkt niet helaas. Wat moeten we doen? We zitten er helemaal doorheen…

    • JouwGGD

      Beste Anoniem,

      Heel goed dat jullie met de buren die afspraken hebben kunnen maken!
      Misschien kunnen hun ook verder helpen. Jullie ontvluchten het nu, maar dat is geen langdurige oplossing.
      Indien samen praten niet helpt, kan je altijd contact leggen (mogelijk samen met de buren) met veilig thuis.

      Sterkte P. Jansen Jeugdarts

  8. Annoniem

    Ik ben een meisje van 17 jaar 2 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden en heb ik geen contact meer gehad met mijn moeder, 15 jaar lang heeft mijn vader nooit naar zn kinderen omgekeken en nu mijn moeder weg ineens wel. Doordat mijn vader nu ineens een opvoeding van 15 jaar op zich neemt zijn er vaak ruzies in huis over wat mag wel wat mag niet. Nu ga ik met vrienden om die niet allemaal even Goed zijn, dit weet ik en hou daar ook rekening mee. Mijn vader weet dit en accepteerd het niet ondanks dat de jongens me altijd veilig thuis brengen en als het moet halen ze me ook op. Vorrige week ben ik weggelopen van huis om mijn vader na te laten denken waarom, toen ik thuis was en het gesprek ging voeren kwam ik er niet doorheen en wilde hij alleen maar horen wat hij wou.

    Wat kan ik hieraan veranderen of beter doen en hoe kan ik het oplossen

    • JouwGGD

      Beste Annoniem,

      Ruzie is nooit leuk? voor niemand niet! Denk dat weglopen ook niet een antwoord is op de problemen die je ervaart.
      Zit het probleem nou in de scheiding of in de omgang en de regels van je vader?
      Het zou toch goed zijn om eens met elkaar verwachtingen naar elkaar uit te spreken. Mogelijk kan een bemiddelaar jullie daarin bijstaan.
      Misschien een KIES coach? Kies voor het kind.

      P. Jansen Jeugdarts

  9. Anne

    Hallo, ik ben een meisje van 15 en mijn ouders hebben elke dag wel ruzie. Concentreren op school wordt steeds lastiger. Ik heb al iemand waar ik mee praat en ik heb ook geprobeerd met mijn ouders te praten, maar zij willen niet naar me luisteren. Hebben jullie een idee hoe ik deze situatie kan verbeteren?

    • JouwGGD

      Beste Anne,

      Is er toch een mogelijkheid met je ouders te praten? bv met iemand erbij? Jij hebt er duidelijk last van.
      Je kan altijd met veilig thuis overleggen.
      (je ouders willen toch zelf ook niet dat deze situatie blijft bestaan)

      P. Jansen Jeugdarts

  10. romy

    hee, ik ben romy, ik heb bijna wekelijks wel ruzie thuis, mijn vader is toen ik klein was overleden, mijn moeder begrijpt niet dat ik hem nog mis want ik was ”te klein om het te begrijpen” ik was toen 6 dus heb bijna geen herrinneringen maar dat mis ik juist en doordat thuis altijd ruzie is en ik alles fout doe mis ik hem alleen maar meer..

    • JouwGGD

      Beste Romy,

      Als ik het goed begrijp zijn het twee dingen. Het iedere dag ruzie hebben en het missen van je vader. De combinatie maakt het nog extra lastig.
      Het eerste is dat jij ergens je hart moet kunnen luchten, is er een persoon waarmee je een goede band hebt? (familie, mentor, zorgteam school?)
      Op de site van mindmasters staat nog een artikel over ruzie, maar ook over verlies bv.
      Er is ook de stichting ‘Achter de regenboog’ waar ze gespecialiseerd zijn met rouw verwerking. Goed om eens te kijken wat jou kan helpen en jullie kan ondersteunen.

      P. Jansen Jeugdarts